ας γραψω κατι, οτι να ναι, αρκει να φυγει το γενεθλιο ποστ, γιατι στο τελος θα αναγκαστειτε να μου ευχηθειτε δις, τρις, πολλακις. τωρα που ειπα πολλακις, αυτο το καναρινι της μικρης θ. ειναι συμπαθητικο, και φυσικα το καφασωθηκα εγω, μεχρι και μπαστουνακι με πολυβιταμινες και συμπυκνωμα απο ακτινιδιο του αγορασα, ναι τετοιος Ανθρωπος ειμαι, αμα συμπαθησω δεν υπολογιζω τα εξοδα.
σκεφτομαι να του ανοιξω το κλουβι και να το αφησω να φυγει αλλά κατι μου λεει πως μονο ανασφαλεια θα του προκαλεσω και σε μπελαδες θα το βαλω γιατι η ελευθερια ειναι για να την ονειρευεσαι, αντε για να αγωνιζεσαι γι αυτη, αμα γινει πραγματικοτητα, ε μα τα χιλια μπαστουνακια μανγκο - ακτινιδιο ουτε ξερεις τι να την κανεις.

η βιτρινα

την ενδιεφερε το μαγαζακι της. εβαζε τ αστραφτερα και τα χλιδατα, αλλες φορες τα αξιοπρεπη, μεγαλη προσοχη εδινε στους συνδυασμους και χωρις ενδοιασμους ελεγε θελω να φαινεται σαν η καλυτερη, θελω να πιστευουν ολοι οτι προβληματα εδω δεν υπαρχουν, σταματαγαν οι περαστικοι ανοιγαν το στομα και αφηναν μικρα επιφωνηματα να πεσουν κατω, αυτη κρυμμενη πισω απο τις κουρτινες, ετρεχε βιαστικα να τα σκουπισει. δεν θα επετρεπε στα αααα και στα ωωωω να βρομισουν αυτην την αισθητικη τελειοτητα.

οπως καθε χρονο

40 χρονια

Running over the same old ground.

What have you found?

The same old fears.

Ω Ι love you babe like a schoolboy like his bag.
Ετσι.ετσι.
Και τωρα λεω να παω να πλυνω κανα πιατο.
Kαλημερα λεει ο κοσμος ολος τετοια ωρα ε κι εγω μαζι.

Zero point

Ολοι ειχαν ακουσει γι αυτον.

Η μυστικη του δυναμη ηταν να περναει αορατος. Αμα ηθελε δεν τον καταλαβαιναν ουτε τα σκυλια. Ηταν ιδιαιτερη ικανοτητα δεν προσπαθησε ποτε για να την αποχτησει, ετσι γεννηθηκε. Φορες τον ενοχλουσε (λιγες). Φορες τον βολευε (τις περισσοτερες).

Θα επικεντρωθουμε στις φορες που τον βολευε. Καθοταν λοιπον καπου, οπου να ναι, σ ενα παγκακι ας πουμε καποιου παρκου, και παρατηρουσε ανθρωπους ζωα πραγματα και φυτα με τον ενθουσιασμο εξωγηινου που μολις πατησε το ποδι του στον πλανητη και ειχε την υποχρεωση να καταγραψει οτι κινειται κι οτι δεν.

Περναγε ετσι τη μερα του.Για τη νυχτα του δεν εχουμε στοιχεια. Δεν πολυμιλαγε σε κανεναν και θα τον ελεγες ωραιο τυπο αμα ειχες κατα νου οτι καπου εκει γυρω τριγυριζει και του εδινες λιγη σημασια. Οταν λεμε σημασια εννοουμε μια μικρη κοφτη ματια, οχι τιποτα ομιλιες και τετοια, εκει το πραγμα χολενε. Tον εφερνες σε δυσκολη θεση και με το κολπο που μονο αυτος ηξερε πως γινοταν εξαφανιζοταν στο δευτερολεπτο.

