ωχ. μια μυγα.

ασυναρτησιες

εχει πλακα . ή ετσι φαινεται σε μενα. αυτη τη στιγμη που και εχω πιει δροσιστικα ποτα και το παρακανα δηλαδη. καθομαι στην γωνιτσα ενος γραφειου που δεν ειναι δικο μου, ομως νιωθω ανετα εδω ακουω και ωραια μουσικη και μακαρι καποτε να μπορω ταυτοχρονα με ενα κλικ- βζντουπ- κρακαταου ξερω γω με τι, αμεσως να βαζω ποια μουσικη ακουω ή αμεσως ποια εικονα ειχα σκοπο να βαλω.


και συνεχιζουμε.
μαλιστα.
συνεχιζουμε.
δεν διακοπτουμε. δεν κανουμε τετοιου ειδους παιχνιδια εδω. αν, και εδω που τα λεμε και να διακοπταμε δεν θα φαινοταν περιεργο, ειναι η καταλληλη εποχη για διακοπες.

τι ειναι μπλογκ;
μην ειναι να γραφω οτι μου κατεβει στο κεφαλι;
μην ειναι οτι δεν μπορω να πω στον διπλανο;
μην ειναι οτι δεν μπορω να πω στον εαυτο;

αυτα τα δροσιστικα ποτα ειναι μεγαλη παγιδα.

lost and found highway

ειναι κατι νυχτες που οδηγω και εχω μια διαθεση λες κι αυτες τις ασπρες διαχωριστικες γραμμες στη λεωφορο δεν τις αγγιζω με τις ροδες, τις ρουφαω απο τη μυτη.(ετσι δειχνουν στις ταινιες, ετσι λεω) ο δρομος ειναι ανοιχτος και τα φαναρια πρασινα, ακουω μουσικη, καπνιζω και κουναω το κεφαλι μου σαν τις αγελαδιτσες που βαζαν παλια καποιοι στ αυτοκινητα τους. δηλαδη μια χαρα ολα,(ετσι κανουν στις ταινιες ετσι λεω)
και ερχεται διπλαμου ο δ. γυρναω να του μιλησω αλλα πρωτα επιβεβαιωνω οτι ειναι μονος του. ελα επιτελους, μου λεει. κοιτα, του λεω, το οτι δεν τη παταω κατω ειναι γιατι την αγαπας.(ετσι γινεται στις ταινιες ετσι λεω)
και με αυτη τη κριση μεγαλοψυχιας λεω να παω για υπνο.

δεν ξερω αν αυτο φανει υπερβολικη αρρωστια, καποιοι θα λυπηθουν, καποιοι θα γελασουν καποιος θα αδιαφορησει, αλλα βγαινοντας απο το σινεμα δεν ηθελα να παω πουθενα αλλου παρα να γυρισω στο σπιτι μου, να ανοιξω τον υπολογιστη μου. δεν σκεφτομαι ποστακια, απλα θελω να βρεθω απεναντι απο την φωτεινη οθονη. μερικες φορες δεν εχω ορεξη να μιλαω ουτε να αναλυω τιποτα, προτιμω να καθομαι ετσι μπροστα σε κατι που δε λεει κουβεντα, ουτε εχει κρυμμενα μυστικα και ντοκουμεντα.

Summer in the city

παρελθοντολαγνεια

τον αγαπησε. πως δεν τον αγαπησε. τι παει να πει δεν το εδειχνε. δηλαδη τι επρεπε να κανει, να ανοιξει την σελιδα εικοσιοχτω του εγχειριδιου εκει που γραφει πως να κανετε τον αλλο να το πιστεψει. αμα ητανε τοσο απλο θα ζουσαμε σαν τα παιδια των λουλουδιων αλλά οι μαρμιτες με τα παραισθησιογονα βρισκονται κατω πεσμενες αδειες και οι εστιες εχουν μεινει με ενα δυο καρβουνα που κανουν μονο για να ζωγραφισεις μονοκοντυλια νεκρες φυσεις.

