Route 66

"η μανα σου επεσε"
Ξεκιναω για το πατρικο.Νευρα εχω, θυμο εχω,που δεν ακουει κανενα,που κανει οτι θελει,που δεν σκεφτεται τιποτα.
Ειναι ξαπλωμενη.Ποναει.Θελω να της πω μαμα μη πονας,θελω να ακουμπησω το μαγουλο μου στο χερι της,να φτιαξω λιγο τα σκεπασματα να τη ρωτησω αν τη βολευει εκει το μαξιλαρι.Τετοια θελω να πω.Πως ξεκινησα να λεω βλακειες ουτε που το καταλαβα.Νοιωθω δυσφορια ολα μου φταινε,θελω να κανω αυτα που πρεπει και να φυγω,οχι για να παω σπιτι μου,δεν θελω να παω σε κανενα σπιτι.Καποια στιγμη επιτελους το βουλωνω.Ξαπλωνω διπλα της, μου λεει να φυγω, να παω στα παιδια μου που τα χω αφησει μονα τους.Δεν ειναι μονα τους ρε μαμα, ειναι με την Ν. Μονα τους ειναι, αυτη ειναι ξενη.
Βγαινοντας απο το σπιτι βλεπω την Β. ,μου λεει να παω σπιτι της για ενα τσιγαρο, ενταξει αρκει να καθισουμε στον κηπο.Καθομαστε και καπνιζουμε, λεω για τη μανα μου. Γελαει, γελαω κι εγω, φερνει ενα ξεθυμασμενο ουισκι, πινουμε.
Σηκωνομαι να φυγω, ειναι αργα λεω, ειναι δωδεκα παρα μου λεει, ειναι αργα, επιμενω.
Φτανω σπιτι, παιρνω τηλεφωνο τη μανα μου.Μη ξεχασεις τα χαπια.Kλεινω.
Ανοιγω τον υπολογιστη,θελω να το γραψω αυτο.

δεν θελει τροπο,θελει κοπο.

Φανταζομαι μετα μπαινεις στα εικονισματα.'Η μπαινεις σε εκεινα τα επιστημονικα περιοδικα με τιτλους οπως "Επιπολασμός,επίπτωση και σταθερότητα της προεμμηνορυσιακής δυσφορικής διαταραχής στην κοινότητα" που δεν χρειαζεται να σας ορκιστω οτι δεν ξερω τι σημαινει.

Αλλα ετσι, αν ο θεος και η επιστημη (οχι απαραιτητα με αυτη τη σειρα) σηκωσουν τα χερια, τοτε ποιος μενει; ποιος; ε;

ο εαυτος.

ναι. βεβαια. ο εαυτος.

υπερΑnalyze that

Eιναι τωρα κανα δυο μερες που νοιωθω περιεργα.Δηλαδη σαν να ειμαι καλα αλλα σαν να μη θελω να το παραδεχθω.Δεν το δεχομαι, αφου δεν υπαρχει καποιος συγκεκριμενος λογος;
Ειμαι αλλεργικη στα καλα;Φοβαμαι μη το στερω απο καποιον αλλο και δεν ειναι σωστα πραματα αυτα;λες και παιζουμε μουσικες καρεκλες.
Νομιζω πως το καλυτερο που χω να κανω ειναι να παψω τωρα αμεσως.
Παω να βαλω μουσικες (γαμωτο χτες θα ηθελα να ημουν στο Παλλας).

