I could be wrong I could be right

βαλεντινα βαλεντινε.

η γυναικα καπνιζει.φοραει και παντελονια.κανει και κατι μουσακαδες μουρλια.
ας μην πιασουμε τα γαμησιακα.εκει πια δινει ρεστα.και τσουπ να και τα μωρουλια.αριστη μανα βεβαια, και να τη μεσα στα κομψα και λιγο καυλιαρικα ρουχακια της με μαλλι κομμωτηριου χρωμα της ριλκεν σαντρε νουμερο σαραντατεσσερα.
τρισευτυχισμενη, περπαταει ολο χαρη, να ψωνισει φρεσκα, κατεψυγμενα και πλαστικα.
ξαφνικα, φευγει ενας ποντος απο το καλσον ή χειροτερα σπαει το τακουνι, το μωρουλι εχει χεστει, η βαφη δεν πετυχε. ρακος η μοντερνα γυναικα.

στεκεται μουδιασμενος. συνειδητοποιει οτι δεν μπορει να βοηθησει που-θε-να. τρισδυστυχισμενος αποχωρει, αλλα πρωτου αποχωρησει της τα λεει ενα χερακι. για κατσε κυρια μου, πετα ενα δευτερο καλσον στη τσανταρα σου, κουβαλα ενα εφεδρικο ζευγαρι παπουτσακια, ενα καθαρο μωρο (αυτο, ξερει οτι παει ετσι, μασιφ).
για τη βαφη δεν εχει αποψη, ασε που ουτε το ειχε προσεξει δηλαδη.
ξαφνικα η μοντερνα γυναικα βαζει τα κλαματα,ο μοντερνος αντρας λυγιζει, την αγκαλιαζει
και ριχνουν εναν πηδουλα ανευ προηγουμενου (καλα, καλα, αυτη, προσποιηθηκε).
μετα ανταλλασσουν φιλοφρονησεις.



ολα καλα καλε,ολα καλα.




ω μην ενοχληστε,θα τα μαζεψω, μαλλον κατι με πειραξε.

πνευμονολογώντας

αφου χαμογελασα βλεποντας
αυτο,μαλλον ηρθε η στιγμη να
σκεφτω σοβαρα να το κοψω.

Oh the sisters of mercy, they are not departed or gone.

They were waiting for me when I thought that I just can't go on.

And they brought me their comfort and later they brought me this song.

Oh I hope you run into them, you who've been travelling so long.

Yes you who must leave everything that you cannot control.

It begins with your family, but soon it comes around to your soul.

Well I've been where you're hanging, I think I can see how you're pinned:

When you're not feeling holy, your loneliness says that you've sinned.

Well they lay down beside me, I made my confession to them.

They touched both my eyes and I touched the dew on their hem.

If your life is a leaf that the seasons tear off and condemn

they will bind you with love that is graceful and green as a stem.

When I left they were sleeping, I hope you run into them soon.

Don't turn on the lights, you can read their address by the moon.

And you won't make me jealous if I hear that they sweetened your night:

We weren't lovers like that and besides it would still be all right,

We weren't lovers like that and besides it would still be all right.

