cafè bleu

αυτογκολ

Μα καλα της λεει, ολοι κινουνται γυρω απο την αυτονομια αυταρκεια αυτοδιαθεση αυτοϊκανοποιηση κι εσυ επιμενεις να εισαι ετεροφωτη. Εισαι σαν τη μυγα μες στο γαλα.

Σαν τη μυγα πανω στο σκατο ειμαι.

Οπως και να χει εσυ παραμενεις μυγα.

η θυσια

πας να γραψεις την ιστοριουλα σου οποια και αν ειναι αυτη και αρχιζεις τα μη και τα δεν πρεπει. σε νοιαζει και σε καιει τι θα πει ο ισοπεδωμενος κοσμος μεσα σου. τοτε η ιστοριουλα σε δευτερολεπτα συρρικνωνεται και γινεται μια τοση δα μπαλιτσα σαν απο σπασμενο θερμομετρο να χυνεται ο υδραργυρος, ακουμπας το δαχτυλο και αυτη τρεχει στο πατωμα δεν μενει πουθενα.

στο ντιβανι

εχουν αρχισει τα καθιερωμενα σουρτα φερτα στη πλατεια Μ., φετος το προγραμμα λεει τεσσερις φορες την εβδομαδα, δοκιμαζουν τις αντοχες των γονιων οι δραστηριοτητες,
σου λεει αντεξε ο δημοσιος υπαλληλος για να δουμε ο ελευθερος επαγγελματιας, εγω φετος ειμαι εκτος συναγωνισμου, δεν δουλευω κι ετσι μπαινω μεσα χαλαρα, κουβαλαω εκτος απο την μικρη θ. και κανενα κουτι γλυκα απο του Μικέ, βλεπω τις αλλες μανες στον καναπε να καθονται με κλειστα ματια και μετα να απολογουνται, δεν χρειαζεται λεω, τρια χρονια σε αυτο το καναπε εχω κλεισει κι εγω τα ματια μου πολλες φορες. με το που εφτανα στην πλατεια ειδικα αν εκανε κρυο, αυτον τον ξενο καναπε ονειρευομουν, να μπει η Α. στην ταξη κι εγω να πιασω πρωτο στασιδι νυστα.

χειμωνιαζει φυσιολογικα μετα απο χρονια ή ετσι μου φαινεται.

θελω να υπαρχει ησυχια. ουτε μουσικες ουτε ομιλιες ουτε μου ειπες - σου ειπα. θελω να ειναι σαν να παιζουμε σε βουβη ταινια, αν ειναι πραγματικα απαραιτητο ας μπαινουν εμβολιμα κειμενα, μικρα καθαρα ευαναγνωστα αλλά και να μη μπαινουν δε χαθηκε ο κοσμος, δεν πειραζει, θα καταλαβω. και αν δε καταλαβω παλι δε πειραζει αρκει να μην υπαρχει διαλογος, αντιλογος, επιλογος. δεν θελω να γινονται συννενοησεις, δεν θελω να σκεφτουμε μαζι τη λυση κανενος προβληματος. θελω να ξυπναω το πρωι και να πηγαινουν ολα ρολοι. καθε κινηση του δεικτη και μια τακτοποιηση εκκρεμοτητας, οι λιστες να σβηνουν με μολυβι μαλακο και να φτανει το βραδυ, και να φτανει το πρωι, ησυχα ηρεμα κι ωραια .
δεν θελω να μιλαω δεν θελω να λεω. ξερω οτι αυτα ακουγονται μη φυσιολογικα και οτι οταν θες να περιγραψεις τη ζωη θα ξεκινησεις με τους ηχους, παιδια που γελανε, κυριες που φωναζουν, κυριοι που τσακωνονται στα καφενεια και στα παρκα, ο σκυλος που γαυγιζει, ο μουσικος που παιζει ενα βαλσακι εκει στην ακρη του δρομου, κι αυτο ειναι ζωη. ετσι λενε. το χω προσπαθησει. εχω πει μιλησε μου, εχω πει ελα να το συζητησουμε, εχω πει ακουω τι λες.
ομως για καποιο λογο σταματαω εδω. δεν θελω αλλο. δεν χρειαζεται να πουμε τιποτ αλλο. τα ειπαμε και με το παραπανω.
τωρα ας καθισουμε ησυχα. τωρα ας μη πουμε τιποτα.

