ριχνω μια ματια πισω

να δω τι θ αφησω

πουθενα δε λεει "περιττο"

τωρα αυτο ειναι καλο;

κοιταζοντας πιο προσεχτικα

βλεπω κατι ασχημα

να σερνουνε τα βλασφημα

απ το μανικι

τον κυριο τζον τικη

η τελευταια νυχτα του 2007.

ενταξει , χορτασα.

Man in the Mall

Κι ερχεται αυτη η στιγμη που φοβοσουν.Γιατι οχι απλως κλαινε, κλωτσοκοπανιουνται .
Και εσυ τα αγαπας. Ε , ενταξει δεν εισαι και τοσο κοροιδο(;) πια, ν ανοιξεις πολεμο μαζι τους.Φευγεις λοιπον απ τη δουλεια και πας κατευθειαν στο mall.
Μπορεις να ψωνισεις. Αρκει να σου αρεσει να ψωνιζεις. Επειδη ομως δεν σου αρεσει, την εχεις πατησει.Και πεινας. Εσυ.Αυτα εχουν φαει το ωραιο σπιτικο φαγακι που εχεις φτιαξει πρωι πρωι και θελουν βλακειες.Οκ να φανε και βλακειες.Εσυ ομως; Θα καταληξεις στο κινεζικο, οχι οτι εχεις καμια καψα να φας γλυκοξινα, προς θεου, αλλα ειναι το μονο μαγαζακι που δεν εχει τεραστια ουρα.Να σαι λοιπον με το μπερδεμενο ρυζι και αυτο το χοιρινο που μυριζει περιεργα να ψαχνεις να καθισεις.
Εισαι κατω απο ενα θολο και ειναι λιγο σκιαχτικο βραδιατικα,αλλα εσυ εισαι γενναια γιατι σου αρεσει η επιστημονικη φαντασια και αυτα περιφερονται χαρωπα.
Θυμασαι τα δικα σου. Θυμασαι τη μανα σου να σου λεει τι ενδιαφερον εχει να πηγαινεις στη πλατεια και να καθεσαι στο πεζουλακι ωρες (ειχε ρε μανα).
Mετα σκεφτεσαι ποιο brazil- blade runner- gattaca. Το καλυτερο κολπο ειναι αυτο του διακτινισμου που εδειχνε στο ταπεινο σταρ τρεκ.
Γυρισαμε σπιτι κουρασμενοι μα και ευχαριστημενοι.

Some Handsome Hands

ξημερωνει παραμονη χριστουγεννων.ε και; δεν εγινε και τιποτα. ξημερωνει μια καινουργια μερα.τι εχω παθει και θελω να κανω απολογισμους και ξεκαθαρισματα.παντα μου την εδιναν αυτα και να τωρα που πρεπει αυριο να παω εκει με μιαν απαντηση που την ξερω αλλα ελα που εφτασα εδω που εφτασα χωρις να ειμαι παντα με τα θελω μου λαβαρο, καπου ειχα διαβασει για καποιον που δεν εζησε απο υπερβολικη ευαισθησια,κι αυτο με θυμωνε παντα, δηλαδη μου γυριζε το στομαχι, αλλα ας το παρω αποφαση,
δεν ειμαι δα και καμια the bleeding hearts and artists, οχι, μπα .

μη χανεσαι.δηλαδη οχι, δεν εννοω να περνας απο δω οταν ευκαιρεις, δηλαδη δεν το λεω σε κανεναν, σε μενα το λεω, μη χανεσαι εσκετοε, ξερω οτι το εχεις ευκολο και αφου μπορεις να το πεις αυτο, ειναι κατι.μη χανεσαι σε περιεργους διαδρομους κι εδω. (που εισαι. γιατι εισαι).αμα διψας πινεις νερο αμα νυσταζεις πεφτεις για υπνο αμα σε ποναει το κεφαλι σου μια λυση ειναι να το κοψεις αλλα ετσι βεβαια τελειωνει η ιστορια και συ δεν θελεις να τελειωσει η ιστορια γιατι καπου στο βαθος βαθος του μυαλου υπαρχει αυτη η αναγκη να ζησεις, να ζησεις καλα κιολας.και ξερεις οτι δεν σου παει γιατι πρεπει να διεκδικησεις, να παλεψεις κι εσυ αυτο το χεις κανει μονο μια φορα στη ζωη σου τοτε στα 20 που ηταν θεμα ζωης και θανατου κυριολεκτικα και επελεξες να ζησεις.τωρα στα 40 εχεις επιλογες να ζησεις ή να ζησεις καλα ,και δεν το χεις.ανακαλυπτεις (σιγα μην δε το ηξερες αυτο ) οτι δεν εχεις αυτη τη δυναμη.
μαλλον πρεπει να ηρεμησεις και να το δεχτεις.
γιατι τι αλλο να κανεις δηλαδη.

