προστυχιες,μικροπρεπειες και άλλα

παει κι αυτο.
φαγανε, ηπιαμε, (συγκεκριμενα, τον ηπιαμε)ευχηθηκαμε.τσουγκρισαμε. αυγα. μονο. γιατι ειμαστε ανθρωποι επιπεδου. βλεπουμε γαλλικο κινηματογραφο.
ολα οπως πρεπει.

γαμωτο. θελω να μοιρασω χαστουκια. ας φαω κι εγω. καλο θα μου κανει. μη παει ο νους σε κινκυ καταστασεις. μιλαμε για κανονικα χαστουκια, σαν αυτα που εδινε η δικια μου, (τουλαχιστον) μανα, αυτα τα αναποδα με τη βερα, κλατς, και οπου σε πιασει.
τοσες κουβεντες αυτες τις μερες, οι γνωστες. για αγαπες και πονους και χαρες και λυπες αλλά για το θυμο ουτε λεξη. δεν μιλαει κανεις. ευκολα ξερναμε τα συναισθηματα σε φιλους και γνωστους αλλά ο θυμος ειναι σαν απαγορευμενη λεξη. οι ωραιοι τυποι δεν θυμωνουν, καπου στο βαθος του μυαλου ξερεις οτι συμπαθητικος εισαι οταν κανεις λιγο χιουμορ οταν πεις ενα δε γαμιεται. μ ενα "νταξει μωρε", εχεις την αποδοχη που χρειαζεσαι και ολα ειναι οκει. μου ειχε πει καποτε ενας φιλος οτι αμα φωναζεις χανεις τι δικιο σου.(ακουγα τι ελεγε προσεχτικα αλλά δεν διαφωνησα ποτέ μαζι του, οχι για να μη χασω το δικο μου δικιο, αλλά αυτο δεν ειναι της στιγμης, τι λεω; αυτο δεν ειναι καμιας στιγμης) μπα; δηλαδη αμα τα πεις αλλιως νομιζεις οτι θα το βρεις; πιο δικιο και αδικο ποιος νοιαζεται τελικα για το τι ειναι δικαιο και αδικο.αρκει να ριξεις μια ματια γυρω σου και θα καταλαβεις. δεν εχει καμια απολυτως σημασια.
ολα οκει;
ολα γαμιουνται και τιποτα δεν ειναι νταξει.

δεκαπεντε χρονια αυτη η φωνη οταν την ακουω να ψελνει με συγκινει. ειναι διακριτικη,τρεμαμενη και νιωθεις οτι παρολο που ηρθε για να σου ανακοινωσει κατι που ηδη ξερεις θελεις να απαντησεις: αληθως. θελεις ν απαντησεις, ν αφησεις ενα σχολιο. στο τραπεζι μετα ομως η φωνη αυτη γινεται κανονικη. η φωνη του πατερα. η αγωνια του πατερα.

δεν υπαρχεις. και ποιος θα παρει την ευθυνη.

ολα μου φταινε γιατι ετσι βολευει καλυτερα. θα το γραψω αυτο ο κοσμος να χαλασει. θα γραφω γραφω ωσπου να κουραστω να κοπαναω τα δαχτυλα μου στο πληκτρολογιο αυτου του υπερκομψου φορητου υπολογιστη .

L.A. woman

θυμηθηκα σημερα ενα φιλο απο τα παλια που μου περιεγραφε μια μερα στο σουπερ μαρκετ. ειχε παει να παρει μια σφουγγαριστρα και βρεθηκε σε μια τεραστια ουρα με ανθρωπους που ειχαν αγορασει σε κουτες, γαλατα -νερα -μακαρονια, νομιζω ηταν η εποχη του τσερνομπιλ, ο κοσμος ειχε πανικοβληθει και οτι αγοραζε το αγοραζε σε τεραστιες ποσοτητες, μου λεγε οτι δεν του ηταν ξεκαθαρο τι ηταν πιο γελοιο, τα φορτωμενα καροτσια ή αυτος με την σφουγγαριστρα σα σημαια.
καπως ετσι ενοιωσα κι εγω σημερα στη λαικη. αναμεσα σ ενα πληθος νοικοκυραιων φορτωμενων με μαρουλια- ανιθα- μαραθα για τις μαγειριτσες, στεκομουν κι εγω με μηλα, ενα ματσακι ροκα αγρια, και μια σγουρη κοκκινη σαλατα. η ευρωπαια.
ειναι μεγαλη παρασκευη κι εγω λεω για την λαικη αγορα.
ειμαι βαθια ενοχικο ατομο.
πραγμα που με κανει να νιωθω ενα βαρος συνεχεια, αλλά τουλαχιστον ειμαι με καποιο (διεστραμμενο,οκ) τροπο μεσα στο χριστιανικο κλιμα.