42 απαντησεις σε 1 απλη ερωτηση

BAGDAD CAFE

η ενηλικιωση

το ραντεβου ηταν θεμιστοκλεους και μεταξα γωνια, ειχε εκει λεει ενα ιταλικο και ας πηγαιναμε εκει λεει γιατι το φαγητο ειναι καλο με τιμες κανονικες. στο δρομο εχει κοσμο και στη πλατεια ακομη πιο πολυ. ο περιπτερας μου δινει λαθος τσιγαρα, του εξηγω οτι δεν ζητησα λαιτ και αυτος λεει οτι δεν πειραζει, δεν με μαλωνει, πολλοι κανουν λαθος λεει. μετα ο σερβιτορος στο ιταλικο των εξαρχειων αστειευεται. ο,τι του ζηταμε δεν θα μας το φερει λεει, και η παγωμενη μπυρα που θα ηθελα να ερθει μαζι με το φαγητο θα ειναι ζεστη λεει. ολοι εχουν μια διαθεση για τετοιου ειδους αστεια κι εγω χαμογελαω ή και γελαω ακομα αλλά δεν το εννοω, δεν το εννοω καθολου.θελω να παω σπιτι μου. στο δρομο για το αυτοκινητο βλεπω ενα γραφιτι στα κατεβασμενα ρολλα ενος μαγαζιου και λεω να ενας λογος να βγαινω απο το σπιτι.ειμαι ετοιμη να πω και ο μοναδικος αλλά επειτα σκεφτομαι τη ταινια του γουντι αλλεν που μου αρεσε πολυ, αυτος οσο παει, γινεται καλυτερος. καποια στιγμη μπερδευτηκα μηπως και βλεπω αλμοδοβαρ, ο Μπαρδεμ, η Κρουζ, τα ερωτικα τους τριγωνα.

σινεμα και να χαζευω στους δρομους αργα το βραδυ.

αλλιως καλυτερα να καθομαι σπιτι μου.

η διευχωνλυση

ειπε λοιπον μια μερα, δεν μπορω και φευγω και αυτο ειναι ολο.

καταλαβαινω ειπα εγω.

ειναι αλλο χρωμα ειναι αλλο αρωμα ειναι αλλη γευση.

καταλαβαινω.

δεν γινεται, δεν εχει αλλο, δεν εχει τιποτα.

ενταξει.

ειναι ιστορια χαμενη απο χερι.

ναι.

μονο που δεν μπορω να τη πω αυτη τη λεξη.

ζωγραφισε την

δεν ξερω να ζωγραφιζω.

τραγουδησε την

ειμαι παραφωνος θα γελασεις θα γελασω θα χαλαρωσουμε θα εχουμε παλι τα ιδια.

βρες ενα τροπο να καταλαβω. καταλαβα. θα στη πω εγω. δεν χρειαζεται να κανεις τιποτα.

θ ανοιγοκλεινεις τα βλεφαρα κι εγω θα σου τη πω.

ειδες;