Τον ηξερε τον δρομο πολυ καλα.

Πηγαινε τοιχο τοιχο και κρυφοκοιταζε απ το παραθυρο. Να χτυπησει τη πορτα να μπει ουτε λογος. Ντρεποταν να πει το οτιδηποτε.

Εβαζε στις τσεπες του παστες και μελομακαρονα (αμα ητανε χριστουγεννα, οπως τωρα καλη ωρα), εβρισκε μια θεση βολικη και καθοταν εκει ωρες και κοιταζε. Που και που βουταγε το δαχτυλο μεσα στη τσεπη του το εβαζε στο στομα και το εγλυφε με βουλιμια.

Ετσι περναγε τις γιορτες καθε χρονο και τοσο το ειχε συνηθισει που του ηταν αδυνατο να δεχτει καμια προσκληση απο κανεναν και μια φορα που δεχτηκε δηλαδη, δεν μπορεσε να χτυπησει το κουδουνι παρα καθισε απ εξω ησυχα, ακουμποντας το αυτι του στη πορτα και γλυφοντας απο το δαχτυλο του μια φρεσκοτατη μπλακ φορεστ που ειχε αγορασει για την περισταση και που χρειαστηκε να χρησιμοποιησει μεχρι και τις τσεπες του παλτου του γιατι ηταν και τρια κιλα τουρτα πλακα πλακα.

σκοτωνουν τα αλογα οταν γερασουν

ασκαρδαμυκτι

ψαχνω ενα λογο να σηκωθω απο το κρεβατι, δεν βρισκω κανεναν.καθομαι εκει ακινητη με τα ματια ανοιχτα και βλεπω το σωμα μου να σηκωνεται να ξυπναει παιδια να ετοιμαζει πρωινα
ν ακουει για τον πολιτισμο που επηρεαζει και επηρεαζεται απο αλλους πολιτισμους μεσω εμποριου, διαδικτυου,τηλεορασης.
αστειευεται, σφιγγει κορδονια, ανεβαζει φερμουαρ.το ακουω να στεκεται στη πορτα και να λεει να προσεχεις.
ακουω τη πορτα να κλεινει μαλακα. να ανεβαινει τα ξυλινα σκαλια ενα ενα, καθε σκαλι και μια προσπαθεια.ακουμπαει στο τοιχο.δεν μπορω να βοηθησω.δεν βρισκω το λογο να το κανω.

κουβεντες του τυπου τα χω βρει με τον εαυτο μου, μικρη τις θαυμαζα τωρα μη πω οτι με τρομαζουν κιολας.(μα, το ειπα).
οχι, δεν ξερω τι θελω. παλι καλα που πανω κατω, ξερω τι δεν θελω.
δεν ξερω. δεν ξερω τιποτα.
το μονο που ξερω, ισως, ειναι οτι τωρα θα παω να ξαπλωσω στον καναπε.
για καποιο λογο νιωθω ζεστα μονο σ αυτο το σημειο του σπιτιου σημερα.

ασυναρτησιες λεω.
ε και;

να μαι μεσα στο βαλτο μου, ωραια που καθομαι και τιποτα δεν μ ενοχλει.