κατι ειναι κι αυτο.

Shadow play

καθε σκοτεινη εποχη εκανε σχεδια και ονειρα,οτι θα φευγε λεει μονη, χωρις καμια υποχρεωση να τη σερνει μαζι της σε καθε βημα σε καθε νευμα ακομα και σε μια απλη σκεψη.δεν τα καταφερνε. τελικα το μονο που καταφερε ηταν να γινει ενα με τη σκια του εαυτου της. δηλαδη τι το ασχημο ειχε αυτο γιατι το λεγαν απαξιωτικα απο που κι ως που η σκια του εαυτου αξιζει κατωτερης μοιρας απο τον ιδιο τον εαυτο, τι κολπα ηταν αυτα; βουτηγμενα στην αγενεια φυσικα, φυσικα.
καθε φωτεινη εποχη ολο το ξεχναγε ή το μετανοιωνε και εδινε λιγη πιστωση χρονου.
ετσι ελεγε.
στηνπραγματικοτητα ηξερε πως οτι και να εκανε δεν θα μπορουσε να τη ξεφορτωθει ποτε, αφου απο την ημερα που γεννηθηκε τη καφασωθηκε χωρις καν να ερωτηθει .

επικαιρο

με πορδες δεν βαφονται αυγα,

μου λεγε η γιαγια μου.

γιατι γιαγια; της ελεγα,

γιατι το λες αυτο;

γιατι μικρο μου, ελεγε αυτη η σοφη η γραια

τ αυγα, ετσι δεν γινονται ωραια.

καταβαλλω προσπαθειες φιλοτιμες να διωξω τη μιζερια

μια καποια λυση

μη ρωτας τι κανω. θα πω "καλα". αλλά δεν το εννοω. ξερω οτι θυμωνεις. ξερω οτι δεν αντεχεις ν ακουσεις παλι μια απο τα ιδια. ξερω οτι ειναι βαρετο. γι αυτο σου λεω μη ρωτας. δεν εχω βρει το τροπο. σαραντα χρονια ειναι πολλα το ξερω, αλλά εγω δεν τον εχω βρει το τροπο, (συμπληρωνω ) ακομα. αλλά δεν το εννοω αυτο το "ακομα". το λεω απο φοβο γιατι σε κουρασα το ξερω. και δεν ξερω τι άλλο να σου πω. καλυτερα να φυγεις. να κοιτα, απο κει γελανε. διασκεδαζουν τελος παντων. ζουν. και λιγο παρακατω δες κι εκει, εχει ενδιαφερον. κατι λενε, κατι γινεται. αντε. πηγαινε. αντε ντε, προχωρα. να ,ειδες; δυο βηματα εκανες και νιωθεις ηδη καλυτερα, ετσι δεν ειναι; ετσι . ετσι.

σταχτοπουτα σταχτοπουτα κανε τουτο κανε τ' αλλο

some day my πρινς will come.

την εμμονη των μικρων για τα ιδια ντιβιντι συνεχεια και συνεχεια κατι μου λεει οτι την εχουμε ζησει αρκετοι.χτες το βραδυ το ακουσα στο ραδιο σε αυτη την εκτελεση.να λοιπον, αφιερωμενο εξαιρετικα για τα ομορφα αυτακια σας-μας.

(καντε κλικ στο πρινς ντε)

παιχνιδια ανηλικων

δυο χρονια κατεβαινω στην πλατεια μ. καθε τεταρτη και αυτο το τριωρο ωσπου να σχολασει η α. το περναω σε καφενεια, σε μπαρ και σε σουβλατζιδικα. καμια φορα παιρνω μαζι μου και τη μικρη θ. οπου την εχω συνεχεια παραμασχαλα και περναω φαναρια. δηλαδη αν θες να περασεις ενα δρομο εκει, χρειαζεται στρατηγικη. να πας πρωτα να στηθεις σε ασχετο φαναρι, να περασεις απεναντι σε αδιαφορο δρομο που ομως τελικα χαρη σε αυτον, θα βρεθεις εκει, που ειχες αρχικα αποφασισει να πας. (βαλτε λιγο φαντασια. δεν μπορω να το περιγραψω καλυτερα)

χτες αφου εκανα τους συνηθισμενους κυκλους για να παρκαρω και να ξεκινησω το παιχνιδι με τα φαναρια, βγηκα πισω απο το γηπεδο του παναθηναικου. ενας αλλος κοσμος ανοιχτηκε μπροστα μου.

