κατσε κατω καλη μου

αυτο. αυτο ακριβως εννοουσα.βγαινω που λετε ολο νευρα ν αγορασω μπαταριες και αυτη ειναι η σωστη στιγμη να πεσουνε τηλεφωνα. δηλαδη εισαι εξω και λες καλα ας παω λιγο παρακατω. γεματη καλα λογια ερχομαι εδω να τα μοιραστω με αυτο το μπλογκ γιατι ερχονται δυσκολες μερες και καλο ειναι τα καλα να λεγονται. και σε αυτο το σημειο παω να γραψω τον τιτλο. γυρισα. (και οι μικρες διαδρομες εχουν κι αυτες τη χαρη τους)

προσπεραστε αυτο το ποστ παρακαλω.
δεν εχω λογια.

η καλη μερα απο το προηγουμενο βραδυ φαινεται. αφου ριξεις ενα σωστο καυγα με την δεκαχρονη μετα ξυπνας και συνεχιζεις απο εκει που εμεινες, τιποτα να μη πεσει κατω ετσι απο μονο του, να το ζαλισουμε να πεσει, ευχαριστως. να πεσει ενδοξα σε μαχη, μαλιστα.
μετα βρεχει. καλο αυτο.
μετα χαλαει το ποντικι και οι μπαταριες που υπαρχουν στο σπιτι ειναι ή το μικροτερο μεγεθος ή το μεγαλυτερο, παντως οχι αυτες που θελω. μπορω να αναστησω ολα τα παιχνιδια των παιδιων μου σαν ενας περσοναλ τζιζους, αλλά για το δικο μου παιχνιδι δεν μπορω να κανω τιποτα παρα μονο να το ριξω στη γατα να το φαει, αλλά δεν εχω γατα, και δεν εχω καμια διαθεση να αποχτησω, κατι γινεται σε αυτο το σπιτι, περυσι το χαμστερακι, φετος το καναρινι, σκεφτομαι οτι δεν φταιει σε τιποτα καποιο γατι να διανυσει το δικο του πρασινο μιλι (μα τι ηλιθια ταινια ηταν αυτη) εδω μεσα. δεν αντεχουμε αλλες απωλειες. τελος.
και να μαι λοιπον με τον δεικτη προτεταμενο σαν τον Ε.Τ. να πηγαινω τον κερσορα καπου αλλά αυτος να κανει τα δικα του.
παλιο ζωη.

λαιφσταιλ ποστ

βγαιναμε που λες και συνεβαινε το εξης: οποτε στελναμε μηνυμα η μια στην αλλη" ελα να βγουμε να πιουμε μεχρι που να κατουρησουμε το βρακι μας" τελικα πιναμε με βια ενα ποτο και γυρναγαμε σπιτια μας . οταν ομως βγαιναμε για ενα καφεδακι στα πεταχτα μπορει να φευγαμε απο αυτο το μερος ξημερωματα και να χαμε πιει τον βοσπορο.

ετσι γινοταν και αυτο ειναι κατι που το σκεφτομαι καθε φορα που φτανει η παρασκευη και αρχιζουν τα τηλεφωνα με το τι θα παιξει το πσκ. λεμε λεμε και καταληγω να σερνομαι απο καναπε σε κρεβατι με διαλειμματα μπροστα στον υπολογιστη.

στα μπλογκς διαβαζω και μετα νιωθω ασχημα γιατι διαβαζω για χρονους που περνανε με βιβλια μουσικες βολτες ταινιες. δεν εχω διαθεση να δω και να ακουσω τιποτα αλλά αυτο με το που το ξεστομιζω θελω να μου βαλω και πιπερι στο στομα, γιατι κανενας δεν το δεχεται, και πρεπει να μπεις σε μια διαδικασια διαλογου που αμα τον κανεις και πεντε εξι φορες, καταληγεις αγενης γιατι τα, οχι-ετσι-βαριεμαι, δινονται σαν μοναδικες απαντησεις.