επαγγελματικος προσανατολισμος

κλικ

Για ολα φταιει το γκαζον

δεν ειναι φασαρια αυτο που ακουγεται σε καμια περιπτωση δεν το λες ετσι εκτος κι αν εισαι ο συγχωρεμενος θειος Α που εζησε 83 χρονια χωρις παιδια οποτε στα τελευταια του φιλοξενουμενος στο σπιτι με τα πολλα εγγονια δεν αντεχε ουτε κιχ και φυσικα καπνιζε ασυστολως μπροστα σε νεογνα και νηπια.
πολλα παιδια μαζεμενα τσιροκοπανε χαρωπα γιατι πανε εκδρομη. κατεβαινουν το δρομο και θελω να πιστευω πως τα πανε στο αλσος. οταν πηγαινα σχολειο οι περιπατοι ηταν σε αυτο το αλσος της γειτονιας ενα συρματοπλεγμενο μερος με πευκα και πετρουλες χωμα παγκακια και τωρα λετε ειρωνικα, ε φυσικα χωμα -πετρουλες μα τι λεει παλι ετουτο το ποστ;
θα σας πω, μη βιαζεστε.
ενα πρωι αφου πηγα τα παιδια σχολειο περπατησα μεχρι το αλσος. μπηκα σε ενα ξενο τοπο σαν μακετα, δεντρα ταχτοποιημενα πανω σε γκαζον δρομακια με γαρμπιλι (επιτελους χρησιμοποιω αυτη τη λεξη, γιατι καποτε μου ειχε ζητηθει να φερω δυο φορτηγα σε ενα μερος που επρεπε να στρωθει απο αυτην την αγνωστη λεξη και ενω ημουν ενα σχεδον ψυχραιμο πιτσιρικι εκει εσπασα πια και κλαιγοντας ρωτησα, τι ειναι γαρμπιλι; εμαθα οτι ειναι το ψιλο χαλικακι, μα τι πληροφοριες δινω πρωιπρωι, να θυμηθω να κλεισω τη καφετιερα του γαλλικου καφε. για παντα εννοω)
τι ειχαμε τι λεγαμε; α μαλιστα.
μπηκα λοιπον σε ενα χωρο ετοιμο για φωτογραφηση αν εβγαζα διαβητη (θα ημουν ο ητα βητα και θα ετρωγα ναφθαλινες, χαχ) ειμαι σιγουρη οτι θα επιβεβαιωνα την χρυση τομη.
γκαζον και τετραγωνισμενα παρτερια δεντρα κομμενα γιατι στο μερος που τους την εδωσε να φυτρωσουν (μα τι ελευθεριες ειναι αυτες) δεν εδεναν με τη μελετη που ειχε δει στον υπνο του(;) ο αρχιτεκτονας του χωρου, σκυλια ουτε για δειγμα, ποδηλατα ουτε για δειγμα, και για να μην τα παιρνω ολα απο τα μουτρα μπορει επειδη ηταν πρωι να μην υπηρχαν αλλά κατι μου λεει πως ολες τις ωρες και να μην απαγορευοταν ακριβως, κανεις δεν θα ενιωθε ανετα να κινηθει εκει, σαν να λειπει ενα κουδουνι εκει στην εισοδο που θες να το χτυπησεις αφου εχεις παρει τηλεφωνο πρωτα να επιβεβαιωσεις την επισκεψη, και να παρεις απαντηση του τυπου: οοχι δεν ενοχλειτε προς θεου, σας περιμενουμε με χαρα και ανυπομονησια, αλιμονο τοση φασινα καναμε μη παει χαμενη.
γυρω δεν υπαρχει συρματοπλεγμα υπαρχουν καγκελα και το τοιχαρακι ειναι χτισμενο με πετρα.το μηνυμα βγαζει ματι, ειναι: προσεχουμε εδω. μισω τα σκουπιδια και τους βανδαλισμους αλλα για μενα η κατασκευη μιας μικρης οασης στο κεντρο μιας πολης σαν βασικη προυποθεση εχει να αφηνεις ησυχα τα δεντρα και τα φυτα.
τι λεω με διακοσιες λεξεις ενω θα μπορουσα να το πω με δυο; θα ηθελα να μπω και να περπατησω σε χωμα (να σκονταψω αν χρειαστει ας προσεχα τελικα) στο μονοπατι που ετσι προεκυψε και οχι στο μονοπατι που ανοιξε ο δημος για να διευκολυνει
ενας χωρος πρεπει να ειναι φιλοξενος και ανοιχτος σε ολους.
στη παιδικη χαρα μια βιδα ειναι ετοιμη να πεσει. θα παω με το γαλλικο κλειδι μου να τη σφιξω, γιατι απαξ και παραδοθηκε το εργο ουδεμια ευθυνη θελουν να φερουν.
για τα γαλλικα φιλια δεν εχω αποψη.

