;;;;;;

ετοιμαζομαι να βγω. κανονικα θα πρεπε να ειμαι μπροστα απο ενα καθρεφτη να διορθωνω το κραγιον μου, ας πουμε.
δεν ειμαι.

εχω μια εικονα στο μυαλο μου, ειμαι μικρη 16 ή κατι τετοιο ντυνομαι βιαστικα και βγαινω απο το σπιτι,αυτο φτανει για να με κανει ευτυχισμενη,περπαταω γρηγορα,οχι δεν εχω αργησει αλλα παντα περπαταω γρηγορα ειναι αδυνατον να πηγαινω πιο σιγα.

θα συνεχισω το βραδυ γιατι καπου πρεπει να καταληξω ετσι δεν ειναι ;

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

η πιο ωραια μερα ειναι το σαββατο.το πιο ωραιο καφε ειναι στο βιβλιοπωλειο του ευριπιδη.
το πιο ωραιο σινεμα ειναι η αιγλη που το μεσημερι παω τα παιδια μου και το βραδυ παω εγω και πινω κι ενα ουισκακι με τρια ευρουδακια μεχρι να αρχισει η ταινια.ο πιο ωραιος κηπος

να καθισεις να φας κατι και να πιεις ενα κρασι ειναι απεναντι απο το σινεμα και λεγεται ενοτεκα.
υπαρχει πιθανοτητα να μου καποιος τι λες παιδακι μου, τα σαββατα βγαινει ο καθε πικραμενος, ο ελληνικος καφες του ευριπιδη ειναι μηχανης, το σινεμα αλλαζει ταινια μονο οταν εχει σιγουρευτει οτι την εχουν δει ολοι, ο πιο ωραιος κηπος ειναι ο δικος σου (ελατε τωρα, αστειευομαι επιτελους).
ενταξει. δικιο θα εχει.
και δεν θα εχει κιολας.γιατι καμια φορα το μονο που χρειαζεται ειναι να κανεις ενα διαλειμμα να σηκωσεις το κεφαλι και να κοιταξεις γυρω σου.

χτες ολη μερα σκεφτομουν ολα αυτα που φοβαμαι.
κατι μου λεει πως το βραδυ αργα παλι εδω θα ειμαι με τη συνηθισμενη ροη του προγραμματος

τετραπερατα τερατα

ποστ πορνογραφικο με πρωταγωνιστες βγαλμενους μεσα απ τη ζωη

καθισε η κοκκινοσκουφιτσα πανω στη μυτη του πινοκιο και του ειπε "ελα,πες μου κι αλλα ψεμματα"

I Will Survive

39 ακριβως.

να το αφησω.δεν μπορω να παρεμβω.δεν θελω κιολας.ηλικια ειναι δεν ειναι πυρετος.
παω να βρω κανενα χαρουμενο τραγουδι να βαλω.

Screamin' Jay Hawkins - Old Man River

ειναι το στομαχι μου χαλια. μερικες φορες οχι μονο φαινονται αλλα και ειναι ολα ακατορθωτα ρε γαμωτο και που να το πεις αυτο, που να το πεις.

ξημερωνει αυγη δροσατη,λες και κραζει τον εργατη.

ειναι στην αιθουσα αναμονης και περιμενει.δεν ξερει πως εφτασε μεχρι εκει.υποθετει πετωντας.τους τελευταιους μηνες το παθαινε πολυ συχνα να ξυπναει στα πιο απιθανα μερη. χρειαζοταν μονο μερικα δευτερολεπτα και μετα εμπαινε κατευθειαν στο ρολο του.ποτε επιανε ενα χερι να ακουσει σφυγμους,ποτε χαιδευε μια πλατη ν ακουσει αναστεναγμους.τελος παντων σημασια εχει πως οταν ξυπναγε, επιανε αμεσως δουλεια, αγογγυστα.

πολυ ψαγμενο ποστ

λοιπον.
κηρυσσω την εναρξη της χειμερινης περιοδου.
μ' αυτο το καφε γυρω γυρω, μου 'ρχεται στο νου ενα τραγουδακι που λεει για μια αρκουδα καφε που τρεχει μ' ενα ξυλινο μπουφε να παει εκει που θα ξεχειμωνιασει.κι εχει μεσα στο μπουφε διαφορα, μεταξυ αλλων κι ενα σοκολατακι.
εχω κολλησει στο σοκολατακι.
αν συνεχισω ετσι στο τελος θα πρεπει να γραφτει κι ενα τραγουδι για την αρκουδα την ε.
πρεπει ν' αλλαξω συνηθειες.