ποστ πανευκολουρα

να κανω τρεις ευχες μου ζητησε η desapoin3ison4

α.μια για μενα.
να ξυπνησω μια δευτερα και να μη τη σιχτιρισω.
β.μια για φιλους.
να καταφερουν να με πεισουν οτι οι δευτερες καλες και χρησιμες μερες ειναι στη ζωη του ανθρωπου.
γ.μια για τους εχθρους.
να ζουνε τη μερα της μαρμοτας εσαεί, που φυσικα θα ειναι η δευτερα (χεχε)

βρε τι ευκολα που βγαινουν τα α.β.γ. αμα ξερεις τι θελεις.

Δεν ξερω τι γινεται και πως γινεται αλλά εδω και μερες η ιδια ιστορια.
Μια λιστα α. β. γ. ή 7. 8. 9. περναει σαν ηλεκτρονικη κυλιομενη διαφημιση απο το μυαλο μου, λεω θα κανω αυτο μετα εκεινο, αφου περασω απο κει μετα θα παω αλλου, και τελικα φτανει το βραδυ και δεν εχω κανει τιποτα. Μετα ξαπλωνω στο καναπε κλεινω τα ματια, ανοιγουν πορτες, πανω τους κολλημενο ενα χαρτι στραβοκομμενο και με στυλο που δεν γραφει καλα, το γραμμα της προτεραιοτητας.
Στεκομαι απ εξω απο καθε πορτα, να χτυπησω ή να μπω με φόρα σκεφτομαι, μενω με το χερι μετεωρο μπουνια, το ανοιγω να πιασω το πομολο μενω ετσι αρκετη ωρα, φευγω παω στη διπλανη τα ιδια, εξουθενωμενη απομακρυνομαι παω και καθομαι, κλεινω τα ματια να τες παλι οι πορτες. Ξυπναω και θελω να πιω νερο, λιτρα. Φτανω στη πορτα της κουζινας δεν μπορω να περασω τη γαμημενη κασα, λεω δεν χρειαζεται να χτυπησεις ουτε να μπεις δυναμικα μια απλη αναγκη ειναι μια απλη κινηση ειναι μπες επιτελους ,
κορακιασαμε.
Δεν μπαινω, κοιταζω γυρω μου εχω σταθει σε λαθος σημειο σε ενα χωλ γεματο πορτες. Στεκομαι εκει κανοντας βημα μικρο μπρος, μικρο πισω σαν παιχνιδι που τελειωνει η μπαταρια του.
Στεκομαι εκει μεχρι που ξημερωνει, και το λιγοστο φως που περναει απο τις γριλιες το χρησιμοποιω σαν οδηγο και χωρις δευτερη σκεψη περναω επιτελους τη πρωτη πορτα που βρισκεται μπροστα μου και μενω εκει ολη μερα χαραζοντας πορειες.

Last night I dreamt

Ειναι που βαφω ροζ το δωματιο της Θ. μαλλον αυτο φταιει. Χτες κοιμηθηκα μπροστα στη τηλεοραση, ουτε που προσεξα τι επαιζε. Το πρωι μου ηρθαν ολα τα μουσικα θεματα απο τα σιριαλ των παιδικων μου χρονων. Σε μερικα εβαζα τη φωνη στο τερμα, σε άλλα χαμηλα, δεν ηθελα να δωσω στοχο στους γονεις οτι ημουν μπροστα στη τηλεοραση ( χιλ στριτ ας πουμε)
Υπηρχε και ενα μουσικο θεμα που με βυθιζε στην καταθλιψη, αυτο της αθλητικης κυριακης, οχι οτι την εβλεπα φυσικα, μονο που ακουγα την εισαγωγη εφτανε. Λεω να μη ψαξω να το βαλω.

Δεν μπορω,ειμαι στο μπανιο*

Κανονικα θα πρεπε τωρα να ειμαι βουτηγμενη στη ροζ μπογια της μικρης Θ. και να κανω τα κοψιματα. Τα γεμιστα στο φουρνο, τα παραθυρα ανοιχτα, τα πιατα καθαρα περιμενουν να στεγνωσουν για να μπουν στη θεση τους παρεα με τα αλλα πιατακια.