ωραια. ερχονται και τα χριστουγεννα και νομιζω πως αυτη ειναι και η καταλληλοτερη διαθεση για να τα αντιμετωπισω.

ηταν ενας ησυχος θανατος

ο γιαννακης την εκανε για άλλα μερη πιο ζεστα. απλως δεν την εκανε ολοκληρος την ιδια μερα. πρωτα εφυγε το σωμα του, αφησε μονο μερικα πουπουλα κολλημενα στο πανω μερος του κλουβιου. φανταζομαι οτι δεν καταλαβε απο που του ρθε, να λιαστει ηθελε μονο, να τρωει κανενα σπορακι λιγο φρεσκο νερο και αυτο ηταν ολο. οταν κατεβασα το κλουβι και ειδα μεσα μονο το κεφαλι του ισως ηταν η πρωτη φορα στη ζωη μου που καταλαβα τι παει να πει σοκ. κοιταζα σοκαρισμενη το μικρο κλουβι, ειδικα εκει στον πατο του και δεν μπορουσα να το πιστεψω. το ξαναεβαλα στην θεση του και αμεσως βγηκα απο το σπιτι, δηλαδη αν βγαινοντας απο το σπιτι καποιος με ρωταγε που παω ετσι βιαστικη χωρις καλα καλα να τελειωσει θα απαντουσα λαικησουπερμαρκετφουρνο εχω δουλειες, πολλες δουλειες και θα εξαφανιζομουν. βεβαια κι ας μη με ρωτησε κανεις εγω παντως τρεχοντας εφυγα απο εκει.
στον δρομο ειδα ενα μπαλκονι με πολλα κλουβια και στον κηπο μια κυρια να καθαριζει, ρωτησα μηπως ξερει τι ηταν αυτο που συνεβει και κουνωντας το κεφαλι της, μου μιλησε για αρπαχτικα πουλια.
στον τεταρτο οροφο μιας πολυκατοικιας στο κεντρο μιας πολης ενα αρπαχτικο βρηκε τη τροφη του.
ετσι,για να μην ξεχνιομαστε. It's a jungle out there.

δεν ξερω ποιος τα πιστευει αυτα. ξερω για μενα και για τον φιλο μου τον σ. που την προηγουμενη βδομαδα καθοταν στον καναπε μου ξαπλωμενος του ειχα ριξει μια κουβερτα γιατι κρυωνε, με τα κοντομανικα ημασταν ακομα ο κοσμος, αυτος ομως κρυωνε κι εγω ηξερα πως δεν μπορουσα να βοηθησω με κανενα αλλο τροπο παρα μοναχα με αυτη τη κουβερτουλα και να του λεω που και που κανεις δεν τιμωρει κανεναν ποσο μαλλον ο θεος αφου υπαρχουν βασιμες υποψιες οτι δεν υπαρχει.

αυτα του ελεγα γιατι ειχε γινει ρακος, και οταν εφυγε συνεχισα να το λεω αυτο στον εαυτο μου, το θεωρησα καλη ευκαιρια να μου υπενθυμισω οτι για οτι κανουμε εχουμε την ευθυνη εμεις οι ιδιοι και θα το βρουμε μπροστα μας, οχι οπως ο τζοκερ τον μπατμαν αλλά θα το βρουμε γιατι τιποτα δεν εξαφανιζεται ως δια μαγειας, ολα υπαρχουν μεσα μας κι αμα δεν τους δωσεις την σημασια που τους πρεπει, με την πρωτη ευκαιρια εμφανιζονται να κανουν το σολο τους.