οταν η ε γνωρισε το φωτοσοπ

σα βγεις στον πηγαιμο, επιτελους πηγαινε και μη χαζολογας στο δρομο.

ακους; ακουω να λες.
καθομαι στο πατωμα σχεδον, και ολοι καθονται στο πατωμα δηλαδη, και παιζει μια μουσικη που ειναι σαν να εχει χαλασει το ψυγειο, και επαναλαμβανεται συνεχεια και συνεχεια.θελω να σηκωθω, να παω να τον πιασω απο τους ωμους και να τον ταρακουνησω δυνατα, να του πω "πεθαινει ανθρωπε μου δεν τ' ακους; επιτελους κανε κατι".
ψεμματα λεω.στην πραγματικοτητα απλα βαριομουνα.
που και παλι ψεμματα λεω γιατι στην πραγματικοτητα απλα δεν θα πρεπε να ημουν εκει.

So What

και που θα σταματησει;

μπαινω στο αυτοκινητο και ολο ολο τρεχω.
ειναι να παω στο λυκαβηττο εχω αργησει, εχει κινηση, μαλλον δεν εχει κινηση εχει ακινησια.ειμαι σε ενα φαναρι τοσην ωρα που αρχιζω να νοιωθω σαν στο σπιτι μου,να βγαλω τα παπουτσια να αναψω το φωτακι να διαβασω τα χαρτακια απο την αττικη οδο, τα προσπεκτ πολιτικων, φροντιστηριων, γυμναστηριων,αμα εισαι απλος ανθρωπος μπορεις να βρεις χαρα και ενδιαφερον ακομα και σε μια χαρτοπετσετα απο το εβερεστ που λεει ο λογος.
εκει που καθομαι, σε ασχημο σημειο το παραδεχομαι (αλλα δεν φταιω εγω φταιει το συστημα)
να σου περνανε δυο ποδηλατες με αυτο το υπεροπτικο υφος του συνειδητοποιημενου οικολογου και μου λενε "που πας βρε κακομοιρα";
τρομαγμενη κοιταζω γυρω μου μηπως εχω διακτινιστει σε κανενα μονοπατι με ελατα και ενοχλω αλλα οχι ειμαι ακομα στη μεσογειων οποτε ειναι μαλλον φιλοσοφικο το ερωτημα του ποδηλατη με το μαυρο το κολαν.
οντως. που παω η κακομοιρα.
στο θεατρο οταν επιτελους καθομαι (γιατι να μη ξεχναω ετρεχα για τη διασκεδαση μου αυτη τη φορα) κοιταζω τον βραχο, τα φωτα της πολης, τους γυρω μου. η παρασταση δεν μου λεει τιποτα.
τιποτα, δε μου λεει τιποτα και αυτο με κανει χαλια.
καταλαβαινω οτι αμεσως μετα, θα πιω το βοσπορο και σκεφτομαι αν εχω ντεπον, αν εχω φαι για τα παιδια, αν ειναι ολα ενταξει για να μπορεσω να πεσω σε κωμα.
ουτε αυτο δεν καταφερνω γιατι μετα απο ενα ποτο νοιωθω ασφυκτικα μεσα στο μπαρ με τα φυστικια και τα καροτα.φευγω και παω σπιτι μου.τρωω την αγαπημενη μου νουτελα με μια μπανανα. εξαιρετικο γλυκακι.γραφω ποστ.
ναι εδω γυρω ειμαι κι εγω.το μπλογκακι μου δεν ειναι χαρμα αισθητικης, σκεψης, λεξεων και ιδεων.δεν ξερω αν εχει λογο υπαρξης.δεν ξερω γιατι απολογουμαι.
ωχ αρχισα με τα δε ξερω και δεν θα τελειωσω ετσι ευκολα.
ας βαλω μια τελεια.να

καθημερινες ιστοριες απλης τρελας

Στο μπαλκονι δεν μπορω να κατσω μετα απο λιγο κρυωνω.
Καταληγω μεχρι να βραδιασει να ειμαι σαν τον λεμποφσκι (πεδιλο με καλτσα κλπ κλπ).
Κυκλοφορει μια ιωση στο σπιτι και παντου υπαρχουν ταπερ ετοιμα να δεχτουν εμετους.
Εχω τηγανισει ψαρια με πατζαρια σκορδαλια και τελος παντων, ξερω οτι ειναι τρομερα βαρετο να διαβαζει καποιος τετοια και σιγουρα δεν θα αντεξει να διαβασει και λιγο πιο κατω εκει που θελω να πω οτι να, αυτο ειναι,δεν εχει κατι αλλο,μερικες φορες αυτο ειναι ολο.