θαυμαστικα! αποσιωπητικα.. και άλλα;

Αβυσσος, αβυσσος.
Εχω ένα στατ καουντερ που αναθεμα κι αν καταλαβαινω τις λεπτομερειες του. Mε καλυπτει αυτό το ποσοι μπαινουν. Ποιοι και απο που δεν εχει σημασια, χαιρομαι που βλεπω οτι ολο και καποιος μπαινει. Mερικες φορες τo λινκ ειναι ξεκαθαρο, άλλες όχι.
Γιατι τα λεω αυτά .
Χτες το βραδυ μπηκα στον μετρητη και ειδα ασυνηθιστη κινηση για το κηπακι. Eιχε μπει ένα σωρο κοσμος απο ενα λινκ που λεγεται Akazoo. Mου εκανε εντυπωση και εκανα κλικ πανω και βγηκα σε ένα σαιτ που κανουν τσατ. Kαι εκει είναι καποια-καποιος που εδωσε την διευθυνση του μπλογκ μου λεγοντας ότι είναι δικο του.
Αντε καλα. Δηλαδη με πειραξε τρομερα, αλλά τι να πεις.
Μετα κοιταζω λιγο τι είναι ολο αυτό και υπαρχει καποιος ανωνυμος-η που εχει κανει κοπι-πέιστ καναδυο ποστακια μου, τα χει γεμισει και θαυμαστικα! και αποσιωπητικα ...
Η σειρα μου τωρα για θαυμαστικα !!!! πολλα!!!!
Και λεω, βρε παιδι μου να πεις ότι γραφω τρομερες φιλοσοφιες, αντε καλα, ή κειμενα αξιοζηλευτα παλι αντε καλα.
Με στεναχωρεσε ολο αυτό. Τι λογους εχει ενας ανθρωπος να καθεται να αντιγραφει οτι βρισκει.
Σκεφτηκα στην αρχη να μην πω τιποτα, ουτως ή αλλιως ετσι είναι το ιντερνετ. Κι εγω εδώ που τα λεμε μπαινω στο γκουγκλ και κατεβαζω οτι εικονα μου αρεσει χωρις να ρωτησω και χωρις να γραψω απο που τη πηρα, ή αμα κολλαω κανενα στιχο από τραγουδι θεωρω αυτονοητο ότι ολοι ξερουμε τον σαββοπουλο πχ ή τους πινκ φλόιντ .
Το γραφω λοιπον εδω γιατι ισως ειναι ο μονος τροπος να το διαβασει και αυτος-οι που το κανουν.
Αν θελουν ας μη το κανουν πια.

μικρη διακοπη για διαφημισεις

Αμισσου και Τραπεζουντος,γωνια.

Κοιτα, μου λεει, εχω φτασει στα ορια μου. Τρωω εικονικους πηδους απο παντου. Πολλους.Καταλαβες πως περναω τη μερα μου; Την νυχτα μου την περναω ακομα χειροτερα, πεφτω πανω στο μαξιλαρι και ευχαριστω το θεο που το χει κανει απο πουπουλα. Οταν ημουν μικρος μου αρεσε να βαζω UHU στον δειχτη και στον αντιχειρα και να τα ανοιγοκλεινω, μου αρεσε να βλεπω αυτη τη μυξα να κολλαει στα δαχτυλα, μεχρι που γινοτανε μια γαλακτερη μπαλιτσα, σε αυτο το σημειο θα ευχαριστησω παλι το θεο, που δεν ειχε βγει ακομα η logo γιατι θα με ετρεχε η μανα μου στο παιδων. λες και γραφει ποστ, σκεφτομαι.
Αυτή είναι η ζωη μου. Και με την ετσι μπηκαμε πια σε νεα φαση, θα περιμενω λιγο ακομα, και να μην ερθει το καταλαβαινω. Ξερω πως στο βαθος μια στεναχωρια θα τη παρει, δεν εχεις και κάθε μερα έναν περσοναλ καυλοκολακα ε; ομως αυτα ξεπερνιουνται ωσπου να πας στο ψυγειο να πιεις νερο, αυτος είναι ο χρονος που χρειαζεται. οχι δεν ειναι για μπλογκ, καταληγω. ειναι για χαρτι και στυλο.δεν ειναι καν να τα λεει σε καποιον. Ετσι ακριβως, συνεχιζει, πρεπει να σταματησω να μιλαω τοσο. Πρεπει να σταματησω να λεω οτιδηποτε στον οποιονδηποτε. Δεν είναι απαραιτητο. Πραγματικα. Θα φυγω. Πρεπει να φυγω, επιβαλλεται να φυγω μακρια, από ότι με ποναει με χαλαει με γαμαει. Που το χρωσταω. Εχω δωσει. 40χρονια τωρα. Και σε τραπεζα να χρωστουσα θα ειχα τελειωσει τωρα .