μια παιδικη χαρα οπως αυτες που επαιζα οταν ημουν μικρη. κατεβαινεις σκαλακια χορταριασμενα. μεσα, τιποτα επιπεδο . οι τσουληθρες και οι κουνιες χωρις ISO. δε πειραζει κι εμεις που μεγαλωσαμε με τετοιες κουνιες μια χαρα ειμαστε και δυο ραμματα που καναμε (δυο που λεει ο λογος) δεν μας επηρεασε αυτο στη ζωη, ουτε αισθητικα, ουτε ψυχολογικα. (που λεει ο λογος παντα)

καθομαι σε μια κουνια απο αυτες για τα μικρα, με την αλυσιδα ασφαλειας (χαχ) που κατεβαινει μπροστα και πιανω τον εαυτο μου να την ανεβαζει παρα πολυ προσεκτικα γιατι αυτη η παιδικη μνημη δε σβηνει με τιποτα. πως τα καταφερνα παντα και στο ανεβοκατεβασμα ετρωγα τα χερια μου. λεω στη μικρη θ. να προσεχει και ταυτοχρονα ακουω και το πρωτο της αουτς.

παιζει, γελαει ,παραμιλαει, τρωει τσιχλες, κανει τσουληθρα κι εγω καθομαι στη παιδικη κουνια και λιαζομαι .

ωραια που ηταν.

ανοιχτοι λογαριασμοι (shortcut)

αμα περασεις το κατωφλι, ανοιγεις ενα αλμπουμ και αρχιζεις να βαζεις φωτογραφιες. ξεκινας με αυτη που φορατε τα πολυ καλα σας. αγκαζε και χαμογελα. λουλουδια και ρυζια. καλα, καποιοι αλλοι χερι χερι, χωρις χλωριδα, χωρις δημητριακα και οσπρια, αν νομιζεις οτι εκει ειναι η διαφορα, οκ. μπορει να χεις και δικιο. μετα, οι φωτογραφιες με τα πυρεξ. μετα, τα πρωτα γενεθλια, αρχιζουν και οι βιντεοσκοπησεις. τα πρωτα βηματα, τα πρωτα ποιηματα. χωρις να το εχεις καλα καλα συνειδητοποιησει, βρισκεσαι με αρχεια ολοκληρα. πας στη βιβλιοθηκη κι εκει διπλα στα βιβλια και στα σιντι, αναμεσα στο κενο, να και η φωτογραφια με τα αγια και τα ισχυρα. η αληθεια ειναι πως εκει υπαρχει αθωοτητα. στις βιβλιοθηκες υπαρχουν αθωοτητες-βεβαιοτητες. η σκονη δεν τις πτοει. ουτε οι σεισμοι. το σπιτι να πεσει αυτες θα βρισκονται εκει.
αυτα τα σκεφτονται κατι τυποι σαν εμενα.
δηλαδη δηλαδη;
δεν εχει δηλαδη. ασε τα βιογραφικα τωρα. δεν χρειαζονται εξηγησεις.
κατι τυποι σαν τους αλλους, σαν εκεινους, σαν αυτους, σκεφτονται απλα και πρακτικα. τι ειχαμε, τι εχουμε, τι μας μενει. αυτοι ειναι αποτελεσματικοι, ξερουν που πατουν και που βρισκονται ανα πασα στιγμη. η μονη ασαφεια που παιζει βρισκεται στη ζωνη του παντελονιου τους.για να αλλαζει θεσεις με τα χρονια, με τη μοδα .
τους ζηλευω αυτους τους ανθρωπους, τους κρυφοκαμαρωνω. δεν τους κοιτω στα ματια για να μη παρουν θαρρος. για να μη γινουν τοσοι κι αλλοι τοσοι .σε παχος , σε πληθος, το ιδιο κανει.

περιμενοντας

θα περασει. δε μπορει. ολα περνανε. ετσι δεν ειναι; μαλλον. ετσι ειναι. ας περιμενουμε λοιπον.
βρωμοκυριακες, βρωμοδευτερες, βρωμοταπαντα.