Χωρις να το ζητησω,εχει σημασια αυτο, ηρθε να βοηθησει.Πραγματικα δεν θα μου καιγοταν καρφακι και να μην ερχοταν.Παει καιρος που με απασχολουσε αυτο. Ηρθε λοιπον, καθισα στη θεση του συνοδηγου, με το σωμα μου να εχει μια ελαφρια κλιση προς την πορτα, ετσι δια παν ενδεχομενο αν συμβει κατι να την ανοιξω και να φυγω.
Λεμε, κατα τα αλλα, αστειακια. Δηλαδη αυτος λεει κι εγω του το επιτρεπω, οχι απο μεγαλοψυχια, μαλλον απο αδιαφορια.Που και που χαμογελαω, δεν του αρεσει αυτο, μα δεν το κανω επιτηδες, εχω κι εγω τα δικα μου,βαζει τα δυνατα του πεταει ολες τις εξυπναδουλες που ξερει αρχιζω και γελαω, χαλαρωνει.
Νομιζω οτι ειναι πια πραγματικα ευτυχισμενος, οχι οτι αυτο ηταν το θεμα μου δεν με απασχολησε ποτε, ειδικα απο τη μερα που εφυγε για να λεω και την αληθεια να χαθει ηθελα.

Νομιζεις καμια φορα οτι δεκαπεντε χρονια, δυο παιδια, το χτισιμο της φωλιτσας συνθετουν το ιδανικο τοπιο.Αμ δε.
Καμια ιστορια δεν προκειται να σε κρατησει εκει κι ας εχεις τρεξει σε ολη την αττικη για το φτηνο πλην ομορφο πλακακι κι ας εχεις κανει δυο παιδια κι ας εχει παει δυο ωρες ποδαροδρομο για να σε βρει κι ας εχεις φαει ολα σου τα λεφτα σε αεροπορικα να πας να τον δεις στον ξενο και κρυο τοπο, εσυ .
Δεν ξερω τι πραγματικα κραταει δυο ανθρωπους μαζι .Σιγουρα οχι τα παραπανω.Αυτο που θυμαμαι ομως ηταν οτι απο καποια στιγμη κι επειτα δεν εψαχνα το βλεμμα του, καλα ουτε κι αυτος το δικο μου.
Επισης θυμαμαι τον φοβο πριν δεκαπεντε χρονια του να μη κανω λαθος μηπως αυτη ηταν η ευκαιρια μου,αυτο ελεγαν ολοι αλλωστε οι γυρω, ποια ημουν εγω που θα αμφισβητουσα τη γνωμη τους.Αυτη την ευκαιρια για μια ζωη ευτυχισμενη χωρις ιχνος μοναξιας(αν και βαθια μεσα μου δεν μου καθοταν καλα), ειπα να μην την αφησω ετσι.

Τωρα πια που εχουν περασει τα δυσκολα βλεπω οτι πραγματι ολο αυτο μου εδωσε μια ευκαιρια, οχι αυτη της χαρας και ευτυχιας και της προσωπικης και οικονομικης ευημεριας(παναγιτσα μου σαν χριστουγεννιατικη καρτα μιλαω) την ευκαιρια να δω τι πραγματικα θελω τι ειμαι και κατα που θελω να παω.Δυσκολα τα πραματα δεν ειναι απλα ειδικα τετοιες μερες αλλα αυτο που μου ειναι ξεκαθαρο ειναι πως χιλιες φορες εδω μονη μου ή με τα παιδακια μου παρα σε εκεινες τις θλιβερες (απο ενα σημειο και μετα) μαζωξεις που οι ωραιες τυπισσες φτιαχναμε σαλατες περιεργες οι ωραιοι τυποι πινανε ποτα και ψιλοβοηθουσανε
δηθεν ταχαμ,τα ωραια τυπακια κοιμοντουσαν στους καναπεδες ή με τις γιαγιαδες τους, η μουσικη εξαιρετικη, ομως, αν κοιταζες λιγο καλυτερα θα εβλεπες την απελπισια σε ολο της το μεγαλειο.

καλα, θα συνεχισω βεβαια, αλλη φορα.εχει τοσο ενδιαφερον αλλωστε,μα δε θα κλεισουμε ματι,απο την αγωνια.