να ξημερωσει η αγια αυτη μερα που θα γραφω στο μπλογκ μου για μουσικες, για υπεροχες δουλειες και αρθρα που βρηκα που εχουν τοσο ενδιαφερον. Ε καλα. Ας γραφω και ανεκδοτα (τ αυθεντικα εννοω με τον τοτο, τους ποντιους , τις ξανθιες)

εδω ειναι ημερολογιο, δεν ειναι παιξε γελασε

βρισκομαι με δυο παιδια και δυο ανιψια στο σπιτι που βαζουν οτι μπορεις να φανταστεις πανω τους και τραγουδανε και χορευουν και γελανε. ερχεται η μ. καθομαστε στο μπαλκονι
τι εχεις να πιουμε με ρωταει, με τα πολλα βρισκω ενα τζιν κι ενα τονικ στο ψυγειο που εχει ξεμεινει κατι μηνες. πιες αυτα της λεω,αλλιως δεν υπαρχει τιποτ αλλο. λεμε τις πικρές μας ιστοριες, λεμε, λεμε.
ειμαι σαραντα χρονων και εχω περασει μεχρι τωρα ωραια αλλα και πολυ σκατα κι ομως δεν εχω μαθει τιποτα. δεν θελησα να μαθω.
μιλαμε για τις μητερες, η γνωστη ιστορια που ταλαιπωρει ολο το κοσμο -φτυστή η μανα, ριχνω μια ματια μεσα, τρεμω μη παρουν ολη μου την αρνηση, τρεμω για αυτη τη μερα που θα ρθουν και θα μου πουνε γιατι ρε μανα αυτο κι εκεινο και θα χουν δικιο θα χουν ολο το δικιο του κοσμου. ειναι καλα παιδια τα παιδια μου. ειναι καλα τα παιδια ολου του κοσμου. αυτες τις μερες κυκλοφορουσα με κατι παρωπιδες να, χτες αργα το βραδυ εκει που οδηγουσα τρομαξα.

λεω αυριο να φτιαξω φακες. να τηλεφωνησω και στον κυριο μπ. να δουμε τι θα κανουμε με την υποθεση που αλλιως τελειωσε και αλλου η πραγματικοτητα την παει.

ο βιβλιοφαγος

παντα ξεκιναγε απο το τελος. η μονη ματια που εριχνε ηταν για να δει τον τροπο δεσιματος. ειχε δυσανεξια σε καθε ειδους πλοκη, σε αγωνιες και ερωτηματα, σε λεπτομερεις περιγραφες.

επιανε με το ενα χερι τη σελιδα και με το αλλο χερι να κραταει τη ραχη, εσκιζε με αργες κινησεις βαζοντας την κατευθειαν στο στομα, για να τη μασησει με την ησυχια του.

καμια φορα του φευγε ενα μικρο ρεψιμο.

οταν εφτανε στη πρωτη σελιδα που συνηθως ηταν λευκη την ελεγε παντα το επιδορπιο, χαριτολογωντας, την κραταγε για λιγο ψηλα, αφηνε να τη περασει το φως της μερας ή της λαμπας εξαρταται τι ωρα αρχιζε το μασουλημα και μετα την εκανε μια χαψια.

μια φορα μαλιστα απο τη λαιμαργια του ειχε καταβροχθισει τον αλφα και τον βητα τομο ενος συγκλονιστικου μυθιστορηματος και το ξημερωμα τον βρηκε κατω στο πατωμα, διπλωμενο στα δυο να κραταει την κοιλια του, και γυρω του λεξεις ολοκληρες, μισες προτασεις και σκετα γραμματα χυμενα απο τα σωθικα του αφου δεν καταφερε να απορροφησει τα θρεπτικα συστατικα και να τα χρησιμοποιησει φυσιολογικα για τις καθημερινες του λειτουργιες .