Εικονα σπιτιου που καποιος το φροντιζει, με γκρινια δε λεω, αλλά το φροντιζει. Σκεφτομαι τις κορες μου οταν θα γινουν διασημες, να αφιερωνουν βιβλια -επιστημονικες μελετες- παραστασεις ( ε ναι πετυχημενες σε ολα ,τα πουλακια μου) στη μανουλα που εφτυσε αιμα για να μονταρει γραφεια και βιβλιοθηκες, να κολλαει καρδουλες, καραβακια και οτι αλλο τρελο τους κατεβαινει στο κεφαλι.

Και που να βουτηξω το πινελο στη ροζ μπογια. Δηλαδη που θα καταληξω; Να φτιαχνω νοερα λιστες γαμου;

Οκ. Να ξαναρχισω παραυτα τη δουλεια. Αλλά και στο σκοτεινο γραφειο τα πραγματα δεν κυλουσαν ακριβως φυσιολογικα. Ολο κατι διακοπες σκεφτομουν σε αμμουδιες ή κατω απο παπλωματα.

Αν ποτέ βρω ενα τοπο να νιωσω καλα θα βγαλω ριζες.

(αρκει να μην ειναι σιξ φιτ αντερ)

Μηπως αντι για τοπο να ψαξω να βρω ενα τροπο.

πώπω.

* κουβεντα που ελεγε ο αγαπημενος φιλος Α. οταν ηθελε να αποφυγει να κανει τις δουλειες που του αναλογουσαν.

I dont like mondays

nice touch

Δεν ξερω πως φτασαμε να μιλαμε για τους μεταναστες συγγενεις μας. Ισως θελαμε να βρουμε το λογο που η παρεα απεναντι μας ειχε μαζευτει μπροστα απο ενα αυτοκινητο κι εβγαζε φωτογραφιες, εμεις καθομασταν ησυχα και τρωγαμε τη κρεπα μας, μα τι κανουν; ρωταω τον Σ., να δεις που εχουν ερθει να δουν συγγενεις λεει, εχουν κολλημα με τις φωτογραφιες, μια ζωη μεγαλωσαν να λατρευουν φωτογραφιες. Τις θειαδες ,τους παππουδες τους, τοπους , ετσι εμαθαν απο τους γονεις. Σκεφτηκα το σπιτι μου, στους καθρεφτες γυρω απο την κορνιζα υπηρχαν φωτογραφιες σαν ακτινογραφιες ετοιμες προς μελετη. Παντα αγκαλιασμενοι, γαμοι, εγκυμοσυνες, για κυνηγι με πειστηριο λαγους, εκδρομες Νιαγαρας Ντισνευλαντ φαν ιν Ακαπουλκο. Τα αδελφια και τα ξαδελφια, καθε ονομα και μικρη περιληψη η Λ. κορη της πρωτης αδελφης της μαμας, αυτης που εφυγε το εξηντακατι, η καρτα που εστειλε "να το πλοιο που με πηρε μακρια σας" εγραφε απο πισω, γραμματα ερχοντουσαν, καρτες, πολλες καρτες σε ολες τις γιορτες. Τις δικες μας απο μια ηλικια και μετα μου τις εδινε η μανα μου κι εγω ξεχναγα να τις στειλω ετρωγα τα λεφτα σε μικρομαλακιες ειχα μια αρνηση να αγαπω αυτους τους συγγενεις που τους ηξερα μονο μεσα απο φωτογραφιες αγιογραφιες με τον πονο του μεταναστη φωτεινο περιγραμμα γυρω γυρω απο το σωμα, με αυτο το βλεμμα του ανθρωπου που δεν ξερει που ανηκει. Εκει; Εδω; Πουθενα;
Εκει, με το μυαλο εδω , οσες αποπειρες να γυρισουν απετυχαν. Μια ζωη εδω κι εκει αυτοι που εφυγαν. Αυτοι που εμειναν αγαπησαν φωτογραφιες με παθος, εδω ο ανιψιος στο κολλεγιο εδω ο γαμος της ξαδελφης, μα κοιτα ο γαμπρος δεν ειναι κουκλος; χρυσο παιδι, οχι οτι τον ηξεραν προσωπικα αλλά το διαβασαν στο γραμμα ευαγγελιο, μεχρι να ερθει το επομενο που να λεει το αντιθετο.