δυο κοκκινα ματια χωρις βλεφαριδες

χτες ακουμπησα για λιγο στον καναπε και εκει εμεινα μεχρι το ξημερωμα.
να μη ξεχασω στο γραμμα για τον αη βασιλη να ζητησω κι ενα καζανι κολλυριο
να μπω μεσα να ησυχασω.
θελω να παραιτηθω ,απολυθω,οτι να ναι αρκει να παω σπιτι μου στο κρεββατι μου
και να καθισω εκει με τα ματια ερμητικα κλειστα.

πραττειν αλογα

λολα, να ενα βημα

Περιμενε, ωρες, μερες ,μηνες, να παρει μιαν απαντηση.Αλλοτε θυμωνε, αλλοτε λυποταν, παντως περιμενε.Υπηρχαν στιγμες που την εδινε μονη της κατα πως τη βολευε.Εφτιαχνε ολοκληρους διαλογους στο μυαλο της, της ξεφευγανε και τιποτα κουβεντες στα φωναχτα με αποτελεσμα να προκαλει τον γελωτα σε γνωστους κι αγνωστους.
Καθολου δεν την ενοιαζε,ωσπου μια μερα συνειδητοποιησε οτι περιμενε, ναι περιμενε, μιαν απαντηση αλλα ποτε, μα ποτε δεν ειχε θεσει καμια, μα καμια ερωτηση.

αμα ειναι να σε πινει,κατσε σπιτι σου.

ξενος ως και στη χαρα του θα μπορουσα να πω.δηλαδη μπηκα εδω, σε αυτο το πρασινο και για μια στιγμη νομισα πως μπηκα σε αλλο μπλογκ.ενταξει ακομα κηπος ειναι.τι κι αν μοιαζει με γηπεδο του γκολφ, μπορει να ειναι και λιβαδι, για να μη παω τωρα στο ψυγειο* και φερω μια χαινεκεν οχι οτι μου αρεσουν οι μπυρες (εκτος απο κατι πικρουτσικες )αλλα να, αυτο το χρωμα ειναι, ε ειναι.
δεν ξερω ποιος θ αντεξει εδω αυτες τις μερες μπορει ουτε κι εγω η ιδια, παντως εχω σκοπο να γραφω την ταπεινη μου μαλακια, να μηρυκασω ωσπου να χορτασω οπως ειχε γραψει καπου καποτε ενας καλος μπλογκερ αλλα κι εγω το ειχα στο μυαλο μου να εξηγουμαστε μεχρι και ολοκληρο ποστ ειχα γραψει για μια γιδα, αλλο αν δεν ημουν σαφης, δε γαμιεται και ποτε ημουν για να ειμαι και τωρα στα βαθια μου γεραματα.




*σιγα μην εχω μπυρες στο ψυγειο.χαχλ σαχλ.

αντε...

ας τα αναψουμε λοιπον τα ρημαδια τα φωτακια.

Να τα πω;