σαν να

Παρκαρω,μπαινω στη δουλεια, κανω τα ψυχαναγκαστικα μου (καθαριζω γραφειο,ανοιγω υπολογιστες,φτιαχνω καφε) μπαινω στο μπλογκ.Διαβαζω το χθεσινοβραδινο ποστ.Ριχνω μια ματια και στα προηγουμενα.Χαμογελω.Μα φυσικα.Γι αυτο δεν εχω σχολια ποτε.Τι να πει κανεις; Που νά βρει φαντασια σε τοση απελπισια που λεει και το τραγουδι.Σιγουρα ενα πατ- πατ στη πλατη θα μου το εδινε, αλλα τι να πει; Τι να πει; Τα λογια ειναι τοσο λιγα σε αυτες τις περιπτωσεις.
Σε μια συνεντευξη παλια ο Νick Cave ειχε πει "ειμαι τοσο ευτυχισμενος οσο μου επιτρεπει η φυση μου".Μου ειχε φανει τοσο ανακουφιστικο.Δηλαδη να χεις τα δικα σου και να πρεπει να δειχνεις οτι ολα καλα, οτι το ελεγχεις, και οτι σιγα μη δωσεις και τοση σημασια, υπαρχουν αλλες προτεραιοτητες.Ποιες; Εδω αυτοσχεδιαζει ο καθενας οτι τον φωτισει η Παναγια.(με μια ταση συνηθως προς το αλλου για αλλου).
Τις πραγματικες αναγκες τις σκεπαζουμε με οτι να ναι, αρκει να μη φαινονται, γιατι αμα φανουν νοιωθουμε λιγο γυμνοι. Στα εικοσι βραζει το αιμα και δε πειραζει τιποτα, αργοτερα ομως ('νταξει, πολυ αργοτερα) αρπαζεις κατι πουντες ξεγυρισμενες και κοβεις τα τσιτσιδωματα.


Εξω ο καιρος ειναι σαν να μπαινει η ανοιξη.Μιλαω στον Η.σαν να με απασχολουσε ολο το βραδυ η συγκεκριμενη δουλεια.Γραφω εδω σαν να μην με νοιαζει που δεν υπαρχει κανεις.
Ομως δεν ειναι ανοιξη.Η δουλεια δεν με απασχολησε καμια στιγμη.
Με νοιαζει που δεν υπαρχει κανεις εδω.

πουθενα

Ειναι πολλες οι φορες που καθομαι μπροστα στην οθονη και ενω θελω να γραψω δεν γινεται με τιποτα.Δεν ειναι ευκολο, ειδικα για ανθρωπους σαν εμενα που δεν εχουν να διηγηθουν καμια ιστορια με κανενα ενδιαφερον.Χμ. Τιποτα- καμια- κανενα(παυλιτσες) .Ηρθατε στην πηγη της αισιοδοξιας.
τι να πω.προσπεραστε.

Fly me to the moon

αυτες οι δευτερες, μερικες φορες.
απαπα δυσκολες.

μπορω να ειμαι στο διαδικτυο ωρες και να κοιταζω αφισες.

και στο δρομο το κανω αυτο.ειναι ο λογος που σκεφτομαι να

παρω κινητο με φωτογραφικη μηχανη.

θα φωτογραφιζα κι αυτες τις μελισσες που ειναι κατω απο τη γεφυρα.θα φωτογραφιζα κι αυτο το μηνυμα που χει γραψει καποιος στην αττικη οδο που λεει καλημερα και απο κατω, αφροδιτη μου. κι εχει βαλει βελακι στο αφροδιτη μου να παει πανω απο το καλημερα. μου φανηκε

τρυφερο.

καιρος-ημερομηνια-διαθεση σημειωστε Χ

Σημερα η μεγαλυτερη αποσταση που εκανα ηταν μεχρι τη κουζινα.
Και αυτη θα παραμεινει μεχρι τη δευτερα.Ευχομαι μεταξυ υπνοδωματιου και διαδρομου να βρω που σκατα επεσε η καλη μου διαθεση, να τη μαζεψω, να τη περιθαλψω μπας και απο ευγνωμοσυνη που την εσωσα απο βεβαιο θανατο, με σωσει κι αυτη.

αυθεντικη λογοδιαρροια (μαλλον μερος α΄)

Οταν ημουν μικρη η μανα μου με ξαμολαγε κυριολεκτικα στης γιαγιας.Στην Αθηνα δεν μπορουσα να κανω τιποτα παρα μονο με τους γονεις. Βολτα στη πλατεια για παγωτο καϊμακι ή πιτσα, μια (1τεμαχιο) δια του εκατο, οταν πηγαιναμε μαζι με τους φιλους τους και τα βλαμμενα παιδια τους οοολοι μαζι. Πικρο καημο το ειχα, να γνωριζα ενα παιδακι της προκοπης. Χμ,πρεπει να αναθεωρησω λιγο αυτα που λεω στο παιδι μου οταν το υποχρεωνω να κανει παρεα με τα παιδια των φιλων,ειδικα αμα μου λεει πως δεν τα αντεχει.Τους φιλους μας τους διαλεγουμε (μα τι πρωτοτυπο) λοιπον, το γιατι ενας θεος το ξερει ή καποιο καμαρι των ψυχαναλυτων, προσωπικα θα μεινω με την απορια.
Ωραια που ειπα χιλια δυο ασχετα.
Ε και; Ας μη κραταω τα προσχηματα. Ολη μου η ζωη ειναι γεματη σχηματα και προσχηματα.

