τ ακους; τ ακουω να λεω

δεν ξερω πως γινεται,καπως ετσι μαλλον και πηδας σε ρολο που ουτε σου ειχε περασει απο το μυαλο οτι τον εχεις και τον παιζεις μαλιστα με μεγαλη επιτυχια. οχι οτι περιμενεις το χειροκροτημα, ε ρε και δεν σε νοιαζει .ειναι παιχνιδι για εναν, με εναν μονο θεατη, ναι σωστα μαντεψες, εσενα. ξεκιναει καπως ετσι. ακους ,ακους, οσο ακους δηλαδη, και μετα τρομαζεις. χεζεσαι πανω σου συγκεκριμμενα. λες για να το βλεπουν ετσι, δε μπορει, αμα σου λενε οτι εισαι γαιδαρος κανα δυο τρεις, καλο θα ειναι να ριξεις μια ματια μπας και φορας ενα σαμαρι,το δεχεσαι, το βγαζεις, δε ξερω, ισως δεν εχει σημασια, σημασια εχει να το ξερεις ομως, να μην νομιζεις οτι ανηκεις σε αλλο ειδος.
απογοητευμενη σε βαθμο απελπισιας. ας το πω ευθεως γιατι δεν εχω χρονο για χασιμο, βρισκομαι σε ιντερνετ καφε, σε λιγο θα δυναμωσει η μουσικη, σε λιγο θα πιαστω και θα θελω να απλωσω τα ποδια μου στο τραπεζι, καλο ειναι να αποφυγω τις εκκεντρικοτητες, ειδικα αφου δεν μπορω να σηκωσω το βαρος τους.

το σκαριφημα

θα ορκιζοταν πως τη τελευταια φορα ολα ηταν λαμπερα, κοσμος εκανε βολτες, παιδακια κρατουσαν μπαλονια, δεντρακια πρασινα και φουντωτα φυτεμενα σε ισες αποστασεις, ολα ειχαν τη θεση τους .
καθισε στο πεζουλι αποφασισμενος να κανει προσπαθειες να δωσει λαμψη οπου χρειαζοταν.
αρχισε νοερα να προσθετει ευτυχια στις βιαστικες φατσες των περαστικων, χαμογελα σε αυτον που περπαταει σκυφτος, ανεμελια σ αυτην που σερνει τα βηματα, αυτοπεποιθηση στο μικρο που κανει ποδηλατο χωρις βοηθητικες. στα σκυλια αφηνε απο ενα τεραστιο κοκκαλο, στα δεντρα, νερο.
παλι διαφορα δεν ειδε. επιασε τις πολυκατοικιες. εβαζε λουλουδια στα μπαλκονια, εβαφε εισοδους, προσθετε σκιαστρα, αφαιρουσε τοιχους απο δωματια.
παλι τιποτα.
ολα ηταν παλια και ξεθωριασμενα κι αυτο το βουητο ηταν να μπουκωνει τ αφτια, του ερχοταν να πιασει τη μυτη του να κλεισει το στομα και να φυσηξει οτι εκανε δηλαδη στη θαλασσα.

συνεχιζεται.
ισως

μεσα σκοταδι, ησυχια, λιγες κινησεις, οι απαραιτητες. διαδρομες μικρες, νερο, επιστροφη οχι στην ιδια θεση. το κρεββατι γινεται μια τεραστια τριλιζα δοκιμαζω ολες τις πιθανες θεσεις, κερδιζω δευτερολεπτα δροσιας, μετα βαριεμαι, κλεινω τα ματια για οικονομια κινησεων, παω να σκεφτω κατι, το σταματαω, οικονομια ειπαμε. καθομαι ετσι στο σκοταδι, αναπνεω σκονη και με ενα διεστραμμενο τροπο χαιρομαι τις διακοπες μου, τις πραγματικες διακοπες μου που μολις ξεκινησαν, εδω, σε αυτο το διαμερισμα, σε αυτη τη πολη.

playground love

ακριβως εδω στο τοιχαρακι καθομαι να κανω ενα τσιγαρο, λιγο πριν ψαχνοντας λιγη σκια ακουσα αυτο το ομορφο (με ενα απλο κλικ θα το ακουσετε κι εσεις).