μιζεροποστ

ο ουρανος αυτες τις μερες ειναι λες και εχει ψυχοσωματικα. απριλης ειναι, ζεστη κανει, αλλά αυτος εκει γκρι. τι εχεις ουρανε τελικα που δεν μπορεις να πεις το ναι.
τι αρρωστη ατμοσφαιρα. το πρωι ακουγα πουλια να τσιροκοπανε και σκεφτομουν ποσα χρονια εχω να δω χελιδονια. μαλλον απο παιδι. α, και μια φορα πριν μερικα χρονια σε μια βολτα με τη μικρη α. ειδαμε σ ενα στενο μπαλκονι απο αυτα τα παλια με τα λεπτα καγκελα να καθονται στη σειρα γιαγιαδες με μαυρα ρουχα. μερικες απο αυτες ειχαν κατι ασπρο μπροστα τους, πλεκανε δαντελες με βελονακι, θυμιζαν χελιδονια πανω στο συρμα αλλά μαλλον δεν πιανεται αυτο που ειπα ,οποτε μενω στο οτι εχω να δω χελιδονια απο παιδι.
Και η γιαγια μου επλεκε με βελονακι δαντελες. μέτρα και μέτρα. μου εχει δωσει η μανα μου ενα ρολό το εχω στο συρταρι με τις καλτσες. δεν κολλαει πουθενα στο σπιτι μου αυτη η δαντελα, καμια φορα ομως μου αρεσει ν ανοιγω το συρταρι και να τη πιανω λιγο στα χερια μου.
Η ανοιξη ειναι μια εποχη που δεν συμπαθω, αλλά αυτος ο ουρανος μου πλακωνει τη καρδια. κι αυτες οι ωρες της κυριακης μου πλακωνουν τη καρδια επισης. και τελος παντων αυτο ειναι ενα ψυχοπλακωτικο ποστ.

επισης

καλω την x-ray αν θελει να παιξει το παιχνιδι με τις ερωτησεις

Λα σουσουρεαλ,λα σουσουρεαλ

Μετα από προσκληση των αγαπητων adaeus & panopti

Με φανταζομαι στο σαλονι των υπερεαλιστων.

(το μονο που θα μπορουσα να κανω εκει ,ειναι να ειμαι το παιδι που φτιαχνει τους καφεδες) είμαι στον κοσμο μου, που και που πιανω καμια κουβεντα αλλα στο βαθος τετοιες κουβεντες με αφηνουν παγερα αδιαφορη. Όπως επισης παγερα αδιαφορο θα μου ηταν να βρισκομαι και σ ένα σαλονι ομορφιας, πχ κομμωτηριο.
περιεργα ξυπνησα σημερα.

Ας πουμε ότι με φανταζομαι σε μια παραλια ησυχη κι ωραια κατω από ένα σκιντο-σκινο-αλμυρικι, οπως λεγεται, να καπνιζω, να διαβαζω, να χαζευω. Να κολλαει το βλεμμα μου στον τυπο που αγαπω ,να μιλαμε. οι κουβεντες μας να είναι απλες και τετριμμενες, συνηθισμενες από αυτές που κανουν οι ανθρωποι οταν αποφασιζουν να μη κοροιδευουν κανενα και πανω από όλα τον ιδιο τους τον εαυτο.

(νταξει εντος θεματος ειμαι. χαχλ)

Όπως καταλαβαινετε μην περιμενετε να βρειτε εδώ περιεργες απαντησεις ή εστω απαντησεις που να εχουν το οποιοδηποτε ενδιαφερον.

1) Γιατί κλαις?

να μωρε μπηκε ενα σκουπιδακι στο ματι μου

2) Γιατί δεν κλαις?

γιατι με αυτα τα υπεροχα γυαλια της οξυγονοκολλησης που αγορασα μπορω να κινουμαι αφοβα

3) Που είναι ο βάλτος?

δε ξερω. (βαλτός εισαστε τωρα; )

4) Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?

5) Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?

μεσα μου,διπλα μου,πισω μου αλλά με βεβαιοτητα λεω οχι μπρος μου

6) Περιφρονείς κάτι?

τη μερεντα.αλλά τα χουμε πει αυτα.

7) Θα ερωτευόσουν για πάντα?

ναι

8) Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"?

γιατι καπως πρεπει να ζησουν και αυτα

9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?

οχι οχι οχι θα χουμε μια επιπλεον ερωτηση. για τετοια ειμαστε τωρα

10) Do you remember revolution?

Does anybody here remember Vera Lynn?

Remember how she said that

We would meet again

Some sunny day?

Vera! Vera!What has become of you?

Does anybody else in here

Feel the way I do?

11) Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?

κοιταξτε τωρα ,αμα μου το ζηταγε ευγενικα κατι θα γινοταν

12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ’ τον πάγο?

αν το τζαμι δεν εσπαγε,οχι τον παππου αλλά και τη γιαγια μαζι.δεν παιζουμε μ αυτα τα πραματα.

13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ?

14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?