ξερω τι πρεπει να κανω.αλλα δεν μπορω να το κανω με τιποτα

με λιγα λογια

η πιο αγαπημενη μου συνηθεια ειναι κυριακη πρωι να διαβαζω εφημεριδα να μη μιλαω να πινω καφε και να καπνιζω.τα τελευταια δεκαπεντε χρονια αυτο δεν το καταφερνα με τιποτα γι αυτο και γκρινιαζα μεσα εξω μου ανελεητα.
μαλλον εισακουστηκαν οι προσευχες μου και να μαι εδω κι ενα χρονο με τις κυριακες ολες δικιες μου.
την πρωτη ξυπνησα κι αφου εκανα τις σωστη διαδικασια καθισα στο τραπεζι της κουζινας κοιταξα την εφημεριδα κι αυτη εμενα(;)και μου ηταν αδυνατο να το χαρω.ελεγα απο μεσα μου, κι απεξω μου οταν μαλλον ακουμπησα στο οριο της τρελας: οριστε, αυτο ηθελες, γιατι καθεσαι ετσι μουδιασμενη τωρα; δεν μπορουσα να διαβασω τιποτα.
να το πουμε δυναμη της συνηθειας;να το πουμε. και ποιος ημαστε δηλαδη, ο γιαλομ να το πουμε επιστημονικα;
σημερα λοιπον κυριακη ξυπνησα με τον γνωστο καταναγκαστικο μου τροπο ,αλλα οταν κοιταξα την εφημεριδα ενοιωσα ομορφα.δεν μου πηρε ενα χρονο να το νοιωσω μου πηρε χρονο να το συνειδητοποιησω και να, που το γραφω κι εδω.
θα διαβασω μεχρι και τα βενζιναδικα.

η εκδικηση της γυφτιας

το σπιτι μου ειναι σαν ενα πελωριο τασακι. στο μπαλκονι ενα παχυ στρωμα απο σταχτες και μεσα στη ησυχια ακουγεται μουσικη απο γλεντι.
"καποια τραγουδια γυφτικα απο ενα κεντρο εδω κοντα λενε για αγαπες και φιλια που βαλαντωνουν τη καρδια" ωραιο τραγουδι αυτο. λεει στην αρχη "βρεχει στην εθνικη οδο σε καποιο της χιλιομετρο μουσκεμα μονος περπατω με το τσιγαρο μου σβηστο..."
ποσο θα ηθελα να βρεξει, να βρεξει πολυ, να βρεχει μερες, να ξεπλυθει αυτη η αμαρτια που γινεται. μετα να πρασινισει ο τοπος να γινουν ολα οπως πριν. αυτη η μαμα με τα παιδια της, να μαζευει λουλουδια να τα κανει στεφανι να ειναι πολυχρωμο να μυριζει ωραια να γελαει στα μικρα της, να τα μαλωνει που μαδανε τα φυλλα.ειμαι πολυ γρια να γραφω ετσι, λες και γραφω στον αγιο βασιλη .ειμαι πολυ μικρη και ανυπαρκτη να σταματησω αυτο το κακο.νοιωθω τεραστια λυπη.

το ομορφο χωριο μου ομορφα καιγεται

σκατα.

το υστερο της παρασκευης

ενα αποχαιρετιστηριο γραμμα.
που δεν ειναι γραμμα ειναι e mail.
που δεν ειναι e mail ειναι ποστ.
ξεκιναω.
αγαπητ κπλ κλπ.
νομιζω οτι το καλυτερο ειναι να μπλα μπλα μπλα. ισως αν μπλα μπλα μπλα,τα πραγματα να ηταν κλπ κλπ.

ωραια. παει κι αυτο.
ας κλεισω τον υπολογιστη μου κι ας πεσω για υπνο.

γινονται αυτα τα πραγματα; ρωταω.
ναι. γινονται και παραγινονται. απανταω.

το ωραιο το κοκκινο κυριες και κυριοι

σημερα ημουν σε τετοια κατασταση που θα μπορουσες να μου πουλησεις φυκια για μεταξωτες κορδελλες.μετα εκανα πεντικιουρ και ησυχασα.

το αμαρτημα της μητρος μου

περναει απο κατω η θεια.μπροστα αυτη και πισω της η γιδα.
που τη πας θεια τη γιδα; ρωταω. ειναι αρρωστη μου λεει, την παω σπιτι να της δωσω μια κοκα κολα. αργοτερα περασε απο το σπιτι ο γιος της. καλα, του λεω θα δωσετε στη γιδα κοκα κολα; ναι μου λεει γιατι εφαγε πολυ. ειδες πως ειναι; κακασχημη και εντελως ηλιθια κι αυτη η μανα μου κοιτα τι πηγε και αγορασε αναμεσα σε τοσα κατσικια αυτη βρηκε να διαλεξει.