Σ αυτη την ηλικια,τα ειχε δει ολα.Τιποτα μα τιποτα δεν του προκαλουσε εκπληξη πια.Καμια φορα επιανε τον εαυτο του, να θελει να ακουει φτηνες ιστοριες, αρκει να ηταν συντομες.Δεν ειχε χρονο για χασιμο.

διαπιστωσεις

εκανα μια τεραστια βολτα στα μπλογκς που μου αρεσουν, σημερα.
ολα κατι ειχαν να μου πουν.
αυτο δειχνει πως:
ειμαι πασπαρτου.(μια χαρα μου ακουγεται)
αυτα που σκεφτομαι τα σκεφτονται κι αλλοι ανθρωποι,αρα ειμαι φυσιολογικη.(αυτο κι αν μου φαινεται μια χαρα)
αυτα που σκεφτομαι και τα σκεφτονται κι αλλοι ανθρωποι, μπορουν και τα γραφουν ωραιοτατα,ολοι μα ολοι εκτος απο μενα.(αυτο με στεναχωρει,οσο να ναι)



χτες τι μερα κι αυτη.
τι συναντιομαστε,τι λεμε,ποιον βοηθαμε (τον εαυτο μας; χαχ)

θελω να χειμωνιασει επιτελους.κανονικα.να ντυθω ζεστα,να παω
στο μικρο αγαπημενο μπαρ να πιω ποτα, (δηθεν) για να ζεσταθει το κοκκαλακι μου.

απ ολα εχει αυτος ο κηπος.

Everybody's gotta learn sometimes

lonely planet

τον ειχε προσεχτικα διπλωμενο στην μεσα τσεπη του μπουφαν του.

βγαινοντας, κοντοσταθηκε λιγο στο πλατυσκαλο, περασε το χερι του πανω απο την τσεπη να βεβαιωθει οτι ειναι εκει που τον εβαλε (κινηση που θα εκανε κατα τη διαρκεια της ημερας εως και εκατο φορες)

και πηρε δρομο και δρομακι.

My Favorite Things

επιμονος κηπουρος

μπηκα ετσι,να ριξω μια ματια.δεν ειναι ασχημα εδω.με ηρεμει αυτο το μερος.
σε λιγο φευγω να παω σινεμα.και το βραδυ αργα, παλι εδω θα ειμαι.
θα θελα να γυρισω εδω το βραδυ και να χουν φυτρωσει καληνυχτες,
απο αυτες που μυριζουν ωραια.

The Pillow Book

τα παλια, τα χρονια, τα καλα.

το λεει καθαρα δεν προκαλει παχος,διδει ευρωστια,δεν κουραζει τη καρδια.


μαλιστα.

το κρυφτο και αλλα παιχνιδια

μερες τωρα το 'φερνα απο δω, το 'φερνα απο κει. ας το παραδεχτω. επιτελους.
φοβαμαι τον ελευθερο χρονο.τον τρεμω. οταν τρεχω,γκρινιαζω.οταν πια εχω ξεμπερδεψει με ολα και καθομαι, αρχιζουν τα δυσκολα. παραλυω. δεν μπορω να σηκωσω ουτε το τηλεφωνο. προχτες δεν ανοιξα την πορτα.χτυπαγε η α. κι εγω ειχα κουκουλωθει στο κρεββατι μου προσπαθωντας να πεισω τον εαυτο μου οτι αυτο που χρειαζομαι ειναι υπνος. και μετα παιζω την κυρα των παγων. και μετα απορω που δεν παιζω σε υπερπαραγωγη.

Time

εκκρεμοτητες

αυτον τον πινακα τον ειχα στο δωματιο μου απεναντι απο το κρεββατι μου.οταν μετακομισα στο καινουργιο σπιτι τον ακουμπησα στο πατωμα για λιγο. μετα απο τεσσερα χρονια ειναι ακομα εκει.