σε πεντε λεπτα εισαι στη θαλασσα.
αλλοδαποι κανουν μπανιο και ηλικιωμενοι παιζουν ρακετες και ψαρευουν.
να χει ηλιο απο τον καλο ομως, αυτον που δεν καιει, μονο φωτιζει και ζεσταινει κι οταν γελας χωριζεται σε δυο πορτοκαλι γραμμες.
νομιζω πως ευχαριστημενες φατσες βλεπω μονο σε μικρα σε παππουδες και σε ανθρωπους που ηρθαν εδω για μια καλυτερη τυχη, δουλευουν σα σκυλια αλλά οταν ειναι να χαρουν, πραγματικα χαιρονται.

the sound of silence (με επεξηγηση)

φστ φστ φστ (συρσιμο παντοφλας)

τινγκ (ανοιγμα διακοποτη)

φρουιτ (ανησυχια καναρινιου)

γκλου γκλου (νερο που κατεβαινει στο λαιμο με δυσκολια)

τινγκ (κλεισιμο διακοπτη)

φστ φστ φστ (συρσιμο παντοφλας)

χαμηλη τηλεθεαση

Σημερα ειχε μια ενδιαφερουσα γυναικα ο καναπες.

lucy in the sky with diamonds

Απο αυτη τη τουρτα μεταλαβαμε. Ηταν τοσο πηχτη η σοκολατα που ηταν αδυνατο να φας δευτερη μπουκια. Υπηρχε ευφορια. Μιλαγαμε για επιτυχιες. Το φαγητο πετυχε, ο Γ. πετυχε στο πανεπιστημιο, η Γ. πετυχε κι αλλη νικη στο πινγκ πονγκ. Τιποτα δεν μας στεναχωρουσε κι ολα κυλουσαν ηρεμα.

ακαταληπτο; ιδεα δεν εχετε.

περιμενοντας να πει "καληνυχτα"
αποκοιμηθηκα, και ειδα ονειρο λεει,
πως δεν εχει σημασια λεει,
πως αν μ αγαπας μη μ αγαπας λεει,
πως αν μ αγαπας δεν μ αγαπας λεω,
και δεν μαδαω μαργαριτες για να μαθω
μονο ξυπναω αποτομα γιατι πνιγομαι,
βαζω το χερι μου στο στομα και βγαζω ενα κιτρινο πεταλο
το κοιταζω και προτου το ξαναβαλω μεσα για να το μασησω
καλυτερα, φωναζω δυνατα
"καληνυχτα επιτελους".

Πρέπει να υπάρξουν πενήντα τρόποι να αφεθεί ο εραστής σας

Το πρόβλημα είναι όλο μέσα στο κεφάλι σας, είπε σε με
Η απάντηση είναι εύκολη εάν την παίρνετε λογικά
Η ταυτότητα επιθυμεί να σας βοηθήσει στην προσπάθειά σας να είστε ελεύθερη
Πρέπει να υπάρξουν πενήντα τρόποι να αφεθεί ο εραστής σας

Είπε πραγματικά τη συνήθειά της για να μην παρεισφρύσει
Επιπλέον, ελπίζω η έννοιά μου συνηθισμένη χάνεται ή παρερμηνεύεται
Αλλά άρρωστος επαναλήφθούμε σε κίνδυνο ακατέργαστος
Πρέπει να υπάρξουν πενήντα τρόποι να αφεθεί ο εραστής σας

Πενήντα τρόποι να αφεθεί ο εραστής σας
Ακριβώς γλιστρήστε έξω την πλάτη, γρύλος
Κάνετε ένα νέο σχέδιο, stan
Dont πρέπει να είστε ντροπαλοί, Roy
Ακριβώς αποκτηθείτε ελεύθερος
Λυκίσκος στο λεωφορείο, gus
Εσείς dont ανάγκη να συζητηθεί πολύς
Ακριβώς πτώση από το κλειδί, καταφύγια
Και αποκτηθείτε ελεύθερος