παραβαση

Σε γιορτινό αγώνισμα παίζατε τις αμάδες
και δεν καταδεχόσασταν το κωμικό παιδί

Μα τώρα στον αγώνα νικούνε οι καρβουνάδες
που έχουν στη μεριά τους τον ίδιο τον ποιητή

Ζει τα ωραία πράματα μ' αίμα και με θυσίες
προς το συμφέρον όλων σας και το κοινό καλό

Δεν θα σας πει παινέματα, δεν ξέρει κολακείες
και για την ευτυχία σας πληρώνει τον καιρό

Μούσα καρβουναρού, θράκα μου πυρωμένη
σπιθίτσα φουντωμένη μ' αναπνοές τρελού
Βαρδάρη που φυσάς σαν ψάρι φαγωμένο
αχ πολλαπλασιασμένο και σαν καρβέλι να
Έλα την Κυριακή με το βαρύ σου τέμπο
κι οι δυο Σοφία Βέμπο ακούγαμε εκεί

Ποιος μας γηροκομεί, τη σήμερον ημέρα
ψηστιέρα καρβουνιέρα, μούσα Δεκεμβριανή;
Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία
και με τυφλή μανία, ξέσκιζα τον εχθρό.
Τώρα με χειρουργεί, μια αλλήθωρη νεολαία
μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική.

Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα
όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά
Πρόστιμο μιας ζωής στην κλεψύδρα και στα εφετεία
είναι μια κοροϊδία σκιά του δικαστή

Devorame otra vez

υπεροχο αλλα με τον αντονιο χαρτ ακομα καλυτερο.δυστυχως δεν μπορω να το βρω.

περασα απο της ου μινγκ .

με επιασε μια νοσταλγια.καλα ειναι τα μειλ και τα ποστ αλλα πραγματικα μου εχει λειψει

να παω σπιτι και να βρω κατω απο την πορτα μου ενα φακελο με κανονικα γραμματα και οχι τυπωμενα.να τον ανοιξω και να αναγνωρισω απο το γραφικο χαρακτηρα ποιος ειναι.

δεν ειμαι καλα σημερα καθολου και κανονικα αυτα δεν γραφονται ετσι, με καποια γραμματοσειρα σε ενα ποστ ενος μπλογκ.

αλλα αυτος δεν ειναι ο γραφικος μου χαρακτηρας,δεν ειναι καν μια γραμματοσειρα που μου αρεσει.δεν θα το μαθει κανεις.

ημερα απεξαρτησιας

κατι κανει τα δαχτυλα μου να μουδιαζουν οταν παραπλησιαζουν στο πληκτρολογιο.
αυτο εχει και τα καλα του.δηλαδη μπορει να ειναι και το πεθαμενο μου ενστικτο που αποφασισε να σταθει παλι στα ποδια του.εκτος κι αν ειναι λογω αλλαγης του καιρου.
που κι αυτο δεν ακουγεται κακο.γιατι, ισως, πραγματι, ειναι καιρος να αποχωρισω.

αυθεντικο καραοκε ( Ααα οσο παει γινεται και καλυτερο αυτο το μπλογκ)

μεσημεριασε.αντε, καλως ηρθα στον κοσμο μου,καλως με βρηκα.

το γεφυρι της αρτας

τι διαυγεια πνευματος.

το πρωι ειναι ολα καθαρα, ξεκαθαρα.
υπαρχουν απαντησεις. οι γελοιοτητες μπαινουν στο κουτι τους και ολα βαινουν κατ' ευχην.
προς το μεσημερι πεφτουν οι πρωτες αμφιβολιες.

το βραδυ ολες οι βεβαιοτητες

την κανουν με ελαφρα πηδηματακια.

προσοχη, φρεσκοβαμμενο

να μη ξεχασω οτι μπορει να λερωθω αν ακουμπησω.
καλυτερα να μην ακουμπαω πουθενα για λιγο καιρο.

το κοκκινο και το μαυρο και τα χρονια της αθωοτητας

καταλαβαινω οτι ερχεται το φθινωπορο απο τα κοριτσακια που μενουν απεναντι .γυριζουν μια μερα πριν ν ανοιξουν τα σχολεια.
αυτο μου θυμιζει τα δικα μου παιδικα χρονια που γινοταν ακριβως το ιδιο.εφευγα μια μερα
αφου κλειναν τα σχολεια και γυριζα μια μερα πριν ανοιξουν.ουτε πρωτοβροχια ουτε η φουφου του καστανα.
η εναρξη του σχολειου.
μετα οι βλαμμενες κυριακες με αυτη τη φρικτη μουσικη των αθλητικων αργα το απογευμα.