τωρα ομως που ο σ. ειναι καλα και ειναι στο σπιτι του κι εγω εδω στο δικο μου με αυτη τη κουβερτουλα περασμενη σαν σαλι στους ωμους μου γιατι κρυωνω και κρυωνω πραγματικα γιατι οσο να πεις μιαν υγρασια την εχει, σκεφτομαι οτι τη ζωη μου την ξεκινησα απο το τελος και πηγαινω προς την αρχη, ετσι οπως παω θα καταληξω στα τεσσερα να μπουσουλαω στο χωμα.

νομιζα οτι θα ημουν ευτυχισμενη τωρα. μερικες φορες σχεδον την ακουμπαω την ευτυχια μαλιστα με το χερι διωχνω σκονες και βρομιες και ακουμπαω το δαχτυλο μου χαμογελωντας ικανοποιημενη γιατι οσο μου την προσφεραν στο πιατο κατι ειχε και δεν ηταν νοστιμη, μια ελειπε το αλατι μια ειχε παραβρασει, ετσι περιεργη και στριφνη εδειχνα. τι εδειχνα δηλαδη, ημουν.

να ελπιζω να συνεχιζεται

κρυαδες

μπουμ μπουμ μπουμ

επιασε βροχη επιασε μπορα

επιασε μπορα

και παγωνια

το σπιτι μου καλοριφερ δεν εχει

και ποιος αντεχει να κατεβει τα σκαλια

(ταραραραραραραραραμ)

να παει να πει στον κυριο βασιλη

(ταραραραν)

βασιλη, πατα το κουμπι

(ταμ ταμ ταμ ταραραραμ)

μα θα πεθανω απο το κρυο

σ αυτο το σπιτι

ω γουατ ε πιτι

δις ιζ νοτ γκουντ εντ φορ μι

το βρηκα εδω

http://sam3-security.blogspot.com/

στερεοτυπα

Μεσα σ ενα κουτι καθ ολα νομιμο με τις σφραγιδες του και τα πιστοποιητικα του ενα κουτι που τιποτα δεν εδειχνε τι ειχε μεσα, και τι θα επακολουθουσε αμα ανοιγε, καθισαν γυρω γυρω ολοι, φαινομενικα ηρεμοι και χαλαροι, χαρουμενοι που συναντηθηκαν μετα απο καιρο. ετσι εδειχναν, αλλο αν μεσα τους εβραζαν οι ιδιες πυωδεις φουσκαλες με αυτες που βρισκονταν μεσα στο κουτι, πραγματικα αν εκεινη τη στιγμη τους εβγαζε καποιος μια φωτογραφια θα εμπαινε στα περιοδικα στη στηλη της χαρουμενης ατμοσφαιρας, τη στηλη που ζηλευαν ολοι, και ολοι θελαν τουλαχιστον να κανουν ενα περασμα, εστω κι αν ηταν φλουταρισμενοι σε καμια γωνια, αυτο και μονο ηταν ικανο να τους δωσει μεγαλη χαρα.
τοσο ηλιθιοι ηταν.