λογοδιαρροια συστημικη

πειτε μου εσεις γιατρε μου. αν η μιση μου καρδια στη κινα βρεθηκε για λιγο, η αλλη μιση εδω μεσα βρισκεται. σταθερα και να το παρουμε αποφαση. πιανω το εαυτο μου οταν περναει η ωρα να εχει στερητικο συνδρομο. οχι δεν κοιταζει αγχωμενος την ωρα. ουτε ιδρωνει. δεν εχει καποιου ειδους ραντεβου. δεν εχει να κανει με καμια συνεπεια. θελω απλα να ξεγλυστρισω γιατι δεν εχω το θαρρος να σηκωθω, να χαιρετησω την ομηγυρη και να κατηφορισω προς το γραφειο που βρισκεται ο υπολογιστης. θελω εκει που γινεται μια παυση στη κουβεντα και καποιος θα σηκωθει να συμπληρωσει το ποτο του ή καποιος αλλος θα σηκωθει να ριξει μια ζακετα στην πλατη του, εκεινη την ουδετερη και χωρις σημασια στιγμη να φυγω και χωρις βλεμματα ολο νοημα ή ευθεως ερωτησεις του τυπου μα τι κανεις καθε βραδυ τοσες ωρες μπροστα απο μια οθονη, να πατησω τους κωδικους μου και να μπω στα γνωριμα και αγαπητα μερη. ας μιλησουμε για παραξενιες. πως θελετε να τρωτε τα αυγα σας; οταν ημουν πιτσιρικα τα καλοκαιρια για να μπορω να κανω καιρο διακοπες δουλευα, δεν μου αρεσε να δουλευω νυχτα γιατι ηθελα να βγαινω, ετσι διαλεγα πρωινες δουλειες. ενα καλοκαιρι εφτιαχνα πρωινα σ ενα καμπινγκ. δεν υπηρχε ανθρωπος λοιπον, που να ηθελε αυγα και να εκανε την παραγγελια του ετσι σκετη (ε-σκετη-ε). ενιωθα σαν μανα του καθενος. καψαλισμενες ακρες ασπραδιου, ο κροκος να στεκεται σα δακρυ στην κορα του ψωμιου, και αλλα τετοια ακουγα, και πολυ μου αρεσε γιατι ηξερα πως περαστικη ημουν απο κει. ασε που οταν εισαι μικρος οτι μαθαινεις καλο και χρησιμο ειναι. ας πιω μια γκραπα. ναι. γκραπα. γιατι τσιπουρα ουζα και ρακες δεν μου αρεσουν. και συνεχιζουμε με παραξενιες. φυσαει εδω στην εξοχη. παραπανω απ οσο αντεχω. θα προτιμουσα αυτα τα μελτεμια να γινουν ειδος υπο εξαφανιση. δηλαδη ειναι σωστο η καρετα καρετα για να αναπαραχθει να πρεπει να βαζουν την λακουβα της μαρκαρισμενη με στυλους και σχοινακια και ταμπελες προσοχη εδω υπαρχουν αυγα (να τα παλι τ αυγα. ολα, μα ολα εχουν τον τροπο τους, να γλυφουν οι ακρες τους τις διπλανες ακρες) και μακρια μην πλησιαζετε γιατι ενοχλειτε. (επειδη ειμαι και ενοχικη θα σας πω συντομη ιστορια -οσο αντεχει μια παρενθεση- οτι μικρη στην πελοποννησο εμεις τα παιδακια, σπαγαμε το πρωι αυτα τα μικρα ασπρα και σαν μπαλακια του πινγκ-πονγκ αυγουλακια, οχι για να αφανισουμε το ειδος, αλλά γιατι αυτο το κλατς ηταν ανωτερο απο το κλατς του πλαστικου προστατευτικου που βαζουν για να τυλιξουν αντικειμενα και που δεν ξερω πως λεγεται και που καποτε ειχε γυριστει μια διαφημιση με γιγαντια τετοια που τα σπαει ενα αυτοκινητο, και που μπορει σαν κονσεπτ να ηταν πετυχημενο ωστοσο οι υπερμεγεθεις φουσκαλιτσες δεν μπορουσαν να δωσουν ικανοποιηση, κατα τη γνωμη μου, γιατι αυτα πρεπει να ειναι μικρα για να χαρεις το ζουλιγμα τους, και να παλι μια παραξενια και να παλι που κυκλους κανω και η μια ακρη ακουμπαει την διπλανη, και τελικα τι να πω, δε ξερω, μαλλον ολα ειναι ενα ντομινο. σιγα μη κλεισω την παρενθεση. σιγα μη κανω παμπλις. σιγα μη δεν κανω.