"η θετη μου αδερφη ητον ακομη μικρα, καχεκτικη, κακοσχηματισμενη, κακογνωμος, και προ παντων δυσνους, τοσο δυσνους, ωστε ευθυς εξ αρχης μ ενεπνευσεν αντιπαθειαν"

οντως η γιδα ειχε τα χαλια της.
η θεια μου ομως την επελεξε.αυτη η θεια που τωρα ειναι χηρα.καπου υπαρχει μια φωτογραφια στο σπιτι απο την ημερα του γαμου της.μικρο κοριτσι ηταν αλλα το προσωπο σκληρο με γωνιες σχεδον αντρικο.τωρα στα 55 της εχει μαλακωσει. ροζ μαγουλο, στρογγυλο προσωπο.δεν την γλυκανε η αγαπη του θειου (αστεια πραματα).ουτε η μητροτητα.παντα φτυσμενη την ειχανε.αυτη η θεια που ολοι την θεωρουν αχρηστη, καθολου μα καθολου αξια, ακομα και τα παιδια της, εχει καταφερει να χαμογελαει ικανοποιημενα (ορκιζομαι, οχι χαζα).ισως γιατι δεν εχει να περιμενει τιποτα απο κανενα.
πριν χρονια ειχε φτιαξει για μενα, χωρις να της το εχει ζητησει κανεις, ψωμι και το ειχε στολισει με λουλουδια απο ζυμαρι.ηταν ενα εργο τεχνης.αληθινο κεντημα. οταν την ευχαριστησα αυτη αρχισε να γελαει οχι απο την ικανοποιηση της αναγνωρισης αλλα ουτε απο αμηχανια.ηταν ενα γελιο τοσο πληρες.νομιζω οτι ηταν ευτυχια. αυτη η γυναικα δεν περιμενε ποτε, τιποτα, απο κανενα.

νοιωθω τοσο ανεπαρκης.
μα γιατι τα σκατωνω παντου, και ενταξει τα σκατωνω.μα γιατι να με νοιαζει τοσο πολυ.τι σκατα εγωισμο κουβαλαω.
και γιατι το βραδυ πρεπει να περναει ολη η μερα μου απο το μυαλο μου και να μην μπορω να χωνεψω τιποτα.
μηπως ν αρχισω τις κοκα κολες;

η επιστροφη

κι εκει που καθομουν σ ενα ωραιοτατο μπαλκονι κι εβλεπα απεναντι μου το βουνο με ολους τους χρωματικους τονους του πρασινου, να μαι τωρα απεναντι απο ενα βουνο απλυτα με ολους τους χρωματικους τονους της βρωμας.πιανω ενα ενα ρουχο για να το βαλω στο πλυντηριο λες και ξεφυλιζω το αλμπουμ με τις φωτογραφιες των φετινων διακοπων.

τα χω μπερδεψει .εδω δεν ειναι ενα λευκο χαρτι που γραφω και μετα πεταω.εδω υπαρχει περιπτωση καποιος να το διαβασει.ε και; μπας και με ξερει.το πολυ πολυ να παει παρακατω ή μπορει να χαμογελασει ή να αφησει σχολιο.οχι, επιμενω.δεν ειναι προσωπικη υποθεση.οποτε τι;γραφω τα πραγματα με το ονομα τους;γραφω γριφους;γραφω χαριτωμενα αυτα που θα θελα να πω;
τι κανω;(εκτος απο κουκια σπερνω)
οικονομια. λεξεων βεβαια γιατι κατα τα αλλα εχουμε αφθονια, εχουμε περισσευμα, πως να το πω, εχουμε να φαν κι οι κοτες.
να μη γραφω;οχι.αυτο δεν γινεται.
μ αρεσει αυτο με τις ερωταποκρισεις.με ρωταω -απανταω.
οσο δεν ακουω φωνες να μην ανησυχω.