Στα λεω αυτα κοριτσι μου γιατι δεν θελω να σου ρθει ξαφνικα ο ουρανος στο κεφαλι, να εισαι υποψιασμενη, να μη τρομαξεις, να μη διστασεις, να μη σε πιασει πανικος. φαινεσαι καλο κοριτσι δεν εχεις δωσει δικαιωμα στη γειτονια γι αυτο στα λεω αυτα, να με ακους εμενα ,πριν χρονια ημουν εγω σε αυτη τη θεση που εισαι τωρα, μακαρι να ειχα καποιον που νοιαζεται, να μου ελεγε κι εμενα τι να προσεξω, αλλά τοτε κανεις δεν μιλαγε γι αυτα, σε αφηναν να πεσεις στο στομα του λυκου για να χουν να λενε μετα το κοντο τους και το μακρυ τους.
Αυτοι να ξερεις, ποτε μα ποτε δεν ειχαν υπαρξει φιλοι καρδιακοι, θελαν μονο να βγαλουν ο ενας το ματι τ αλλουνου, χαμογελουσαν με αυτο το ψευτικο χαμογελο της χαρας και της επιτυχιας ,πολυ,πολυ, παρα πολυ. τοσο πολυ που αν ειχες την ιδιαιτερη ακοη του σκυλου θα ακουγες να σκιζονται οι ακρες των χειλιων απο το τοσο τεντωμα. θ ακουγες τον ηχο που κανει η χαρα του ανταγωνισμου.
Μη πας παιδι μου να μπλεξεις, κι ας σου λενε αυτοι να καθισεις μαζι τους, ψεμματα το κανουν,γιατι αυτοι ξερουν οτι με το που θα καθισεις εσυ, καποιος απο αυτους θα λυτρωθει κι εσυ θα παρεις τη θεση του .
Αυτοι εχουν μαθει να ζουν ετσι, να τρωει ο ενας τις σαρκες του αλλου, εσυ που πας; εσυ εισαι απο αλλη στοφα, δεν εισαι εσυ σα τα μουτρα τους.
Και στο κουτι δεν θα σου πω τι εχει αν και ξερω, γιατι αμα σου πω, σε βλεπω εισαι αμαθη, ανωριμη, παιδι, δεν θα μπορεσεις να το διαχειριστεις, θα σε ρουφηξει θα γινεις σαν κι αυτους
για αυτο σου λεω, φυγε απο δω ουστ ,πως το λενε και να μ ευγνωμονεις να λες δοξα το θεο που βρεθηκε αυτος ο χρυσος ανθρωπος στο δρομο μου και μου τον εφραξε.
κατσε τωρα και σκεψου
σκεψου αν μπορεις να το αντεξεις
δε νομιζω.
Γι αυτο να λες ευχαριστω, να πινεις νερο στ ονομα μου, και το βραδυ πριν κοιμηθεις να παρακαλας να σε εχουν ξεχασει γιατι αμα σε βαλουν στο μυαλο τους δεν σε βγαζουν ευκολα.
Τρεξε τωρα
Ασε τις ερωτησεις, ας πουμε βρισκομαι εδω οικειοθελως, ειμαι καμμενο χαρτι, ειμαι δεμενη με νηματα που δεν τα βλεπει ανθρωπου ματι, και εχω αποφασισει να μην αφηνω να χαλανε ανυποψιαστους. ας χαλανε του συναφιου τους, αυτους που εχουν προδιαθεση, τους αλλους δεν θα επιτρεψω ουτε να τους ακουμπησουν
φυγε τωρα.

τρεις μηνες τρεις ωρες τρια τσιγαρα

βαζω το σωστο κλειδι με τη πρωτη, σπρωχνω τη πορτα, αδεια σκοτεινα και ησυχα, μπαινει λιγο φως απο το παραθυρο της κουζινας, φερνω τους δυο χρυσους οδηγους κοντα στο τζακι,καθομαι οσο κραταει ενα τσιγαρο, ουτε καν στριφτο . φευγω.

χτυπαω το κουδουνι, περιμενω. ο κηπος ειναι χαλια, ανοιγει την πορτα, επιτηδες δεν λεω καλημερα, ουτε κι αυτος, κοιταζομαστε και τα ματια μας γελανε. αναβω τσιγαρο λεω θα καπνισω μεσα, το δικαιουμαι μετα απο οχτω χρονια στο κηπο και στις τουαλετες, αρχιζει να μιλαει, δεν ξερω τι με πιανει και ρωταω σχεδον για ολους, μου ζηταει να μεινω λιγο να πεταχτει καπου. αναβω ακομα ενα τσιγαρο, συνηθισμενη βγαινω στον κηπο στο σημειο που καθομουν παντα, οτι βλεπω δεν ειναι οικειο, μια αγνωστη μαυρη μηχανη απεναντι στο οικοπεδο παρκαρισμενη. φευγω.