μικρος εμετος

ουτε που με νοιαζει για το φεγγαρι που ειναι σαν στραγαλι ουτε συνδυαζω μουσικες με μαυρα φεγγαρια- ασπρα φεγγαρια ολα ειναι μια βλακεια και ειναι λιγο αηδια το να γραφεις ποστ και να μιλας λες και ολα εξαρτωνται απο το τι γινεται γυρω τριγυρω.
παντως θα το πω κι αυτο, τωρα που βγηκα να καπνισω στο μπαλκονι αυτο το στρογγυλο πηγε και καθισε για λιγο πανω στο συρμα και επειδη δεν ειμαι μαθηματικος τυπος δεν θα πω καμια εξυπναδα για ευθειες και κυκλους που εφαπτονται. βεβαια αυτο με το σημειο το κολλημενο καπου, ολο και κατι θυμιζει και πως κρατω ισορροπια ετσι με το ενα ποδι και το αλλο στον αερα, δε ξερω μην ειμαι το καρατε κιντ (γιατι, μην ειμαι η τρελη ροδια που λεει και ο ποιητης το χω ξεκαθαρισει, οχι δεν ειμαι)

Mother, do you think they'll drop the bomb?

Και στις εξι το ξημερωμα να την ξυπνησω, παλι εννια παρα δεν θα εχει ντυθει, θα ειναι πασαλειμενη με μαρμελαδες και τα μαλλια της θα ειναι φουντωτα με κομπους. και μετα αρχιζω τα ελα επιτελους. και μετα της λεω ανεβα γρηγορα να φερεις το φουστανι σου, καθως ανεβαινει τις σκαλες γρηγορα, της λεω, πιο σιγα θα πεσεις.

και γυριζει και με κοιταζει.κι εχει δικιο.

ανειλημμενες υποχρεωσεις

σκεφτομαι οτι αν δεν ηταν υποχρεωμενος ο δαυιδ να ριξει αυτη τη πετρα στον γολιαθ, μπορει να γινοντουσαν και φιλοι. τοτε ο ενας θα βοηθουσε τον αλλο. θα πηγαινανε βολτες. αμα κουραζοταν ο δαυιδ θα τον επαιρνε στην πλατη του ο γολιαθ, αμα λυνοταν το κορδονι του γιγαντα, ο μικροσωμος κολλητος του, αμεσως θα εσκυβε να του το δεσει. θα κανανε απιθανη παρεα κι ας τους κοροιδευανε οτι ειναι παραταιροι και αισθητικα δεν δενουν και οτι ειναι εναντια στη φυση τετοιου ειδους παρεες.

αλλά δεν γιναν ετσι τα πραματα.επεσε η πετρια και μετα ολοι ειχανε να λενε το κοντο τους και το μακρυ τους, τα παιδακια το βραδυ κοιμοντουσαν χωρις να τρεμοπαιζουν οι βλεφαριδες τους, γιατι εμαθαν οτι μπορουν να τα βαζουν με το γιγαντα των φοβων τους και αφησανε εξω μικρες λεπτομερειες , οτι αν γινοντουσαν φιλοι ας πουμε θα ησυχαζαν για μια ζωη ισως και για μια επομενη.

νυχτωδια

δεν εχω κανενα ουσιαστικο λογο να ειμαι καλα, ομως ακουω μουσικη, καπνιζω,εχω ανεβασει τα ποδια μου στο τραπεζι και πληκτρολογω γραμματακι γραμματακι ωραιες ασυναρτησιες και πολυ μου αρεσει. ολο μιζεριες γραφω και καλο ειναι να λεγονται και αυτα εστω κι αν λεγονται με αυτο το τροπο, δηλαδη τον τροπο του απολυτου τιποτα, της ιστοριας χωρις αρχη μεση τελος (καλα, αυτο το ζουμε καθημερινα εδω μεσα)

αφου φτασατε μεχρι εδω σας το λεω μη περιμενετε τιποτα να συμβει πιο κατω,γραφω γιατι μ αρεσει το φως της οθονης που πεφτει πανω στο πληκτρολογιο οπως θα μου πεις μ αρεσει κι ενα στυλο που γραφει λεπτα πανω σε μια λευκη Α4 χωρις γραμμες ,και, τι; ακομα διαβαζετε, πολυ καλα λοιπον.

τι ειπα;

αχα. δεν προσεχατε ε;

στη λιμνη στη λιμνη.