εχω ενα σκοτεινο μπλογκ μενω σ ενα σκοτεινο χωριο και εχω μια σκοτεινη διαθεση.παραεγινε το κακο κατι πρεπει να αλλαξω.
το μπλογκ οχι ακομα,το χωριο με τιποτα μενει λοιπον η διαθεση.
αυτο ειναι ευκολο μονο αν αποφασισω οτι πρεπει να σκεφτομαι,
σιγουρα οχι με τον τροπο που σκεφτομαι μεχρι τωρα.

ειχα παει στο νησι και εψηνα την αδερφη μου να παμε στο καζινο.ηθελα να μπω και να πονταρω στη ρουλετα μονο χρωμα.δεν ξερω καν αν γινεται αυτο .

υπηρχε μια σκηνη σε μια ταινια νομιζω οτι ηταν στα χρονια της αθωοτητας που εδειχνε πολλες μαυρες ομπρελες και μονο μια κοκκινη να κρατιουνται με πολυ κοπο στη θεση τους
για να μην τις παρει ο αερας .
υπαρχει και αυτο το φοβερο βιβλιο του στανταλ.
και φυσικα και πανω απο ολα υπαρχει αυτη η απορια μεσα μου.
το κοκκινο η το μαυρο.
αν συνεχισω να γραφω ετσι ακαταληπτα θα καταντησω να μιλαω στα χαμομηλια.

καραοκε

if you see me walking down the street and I start to cry
each time we meet
walk on by...walk on by
make believe that you don't see the tears just let me grieve
in private cuz each time I see you
I break down and cry
walk on by
I just can't get over losing you and so if I seem broken and blue
walk on by
walk on by
foolish pride is all that I can feel so let me hide
the tears and the sadness you gave me when you said goodbye
walk on by

(μην ακουσω τιποτα βλακειες για το μουστακι της ντιον)

καποιος να σε προσεχει;

περπαταω και ουτε ξερω που βρισκομαι.δηλαδη ενταξει.ξερω.αλλα δεν εχει καμια σημασια.αυτο με τρομαζει, να μη νοιωθω τιποτα.δεν ειναι καλα πραματα αυτα.
η απορια μου ειναι αν αυτο ειναι απλη αγνη γαιδουρια ή αμυνα του εαυτου για να μην τα παιξει εντελως.

πρωινη περιπολος

εκεινη την περιοδο πηγαιναμε σινεμα και βλεπαμε τα παντα.η ματαιωση που τρωγαμε απο τον ελληνικο κινηματογραφο ηταν σχεδον παντα δεδομενη.αυτη η ταινια ομως ξεχωρισε.

ποστ λιτο και απεριττο ταυτοχρονα τοσο ολοκληρομενο

καληνυχτα

τι χαρα τι χαρα

michel petrucciani.looking up

ο θιασος

αρπαζω το ρολο μου, λες και ειναι η ευκαιρια της ζωης μου.
κατα βαθος δεν μου αρεσει.αλλα κατι με κραταει και δεν λεω τιποτα.
τον αρπαζω κι αρχιζω αμεσως να αυτοσχεδιαζω.
δεν ξερω σε τι δρομο ειμαι αλλα ξερω οτι αμα προχωρησω κι αλλο
μετα κανενα ψιχουλο, κανενας μιτος, τιποτα μα τιποτα δεν θα με βοηθησει να γυρισω πισω.
δεν μπορω να το κανω,ετσι λεω κι ειναι αστειο γιατι ηδη εχω πει τις πρωτες μου ατακες.
δεν ειναι αστειο,θλιβερο ειναι.που το ειδα το αστειο.

οταν βρισκομαι μεσα στο τσιμεντο μεχρι τα γονατα δεν μου αρεσει καθολου.

απολυπην ο θεος

ελαφρως παραλλαγμενο ποιημα
(τι ελαφρως μανταμ, του γαμησατε τη μανα)

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει, τα έργα σου
που πέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την Aλεξάνδρας , εύγε.
Προ πάντων να γελασεις.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν,
ως απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρας που χάνει.

autumn leaves (μονο ως τιτλος τραγουδιου πια)

παει κι αυτο το καλοκαιρι.
αφου καψαμε οτι ηταν να καει και με το παραπανω,
παμε παρακατω.

ειναι μια περαστικη φαση

το τραγουδι λεγεται comfortably numb
και μακαρι να ηξερα πως βαζουν μουσικη.
οχι οτι ειναι αγνωστο,αλλα να, καθε
καταθλιπτικος που σεβεται τον εαυτο του
ειναι υποχρεωση του να κανει εστω μια αναφορα.