Steely Dan

Εκανα μια ωραια διαδρομη χτες βραδυ.πηγα στη γειτονια που μεγαλωσα και απο εκει, παρεα, πηγαμε στο λαγονησι. δεν οδηγουσα εγω και μου αρεσε τοσο πολυ αυτο.ειχα στο πλαι μου τη θαλασσα και ενταξει ωραια ειναι τα πατηματα των βουνων αλλα καποιος σου κλεβει το οξυγονο βρε παιδι μου, στη θαλασσα εχει αρκετο για ολους.
το ωραιο με τους παιδικους φιλους ειναι οτι μπορει να σου βγει ολη η κακομαθησια.να γκρινιαζεις ασυστολα να χανεσαι στις σκεψεις σου χωρις να απαντας ποτε ή μια λεξη μονο να φτανει να χαζογελας δυο ωρες μετα.χτες ας πουμε οι λεξεις ροντεο (μιλαμε για το λουνα παρκ) κακτος, αεροδρομιο, μπιτσουλας ηταν ικανα να κλαψουμε οχι μονο απο τα γελια αλλα και απο πικρα. χαμενες αγαπες που διαλυθηκαν εξαιτιας ενος αποτομου τρανταγματος του ταψιου (εσυ δε με κρατησες-οχι εσυ δεν ηθελες-οχι εσυ δεν με κρατησες-οχι εσυ δεν ηθελες να σε κρατησω κλπ κλπ) αηδιαστικα ποτα, η τελευταια λεξη της μπομπας.η καντινα στο δασος με τα καταρτια,να φυσαει και ο ηχος του αερα να ειναι η μουσικη υποκρουση της ακατασχετης μπουρδολογιας που μας επιανε.
τι ωραια, τι ανεμελιά, τι σαχλες γραφω.
το παιρνω πισω δε λεω σαχλες.
καπου θελω να καταληξω αλλα δεν βλεπω να το κανω προσφατα.

οχι. μη λετε πουθενα,μη το λετε αυτο δεν ισχυει οχι σας λεω. μπα, λιγη πιστωση χρονου ισως;

για το ωραιο σχολιο της ου μινγκ στη μπιχλιμπιδοσουπα του κυριου φωλιου

κανοντας μια βολτα στο διαδικτυο νομιζω οτι βρηκα τα πεθαμενα ρολογακια που στοιχειωσαν
τη γευση σας αγαπητη ου.

μικροκοσμος

μ αρεσει η ησυχια αυτης της ωρας.του σπιτιου κυριως.αν εξαιρεσεις βεβαια το ποντικι της κορης μου που καθε βραδυ μασουλαει τα καγκελα του κλουβιου.( ε βεβαια του κλουβιου γιατι αν ηταν του μπαλκονιου θα ηταν μαλλον τρομαχτικο θεαμα) ουτε κανει ροδιτσα ουτε τιποτα.ανεβαινει πανω στα καγκελα σαν οργισμενος οπαδος και αρχιζει αυτο το μασουλημα.κολαση.

ειχε τρελα με τα πειραματα. εψαξε στην εγκυκλοπαιδεια της ημιμαθειας και αποστηθισε ακριβως οτι τον βολευε.μετα εκλεισε το τεραστιο τομο που εγραφε στη ραχη του ακαταλαβιστικα και αποφασισε να κανει το πειραμα με τα συγκοινωνουντα δοχεια.πιστευε οτι με αυτο το τροπο θα γινοταν αν οχι σπουδαιος τουλαχιστον μπανικος. και αυτο, του εφτανε και του περισσευε.

καλυτερα να τζαμαρω παρα να ποσταρω (γιατι κανει ριμα)

σημερα δεν ηθελα να παω στη δουλεια.πηγα ομως.μετα γυρισα στο σπιτι και εκανα ολα αυτα που κανουν οι μαμαδες.ουτε αυτο ηθελα να κανω.το εκανα ομως.

διαβαζω τα παραπανω και ντρεπομαι,με βρισκω αχαριστη.τα μαυριζω με τον κερσορα για να τα κανω ντιλιτ.λες και θα τα ξορκισω αμα τα σβησω.
δεν ειμαι αχαριστη.κουραστηκα λιγο.επιτρεπεται;
ωραια που το γραφω εδω.μπα δε θα σβησω τιποτα,αλλα αμα υπηρχε ενα προγραμματακι που να εσβηνε τετοιου ειδους ποστ κατα τη διαρκεια της νυχτας ευχαριστως θα το αγοραζα.

Autumn leaves