ανοιξε το ενα φυλλο την εικονα σου να δω

καθομαι εδω στο ερμητικα κλεισμενο κουτι μου δεν εχει αερα να αναπνευσω η αληθεια ειναι πως μια απλη κινηση ειναι να σηκωθω να πατησω το κουμπι και θ αρχισει να ανεβαινει σιγα σιγα, βασανιστικα σιγα σιγα,δεν μου αρεσαν αυτοι οι αυτοματισμοι αλλά στο πλαισιο του να κι αλλοι τροποι να κανουμε πιο ευκολη τη ζωη μας βαλαμε και διακοπτες ηλεκτρικους να ανεβαινουν τα πατζουρια, για να μετατρεψουμε αυτο το χρονο σε ποιοτικο χρονο για να μην χρειαστει να δωσουμε ενεργεια σε μια αχρηστη κινηση οπως αυτη του ανοιγματος της μπαλκονοπορτας με τα χερακια μας και ναι λεω βλακειες αλλά ειναι τεσσερις το ξημερωμα οι ιωσεις θεριζουν η κουραση τσακιζει και για πρωτη φορα στη ζωη μου νιωθω οτι ναι λεω βλακειες ενδεχομενως κανω βλακειες αλλά δεν ειμαι η μονη.

λιγα λογια για το εργο

Στην αρχη ξεκινησε με απλα ξορκια και με συνταγες απο υλικα που μπορουσε να βρει παντου ευκολα. Τριχες απο μασχαλη- κουτσουλιες περιστεριου- δοντια τυπογραφιας -κακαδι μυτης. Σιγα σιγα το μαθαν ολοι και μια απλη σκεψη δεν προλαβαινε να γινει επιθυμια, αμεσως περναγε στη πραξη, ολοι ετρεχαν με ιλλιγγιωδη ταχυτητα προς στο συνταγολογιο.

Με το καιρο λογω της προσφορας και της ζητησης η κατασταση ξεφυγε . Τα φιλτρα αρχισαν να χανουν τη δυναμη τους, βγαιναν καλυτερες εκδοσεις, πολυπλοκοτερες με αποτελεσμα ενα αμπρακαταμπρα να θεωρειται γραφικο να ειναι μονο για να διωχνει τις μυγες απο το φαγητο γεγονος καθολου αμελητεο απο τις νοικοκυρες ωστοσο κυρος δεν ειχαν, κακα τα ψεματα, για το φαι μπορεις να βαλεις κι ενα πιατο αναποδογυρισμενο.

Ξεφυγαμε.

Στο θεμα μας.

Με το καιρο λοιπον και με τετοια ραδγαια εξελιξη δεν μπορουσε πια να καταφερει τιποτα μα τιποτα. Σκεφτηκε οτι ή θα επεφτε με τα μουτρα στη μελετη ή θα γινοταν ενας απλος παρατηρητης των γεγονοτωνκαι πιστεψτε το τα γεγονοτα ηταν απειρα.

Γιατι ο καθενας πια ειχε εξοικειωθει μ αυτα τα μαγικα τα κολπα και εκανε οτι του κατεβαινε στο κεφαλι.

Η ολη ιστορια θυμιζε εμπολεμη ζωνη.

Αποφασισε να αποσυρθει.

Τα βραδια καθοταν στην βεραντα τυλιγοταν με μια κουβερτα και κοιταζε στον ουρανο τις λαμψεις. Που και που ακουγε ξορκικα καπακια, μια φορα μαλιστα επεσε εκει στην ακρη της κουβερτας της, μια ουρα γουρουνιου, ποιος ξερει απο που επεσε και γιατι, καλυτερα να εμενε με την απορια.

Απαπα μακρια απο μας ελεγε και κατεβαζε μια γερη γουλια απ το αφεψημα.

(ειχε στοκ απο την εποχη της συμμετοχης σε αυτες τις αηδιες)

ενοχες

εχω ζουληξει με το δαχτυλο μου απειρα μυρμηγκια, εχω βαλει σε τζιτζικια ενα ξερο χορταρι που μοιαζει με σταχυ, και τα χω αφησει να πετανε ετσι με αυτο το φορτιο στο ποπο τους, απο ελια σε ελια, οι μυθοι του αισωπου μαλλον δεν ειχαν κανενα αντικτυπο πανω μου. δεν εχω μαζεψει ποτέ ζωακι απο το δρομο να το παω σπιτι και εκτος απο κατι καμπιες και σκουληκια που εχω πατησει, αλλο κακο (ας πουμε να τα βασανισω μεχρι να μου πουνε που ειναι η φωλια τους) δεν εχω κανει, αλλά.