Οταν πεθανε η γιαγια μου το τηλεφωνο κουδουνιζε σα τρελο, η μανα μου εδινε κατευθειαν ανταποκριση, τωρα αυτο, τωρα μπηκε ο ταδε, σε καποια στιγμη που το φερετρο περασε απο μπροστα της αφησε για λιγο το ακουστικο πανω στη γιαγια απο μεσα ακουστηκαν κλαμματα ο αδελφος της χαιρετουσε με αυτο το τροπο τη μανα του. Αρχισαν να κυλανε δακρυα και απο τα δικα μου ματια. Ξερω ακουγεται γελοιο, μα δεν ηταν. Ηταν πονος, ηταν τροπος σχεσης πια, το τηλεφωνο, τα γραμματα, ετσι επικοινωνουσαν 30 χρονια, ετσι αποχαιρετηθηκαν.

Τωρα μου λεει ο Σ. δεν γινονται αυτα πλεον, ο κοσμος πηγαινοερχεται πιο ευκολα. Ναι του λεω, δεν γινονται αυτα, ποιος κραταει σχεσεις μονο μεσα απο τηλεφωνα και γραμματα, ακουγεται αστειο λεω.

Και μετα δεν λεω τιποτα.

και οι διακοπες συνεχιζονται. για ολους;

ε οχι για ολους.

μπειτε σε μια σειρα παρακαλω,η κυρια προηγειται.

πρωτη μερα στο σχολειο αυτα, πρωτη μερα στο σπιτι εγω.

ωραια ειναι να μην πηγαινεις στη δουλεια.ακομα πιο ωραια τωρα που τα παιδακια πανε στο σχολειο και επιτελους το πρωι δεν ακους τη φωνη του σκουπι ντου.

οσο κρατησει καλα ειναι. γιατι σε λιγο για να μη χρειαστει να τρωμε νυχια θα πρεπει να γυρισω στις παλιες καλες συνηθειες.

μεχρι τοτε μεταξυ μαγειρεματος γιουβαρελακιων, βαψιματος, σιδερωματος και γιατι οχι εκει θα κολλησουμε τωρα αλλαγης νερου καναρινιου, που το λενε γιαννακη, ονομα που του εδωσε η μικρη θ. (τι περιμενετε τωρα απο την κορη καποιας που τη λενε ε σκετη ε ) θα μπαινω κι εδω γιατι τα χω ξαναπει αυτα, αν η μιση μου καρδια στην κανονικη ζωη βρισκεται, η αλλη μιση εδω μεσα τριγυριζει.

οι παρελθοντολαγνοι

Αμα κοιταξεις γυρω σου θα τους δεις. Ντυμενοι οπως οπως με τις σκεψεις τους να φωναζουν εξω απο το κεφαλι. Στεκονται ακινητοι στη μεση ενος αδειου δωματιου στο τελος του δρομου,στην ακρη μιας σχεσης και συγκρινουν το τοτε με το οτιδηποτε και το τοτε κερδιζει παντα. Τοτε ηταν ολα καλυτερα μουρμουριζουν, και περιμενουν το μηνυμα πως ταχα το αυριο δεν θα ρθει γιατι δεν εχει ορεξη να ξημερωσει, αφου το χει χαμενο το παιχνιδι, αφου κανεις δεν θα χαρει με τον ερχομο.