Είπε ότι εγώ για να σας δει έτσι σε τέτοιο πόνο
Επιθυμώ υπήρξε κάτι θα μπορούσα να κάνω για να σας κάνω το χαμόγελο πάλι
Είπα ότι εκτιμώ αυτόν και εσείς παρακαλώ θα εξηγούσα
Περίπου οι πενήντα τρόποι
Είπε γιατί dont εμείς και οι δύο ακριβώς ύπνος σε το απόψε
Και πιστεύω ότι το πρωί youll αρχίστε να βλέπετε το φως
Και έπειτα με φίλησε και συνειδητοποίησα ότι ήταν πιθανώς σωστή
Πρέπει να υπάρξουν πενήντα τρόποι να αφεθεί ο εραστής σας
Πενήντα τρόποι να αφεθεί ο εραστής σας




Ψαχνοντας στο γκουγκλ να βρω τους στιχους αυτου του κομματιου. Γελασα μεχρι δακρυων. Το ξερω οτι δεν ανακαλυψα κατι το συγκλονιστικο, ουτε το γραφω με διαθεση να κανω την εξυπνη.
Αλλά να, γελασα πολυ


συνεχιζοντας αυτο το ποστ αν και κανονικα δεν θα πρεπε


" Το γελιο; μηπως και δινει πια κανεις σημασια στο γελιο; Εννοω το πραγματικο γελιο, που δεν εχει τιποτα το κοινο με το αστειο, την κοροιδια και την γελοιοτητα. Το γελιο, την απεραντη και σπανια τερψη, αυτη την ιδια την τερψη..
Ειπα στην αδερφη μου, ή αυτη σ εμενα, ελα, θελεις να παιξουμε με το γελιο; Ξαπλωσαμε πλαι πλαι στο κρεββατι κι αρχισαμε. Στην αρχη ηταν βεβαια μονο υποκρισια . Αναγκαστικο γελιο. Γελιο γελοιο. Γελιο τοσο γελοιο που επρεπε να γελασουμε. Κατοπιν ηρθε το πραγματικο γελιο, πληθωρικο, που μας εφερε σε μιαν απεραντη διαχυση. Γελιο εκρηκτικο, επαναληπτικο, λικνιστικο, αδεσμευτο, εκρηξεις γελιου υπεροχες, περηφανες και τρελες.. Γελουσαμε ως το απειρο του γελιου του γελιου μας ..Ω γελιο! Γελιο της τερψης, τερψη του γελιου, το να γελας σημαινει να ζεις τοσο βαθια."

το ειχα διαβασει καποτε, μου αρεσε, και το γραφω εδω τωρα,
μαλλον για να δικαιολογηθω.

i ραδιο

ξεκινωντας απο ενα κομματι που δεν θα σας κανω λινκ, περασα απο τις Δευτερες του κ.κ.μ. μετα πηγα στο Himmelhoch της ηλιον και βγηκα σε αυτο το ποστ του σραοσα.
θελω να πω οτι ηταν η καλυτερη μουσικη διαδρομη που εκανα τωρα τελευταια.

It is a tale told by an idiot, full of sound and fury

καποτε επρεπε να σταματησω.ειχε αρχισει να με κουραζει.ακουγα με προσοχη οτι λεγοταν, διαδρομες του μυαλου προς ολες τις κατευθυνσεις,
φτανει.
μερες τωρα δουλευω σκληρα, να μη μιλαω, να μην μου μιλανε, να κανω τη δουλεια μου, να πεφτω στο κρεββατι μετα απο κουραση.
καταφερα στα αυτια μου να φτανει ενα βουητο σαν απο μακρια.
δεν ξεχωριζω καμια λεξη. αλλά ακομα και αν ξεφυγει μία και φτασει σε μενα καθαρη, ετσι απο μονη της δεν βγαζει κανενα νοημα.
ευτυχως.