Απο μια ηλικια και μετα δεν τα πηγαινα καλα με τις γιορτες, δηλ. οχι ολες τις γιορτες, μιλαω για χριστουγεννα και πασχα .Για το πασχα θα μιλησω το πασχα, εχουμε καιρο, εδω που τα λεμε και για τα χριστουγεννα εχουμε καιρο, αλλο που εδω και αρκετες μερες εχει μπει η γιορτινη ατμοσφαιρα στη πολη και παλευει να μπει ετσιθελικα μεσα μας, δεν αντιστεκομαι στις χαρες, ανθρωπος ειμαι κι εγω να χαρω θελω, αλλα με καποιο τροπο με αγχωνει ολη αυτη η ευδαιμονια -αδημονια .Ασε που ολο δηθεν ολα αυτα με αφηνουν αδιαφορη, ειδικα αμα περναω απο αυτα τα φρικτα εποχιακα μαγαζια τιγκα στο φως και στο στολιδι, εκει το ελεγχω , δεν με ακουμπαει τιποτα, τα δυσκολα αρχιζουν οταν περναω απο ομορφες βιτρινες και λεω να κοιτα τι ωραιο ειναι αυτο το ελαφακι (μην ειναι ο ρουντολφ;) και τι χαρες θα εκανε η Θ. αμα της το παιρνα, αντε να πω και στους φιλους να ρθουν να φτιαξουμε κανα φαι να μαζευτουμε να περασουμε ομορφα.Κι εκει, απο αυτο το τελευταιο -να περασουμε ομορφα- αρχιζω και το το χανω.Μα γιατι να περασουμε ομορφα, επειδη θα χει το σπιτι φωτακια και στολιδια και στο τζακι θα κρεμονται καλτσες με δωρακια;
Αυτο το βλεμμα των παιδιων μου πως θα το αντεξω, ειναι αδυνατον να ανταποδωσω αλλα ακομα πιο αδυνατο να μην, αλλα τι το σχολιαζω, αφου και δεντρακι θα στολισω και χοιρινο με σελινο θα μαγειρεψω και ολα θα γινουν οπως πρεπει.
Νωρις τα λεω αυτα και το τραγουδι για τελος δεκεμβρη μιλαει για τεσσερις το ξημερωμα και τωρα εχουμε αρχες του δεκεμβρη και δεν ειναι ξημερωμα αλλα επηρεαστηκα απο ολο αυτο, βιαζομαι κι εγω, μερικες φορες βιαζομαι αλλες κανω εκατο χρονια να παρω μπρος και αυτο ειναι ενα επιπλεον θεμα, οχι για ποστ, μαλλον δηλαδη ε δεν παιρνω και ορκο .

ενας ονηλατης για τα ονειρα της

δεν μπορω, δεν προλαβαινω
αν και το καταλαβαινω
αφου σου πα, δεν προφταινω
μ ολες τουτες τις τιμες,
να περασω να σε παρω,

ουτε εχει να παρκαρω,

παλι θα φορας τα λουσα

τοτε που σε επιθυμουσα

να πηγαινεις πανω κατω...

μεσα στις επιλογες σου

δεν με εβαλες ποτε σου

φτηνα ποστ για την ελιτ

Εκεινο τα βραδυ εβρεχε πολυ.Δεν ειχαμε σκοπο να παμε σινεμα αλλα ετσι οπως τρεχαμε να βρουμε οτιδηποτε να χωθουμε,το ειδαμε μπροστα μας. Η ταινια αγνωστη αλλα σαν κατι να ηθελαν να πουν οι φωτογραφιες. Βrazil, ο τιτλος και ετσι ειδα μαζι με τον αγαπημενο Μ. την ταινια που για πολλα χρονια ηταν το νουμερο ενα μου.
Οταν λατρεψω μια ταινια δεν θελω να τη βλεπω και να τη ξαναβλεπω γιατι δεν βρισκω κανενα νοημα δεν θελω να την εμπεδωσω, σκασιλα μου αν πω και κατι λαθος, αν εγραψε μεσα μου παει και τελειωσε ειναι αρκετο.Χτες πηγα στο ντιβιντι κλαμπ να βρω το Βug.Πηγα στο ταμειο και ρωτησα αν το ειχε, οχι δεν το ειχε, ρωτησα αν ειχε το Βrazil,ναι το ειχε.
Μετα απο εικοσι χρονια ηθελα να το ξαναδω, σκεφτηκα μηπως και μου δωσει αυτο που παλευω να μη χασω αλλα μαλλον δεν τα καταφερνω τωρα τελευταια δηλαδη το να ονειρευομαι,κυριως πραγματα ακατορθωτα.Κοιτα τωρα, δεν ηθελα να γραψω γι αυτο.Ηθελα να γραψω για τη λεπτομερεια.Ηθελα να γραψω οτι απο αυτη τη ταινια κολλησα σε μια λεπτομερεια και αυτη ακριβως ηταν που την εκανε αγαπημενη.
Και αυτο το κανω και με τους ανθρωπους.μπορει δηλαδη μια ασημαντη, ασημαντοτατη λεπτομερεια εμενα να με κανει να μεινω εκει πιστη σαν το σκυλι.
αυτο πρεπει να ακουγεται τρομερα γελοιο-σαχλο-ανωριμο-βαλε οτι θες, μεσα εισαι.
θα γινω φυσιολογικη, που θα παει,να δω τι θα καταλαβω.