η αλικη στη χωρα των θυματων

το φουστανακι της ειχε ολα τα χρωματα που μπορουσες να βρεις σε ενα κουτι με νερομπογιες. το κιτρινο το μπλε και το γαλαζιο μπερδευοταν με το καφε και το πρασινο, ηταν μια ζωγραφια. ξυπολητη περπατουσε στα χαλικακια προσεχτικα, κοιτουσε καθε της βημα , λες και φοβοταν μην αφησει ιχνη απο τα χρωματα, και αυτο δεν το ηθελε. δεν της αρεσε η ιδεα της παραμικρης απωλειας. ηθελε να τα κρατησει για τον εαυτο της. οταν εφτασε πια στο δρομο το βημα της εγινε γοργο. δεν φοβοταν πια τιποτα, σχεδον δεν ακουμπαγε στο εδαφος, ενιωσε σιγουρη πως αυτος ηταν ο τροπος να κρατησει τα χρωματα πανω της, να μη τα μοιραστει με κανεναν. θα ετρεχε για παντα, δεν θα κουραζοταν ποτέ, νυχτα μερα, θα ηταν ευτυχισμενη. αυτες τις σκεψεις εκανε και τις θεωρησε σωστες.

απο οτι φαινεται δεν μπορουμε να περιφερομαστε πια μυκονο και σαντορινη σαν ερωτευμενοι πιγκουινοι. συγκλονισμενοι. βεβαια. τι αλλο.δυο πινακες. απο τη μια κοιταζω στο παραθυρο ανθρωπους που φορανε τα μπανιερα τους ανεμελοι πηγαινουν προς την παραλια και μετα βλεπω στην τηλεοραση την πλατεια των φηρων. ασθενοφορα. χτες ηθελα να νοικιασω ενα μηχανακι να κανω βολτες στο νησι οπως τοτε που ημουν μικρη ειχα σκεφτει να παω οια, σιγουρα θα περναγα απο τα φηρα . τι οδηγει εναν ανθρωπο(;) να αφαιρει την ζωη ενος αλλου με τετοιο τροπο ζηλευε λεει, τι ακριβως ζηλευε; την υπαρξη της ολη μαλλον, το οτι εκεινη τη στιγμη της μιλαγε και αυτη τολμησε να κοιταξει το σκυλακι της, ισως να του βαλει λιγο νερο, οχι ηταν λαθος της, οφειλε να του λεει λογια λατρευτικα να μην ασχολειται με κανεναν και τιποτα παρα μονο με αυτον. το αγορι στη μυκονο χτυπηθηκε μεχρι θανατου απο εναν τυπο που αντι για φαγητο ετρωγε φυραμα, συνδυασμους χαπιων και βιταμινες, πολλες βιταμινες να φουσκωσει να νιωσει οτι επιτελους εχει υποσταση, να περναει ο λογος του κι αμα δεν περασει ξερει αλλον τροπο. αυτον της κλωτσιας. γιατι ενα νησι σαν την σαντορινη με αυτη την απιστευτη φυσικη ομορφια για να προσελκυσει τουριστες γεμιζει μαγαζια στη σειρα με τερμα μουσικη οχι απλα κακη, κακιστη, πεταει χαλια στην αμμο και ξαπλωστρες ανακλιντρα ποιος τους ειπε οτι στη θαλασσα πας να ακουσεις ενα βουητο απο ηχεια στην τσιτα. τι σκατα γινεται εδω περα ; μιζες αρπαχτες τρελοι τυποι που σκοτωνουν επειδη ποθουν ή για να παραδειγματισουν sea sun sex σκατα συγκλονισμενη βεβαια σαν να θελω να ξερασω τ αντερα μου.