η κοιλια του αρχιτεκτονα

απο παντου ακουω ομιλιες, φτανοντας στη πολυκατοικια η πορτα ειναι ανοιχτη, δυο ανθρωποι καθονται στα σκαλακια της ειδοδου και μιλανε, απο το ανσανσερ κατεβαινει μια κυρια που το αρωμα της με συνοδευει μεχρι τον τεταρτο, μπαινοντας στο σπιτι καθομαι στο μπαλκονι, ο απεναντι συναρμολογει το ιδιο επιπλο που πηρα κι εγω απο το ικεα, το ιδιο που πηρε και η παιδικη φιλη, μολις το ειδα στο σπιτι της. περνανε αυτοκινητα με μουσικες, στα μπαλκονια κοσμος ποτιζει γλαστρες. σκεφτομαι οτι αν το πατρικο ειναι ο σπορος η γειτονια ειναι ο αμνιακος σακος που μεσα κολυμπανε ασφαλη, χρυσοψαρα.καμια φορα και χριστοψαρα αλλά αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.

ενω εσυ κοιμοσουν

πληκτρολογω με χρωματα αναμεσα στα δαχτυλα,χρωματα που εχει επιλεξει η α. περναει την μπλε της περιοδο ξεπερασε τη ροζ και μαλλον ετοιμαζεται για την κοκκινη, στα μικρα διαλειμματα μπαινω λιγο στα αγαπημενα μερη διαβαζω και χαιρομαι αλλά πως τα καταφερα και νιωθω ξενη, ακομα και στο ιδιο μου το μπλογκ δηλαδη.

σκεφτομαι οτι αν συνεχισω ετσι θα καταληξω καποιο πρωι να ζηταω συγνωμη απο το αγνωστο ειδωλο που θα συναντησω στον καθρεφτη του μπανιου, γιατι μπηκα χωρις να χτυπησω τη πορτα.

ποστ που ευχομαι να φτασει στ αυτια του αη βασιλη(αυτος που ειπε οτι δεν υπαρχει αν του βασταει ας βγει εδω μπροστα μου να το ξαναπει)

οταν πηγαινω στις δημοσιες υπηρεσιες για δουλειες αναγνωριζομαι ευκολα. ειμαι αυτη η αγελαστη και ολο τσαντιλα μουρη που κουβαλαει την τεραστια τσανταρα με οτι μπορεις να φανταστεις βιβλιαρια, ληξιαρχικες πραξεις, ολων των ειδων πιστοποιητικα, ταυτοτητες, υπευθυνες δηλωσεις ολα τα εχει η πλαστικη σακουλιτσα μου, μονο ενα λειπει και αυτο με κανει δυστυχισμενη.
αν καποιος θελει πραγματικα να με κανει χαρουμενη υπαρχει τροπος.
θελω ενα φωτοτυπικο μηχανημα. αν ειχα ενα φωτοτυπικο μηχανημα (φυσικο μεγεθος, τσιγκουνιες θα κανουμε τωρα) να το σερνω σα σταυρο μαζι μου εκει στις δημοσιες υπηρεσιες αυτο θα με εκανε να νιωθω πληρης, γιατι ειμαι σιγουρη πια οτι το νοημα της ζωης βρισκεται σε αυτο ακριβως το σημειο που λεει ο υπαλληλος οτι τα θελει ολα, οτι θελει κι αλλα, παντα σε φωτοτυπιες ενιοτε επικυρωμενες.
νευρανευρανευρα.

κουιζ

μπηκε ο σεπτεμβρης πεσαν και κατι βροχουλες, μια χαρα, αν μη τι αλλο υπηρξε σωστο ταιμινγκ με τα πρωτοβροχια, και αυτο το σεντονι διπλωμενο ολο το καλοκαιρι στην ακρη του κρεββατιου, απλωθηκε επιτελους.

καμια φορα θελεις κατι με ολο σου το ειναι, και οταν επιτελους γινεται, στεκεσαι ακινητος, αμηχανος, σαν να μην εισαι εσυ αυτος που του συμβαινουν ολα τουτα. γινεσαι παρατηρητης του ιδιου σου του εαυτου και βλεπεις τη ταινια χωρις κανενα ενδιαφερον, ετσι απο ευγενεια.
μπορει να ειναι θεμα χρονου, λεει.