αλλά σκεφτομαι αυτο το γατι που ειδα το πρωι, το καημενο μικρο γατι που ηταν πεταμενο στην ακρη του δρομου, και δεν μπορω να το βγαλω απο το μυαλο μου.

ομπρελες,μακρια απο μας.
σινεμα,κοντα σε μας.

μιζεριου,του

κινητη γιορτη και σχολη.

εγω και το αυτο

πες μου μια λεξη, αυτη τη μονη λεξη που μπορει να με κανει να ξερασω τ αντερα μου.

αυτοδιαθεση.

νουθεσιες

θα θελα να σου δειξω τι εννοω, πολυ θα θελα αλλά δεν θα τα καταφερω, μεσα μου εχω δυναμεις ελα μην ειρωνευεσαι απλα δεν βγαινει στα μουτρα μου στη κινηση μου,καθομαι ετσι σαν αγγουρι με αυτη την ελαφρια κλιση προς τα μπρος λες κι ειμαι ετοιμος να τρεξω. σπορ και θεαμα θα ηθελα να σου προσφερω να χεις να το θυμασαι σ ολη σου τη ζωη. γιατι δε με πιστευεις; ελα μη γελας. μη γελας γαμωτο ,αν δε με πιστεψεις αν δεν το πιστεψεις δεν κανουμε τιποτα ετσι, θα μεινουμε εδω κολλημενοι σαν το φαι στη κατσαρολα που πεταξες προχτες. προσεξε. θα φυγω. και αμα φυγω θα ειναι για παντα. δεν θα ειναι με προοπτικη να γυρισω. ποιος τα λεει αυτα; οποιος τα λεει κολυμπαει στο ψεμα. οποιος λεει ψεματα πεφτει μες τα αιματα. τι παει να πει φωναζω θα ξυπνησω τα παιδια, δεν φωναζω, ειναι οι δυναμεις που σου λεγα, δε φωναζω, ψιθυριζω, σου φαινεται πως φωναζω γιατι φοβασαι οχι πως θα ξυπνησουν τα παιδια, φοβασαι πως αμα ανοιξω τη πορτα εγω θα φυγω δευτερος εσυ θα φυγεις πρωτη, το σωμα σου μονο θα μεινει εδω, γιατι δε γελας τωρα; γιατι σου κοπηκε το γελιο;

πετρες, σκονη, λασπη

μπαινω στο προγραμμα να διορθωσω κατι, βλεπω την φωτογραφια.
ο καιρος δεν εχει ξεκαθαρισει την θεση του, σαματις εχω ξεκαθαρισει εγω τη δικη μου.. μισοκλεινω τα ματια, μπροστα μου χρωματα απο αυτα που ταιριαζουν στο καλοκαιρι, καθομαι λιγο ετσι, βλεπω ταινια μικρου μηκους,δεν τολμω να τη περιγραψω φοβαμαι οτι θα ριξει καρεκλοποδαρα.

συνηθως δεν λεω απο που ειναι οι εικονες που βαζω εδω,ειναι σχεδον παντα, καπου απο το γκουγκλ κλεμμενες. αυτη τη ζητησα ομως απο τον κ.κ.μ. και αυτος ευγενικος οπως παντα μου την εδωσε. ελπιζω να μην τον πειραζει που την αλλαξα λιγο, τοσο οσο για να σας δωσω να καταλαβετε πως την ειδα εγω, αυτη τη στιγμη, που δουλευω σαν το σκυλι να βγαλω χρηματα να αγορασω στα παιδια μου γαλα.

ακυρο

τι τα θελα αυτα τα καλη αρχη καλοκαιριου και τα άλλα τα χαριτωμενα.
τουλαχιστον σταματησε η βροχη.

brain storm

δουλευε πυρετωδως.χτυπαγε με το σφυρακι του δυνατα και ρυθμικα, γιατι του εδινε μεγαλη χαρα αυτη η δουλεια και δεν βαρυγκομουσε καθολου οταν ερχοταν η αντιπαθης, κατα τα ολα κυρια και του λεγε -ελα μη ξημερωσουμε δω περα εχουμε και δουλειες.
σιγα τις δουλειες.. σκεφτοταν τοτε αυτος, υπαρχει καλυτερη δουλεια απο το να της χτυπαω το κεφαλι οποτε κανει μαλακιες .

ενταυθα