που θα κυλουσε; προς τα νεφρα ; εχει σημασια.

15) ????

ε ναι.

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?

θα το ρισκαρα,ναι. και μετα αν ολα πηγαιναν καλα,θα το ξανακανα με Πατησιων και Αλεξανδρας. και μετα θα επιανα τις εθνικες οδους.

17) Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ?

θα σκοτωνα την ωρα μου με δεκα λαχταριστα εκλερ

18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?

χα.αυτη η ερωτηση μου αρεσε.πραγματικα.

19) Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος/η?

ναι.μαζι με τα γυαλια μου. (αυτα της οξυγονοκολλησης)

ναρκοληπτικο ποστ

Σκέφτομαι ν αλλάξω ύφασμα στον καναπέ. τις προάλλες πήγα ν αγοράσω εφημερίδα και στο δρόμο με κοίταζαν περίεργα. όταν γύρισα στο σπίτι πήγα στο καθρέφτη και είδα στο μάγουλο μου αποτυπωμένο το κοτλέ ύφασμα. όχι ότι πειράζει, έχω βγει και χειροτέρα για να ψωνίσω τα απαραίτητα αλλά ήταν λίγο ανατριχιαστικό εδώ που τα λέμε. όπου σταθώ και βρεθώ κοιμάμαι τον τελευταίο καιρό. Αναπληρώνω τις ώρες ύπνου δυο χρόνων . καλά είναι. Μπορεί και να λέγεται ειρήνη με τον εαυτό. μπορεί.

ή μπορεί να.......ΖΖΖζζζζζζζζζζζ...................

ο μεσιε πλασιε

αστραφτερος και σιγουρος δεν μυριζε ποτε η αναπνοη του, εδειχνε με υπομονη τα προιοντα του στη κυρια ζωντοβολιδου, τελειωνοντας της αφηνε στην εξωπορτα μικρα κουτακια με φιογκους χρωματιστους του αρεσε να τη φανταζεται να παραταει τις δουλειες στη μεση να σκουπιζει βιαστικα τα χερια της και με ματια που γυαλιζουν να τραβαει τις κορδελες για να δει αυτο το ομορφο, αυτο το υπεροχο, τιποτα.

"τιποτα" αναστεναξε η κυρια με ανακουφιση,και συνεχισε να κανει τις δουλειες της περιμενοντας να βραδιασει και να ξαναξημερωσει για να
αρχισει παλι να σκεφτεται την ωρα που θα επιανε τα καινουργια κουτακια με αυτες τις μεταξωτες (τ ορκιζεται μεταξωτες) κορδελες στα χερια της.

ruinspotting

ξαπλωμενος μπρουμυτα με τη μυτη του σχεδον ν ακουμπαει την ακρη του πεζοδρομιου,διπλα του μικρο μπλοκακι σπιραλ χωρις γραμμες, και μολυβι HB.

ε-ν-α-χ-α-ρ-τ-α-κ-ι-α-π-ο-τ-σ-ι-χ-λ-α-τ-ρ-ι-ντ-ε-ν-τ-χ-ω-ρ-ι-ς-ζ-α-χ-α-ρ-η.σημειωσε.

μ-ι-α-κ-α-τ-σ-α-ρ-ι-δ-α-ν-ε-κ-ρ-η-τ-α-ν-α-σ-κ-ε-λ-α-χ-ρ-ω-μ-α-τ-ο-ς-κ-α-φ-ε . σημειωσε ξανα

φ-υ-λ-λ-ο-ν-ε-ρ-α-τ-ζ-ι-α-ς. μ-ι-α- γ-ο-π-α ωπα κ-α-ι-α-λ-λ-η-μ-ι-α. τα σημειωσε και αυτα.

τρομερα ικανοποιημενος σηκωθηκε, γι αλλου τραβηξε,

πηγε.

You Know That I Would Be a Liar

οριστε. καθομαι ησυχα στο καναπε και περιμενω. ελα, πες μου ενα καλο ψεμα. οτι και να μου πεις θα το πιστεψω. δεν το κανω για σενα. για μενα το κανω. φυσικα.

πες μου μια ιστορια, βαλε οτι θες μεσα. θα την ακουσω ολη. μεχρι το τελος. και μετα θα τη σκεφτομαι. για μερες. θα της βαζω μουσικες, αλλοτε μελαγχολικες αλλοτε κεφατες . κι αμα θες θα εχω να τη λεω, κι αμα δεν θες, θα παψω να τη σκεφτομαι, θα τη ξεχασω, θα κανω σαν να μην την ακουσα ποτέ.

αντε λοιπον.πες μου μια ιστορια.