τοσο μακρια τοσο κοντα

μπαινω στο μπλογκ μου,ειμαι μονη,κοιταζω τα λινκ μετρημενα στα δαχτυλα.ανθρωποι που δεν ξερω αλλα που καποια πλευρα του εαυτου μου ειναι κοντα τους.θα μπορουσε να ειναι μια θεραπευτικη ομαδα. αυτοι εχουν ανοιχτει. εγω σαν καινουργια οχι ακομη. φοβαμαι. ειναι νωρις .μπορει και να μη τα καταφερω ομως μου κανει καλο, μου κανουν καλο κι ας μην το ξερουν κι ας μη με ξερουν.

τιποτα

δεν θυμαμαι.
προσεξε. οχι δεν θελω να θυμαμαι (δεν θελω να ξεχναω)
πραγματικα δεν θυμαμαι.προσπαθω, σπαω το κεφαλι μου, κλεινω τα ματια και αυτοσυγκεντρωνομαι, κανω οτι μπορω. αληθεια σου λεω, προσπαθω.
δεν θυμαμαι κι αυτο μου προκαλει απεραντη θλιψη.

"η μονη πατριδα ειναι η παιδικη μας ηλικια"ή απλα υπεροξυγονωση

ειμαι σ ενα μερος που το φεγγαρι εχει το χρωμα του κροκου απο αυγο κοτας που εχει δει και πεντε πραματα στη ζωη της, κανεις δεν με ρωταει ποια ειμαι αλλα τινος ειμαι, η απαντηση μετα απο εικοσιοχτω χρονια ,ιδια "του κ.... 'γγονα".τα παιδια μου με κοιτανε εκπληκτα και μετα χαχανιζουν για ωρες.εχω σκοπο να φαω συκα μεχρι που να σκασει η κοιλια μου.

μια κυριακη απογευμα

μαζευομαστε εμεις οι μεγαλοι,τα παιδια παιζουν πιο περα και λεμε τα βαρυγδουπα μας.
τα οχι μας μεγαλωνουν,λεμε.
(ε που να φτασουμε πια)

aadvark

δεν ξερω.οτι και να με ρωτησεις η απαντηση ειναι: ιδεα δεν εxω.

θα πρεπε να ειχα απαντησεις, τι διαολο, δεν ειμαι μωρουλι.θα επρεπε να βγαινω και να τρωω και να πινω και να εχω αποψη .ετσι ειναι οι φυσιολογικοι ανθρωποι, εχουν κατι να πουν.

μαλιστα δεν ακουω κιολας.μερικες φορες δειχνω οτι παρακολουθω με ενδιαφερον αλλα μετα τις πρωτες κουβεντες ειναι αργα. ειμαι ηδη αλλου.κουναω το κεφαλι με συγκαταβαση, αλλοτε σμιγω τα φρυδια λες και σκεφτομαι αυτο το τελευταιο που ειπωθηκε ενω στην πραγματικοτητα δεν ακουω τιποτα.

επισης δεν βλεπω.ερωτησεις του τυπου "μα δε βλεπεις οτι: χανομαστε, απομακρυνομαι, ειναι στοκος, λεει ψεμματα,λεει αληθεια, τελειωσε,αρχισε" κλπ κλπ η απαντηση ειναι οχι.

αυτο που με γλυτωνει απο το να ειμαι ενα απλο κομοδινο, ειναι η μυτη μου.

για καποιο λογο (που δεν ξερω φυσικα) ολα εχουν να κανουν με τις μυρωδιες.

απωλειες

Προσοχή.ακολουθεί μιζέρια.

" αυτή τη νύχτα η καρδιά μου είναι βαριά, δεν υπάρχει ούτε μια λέξη να την ψάξεις
αλλά εσύ που μ' αγαπούσες μια φορά όπως πριν έτσι και τώρα θα με νιώσεις"

αυτο το τελευταιο μην το δενετε. δεν ισχυει παντα