στον βασιλοπουλο για να παρω γαλα να παω σπιτι μου. καθομαι στην εισοδο μπροστα στο αγνωστο χωρις καμια ελπιδα, ρωταω που ειναι τα ψυγεια, στο βαθος βλεπω κυλιομενες σκαλες που πανε πανω, παιρνω το γαλα.φευγω.

ειμαι σιγουρη οτι σε καθε βημα που εκανα αν ειχα την περιεργεια να γυρισω να κοιταξω θα ειχε εξαφανιστει καθε ιχνος μου και στη θεση του δεν εχω την φαντασια να σκεφτω τι σκατα θα ειχε φυτρωσει.

Λεω να βαλω ενα ποτο και να γραψω ενα ποστ. Ακουγεται ατμοσφαιρικο, ανοιγω το ψυγειο και γεμιζω το ποτηρι απο τη κοκκινη παγοθηκη-καρδουλες, κοβεται η μουσικη υποκρουση που ειχα στο μυαλο μου -σσαλαλαλα- αποτομα (μα καρδουλες παγακια) λεω να μη κωλωσω τωρα,

συνεχιζω.

Το μεσημερι στη τηλεοραση βλεπω τον Ομπαμα και ανεβαινει ο κομπος της συγκινησης στο λαιμο. Σκεφτομαι μηπως ειμαι εγκυος, δεν εξηγειται αλλιως τετοια συγκινηση. Οταν ημουν εγκυος στην Α. ειχα σπαραξει στο κλαμα επειδη ειχα δει στη τηλεοραση τον Στελιο Ροκο (που σιχαινομαι σαν τις αμαρτιες μου) να παιρνει χρυσο δισκο και μαλιστα απο τα χερακια του πατερα του. Ειχα τρομαξει τοτε, αλλά μετα εμαθα για το αυγο μου και ησυχασα. Επειδη αυτες τις μερες δεν ετυχε να περασω απο κανενα ανθοπωλειο να μυρισω κανενα κρινο (ετσι ,ετσι, ολες πουτανες ειναι εκτος απο τις μανες) πραγματικα δεν μπορεσα να καταλαβω τι μ επιασε με τον Ομπαμα, μεχρι που μπηκα στο μπλογκ της ου μινγκ και μου εδωσε την απαντηση. Βεβαια μετα με επανεφερε στη ταξη το ποστ του ολντ μποι και το θεμα τελειωσε εκει.

Αφελης.

Να τι ειμαι.

Κατα τα αλλα εδω κι εκει με περισσοτερη εμφαση στο εκει. Βγαινω λιγο παραεξω, χτες ας πουμε ολη μερα ημουν με τη φιλη Μ. σε τσαγια και ταβερνες και πολυ μου αρεσε. Αυτα τα Εξαρχεια ποτέ μα ποτέ δεν θα παρακμασουν, και να που λεω καλες κουβεντες για μια γειτονια που πηγα σχετικα μεγαλη, με την γκρινια του ανθρωπου που σε καθε τι καινουργιο που γνωριζει, κουβαλαει μια καχυποψια που ακουμπαει την αρνηση (ναι για μενα μιλαω, μα τι προσωπικα πραγματα λεω, να δεις που φταινε οι καρδουλες παγακια).

Ζω στο τεταρτο οροφο μιας πολυκατοικιας, που το ανσανσερ ειναι μονιμως χαλασμενο.

Μου λεει η Θ. ξεχασα το ροζ ( σιγα μην ειναι αλλο χρωμα ) βραχιολι μου, της λεω ας το αφησουμε εκει να προσεχει το αυτοκινητο, μου λεει, μα τι λες τα βραχιολια δεν προσεχουν τ΄ αυτοκινητα το θελω τωρα να το φορεσω, και χωρις αλλη κουβεντα κατεβαινω τις σκαλες. Σε καθε οροφο και διαφορετικη μυρωδια. Τσιγαρου, σκυλου, υπερβολικων μπαχαρικων.

Μου αρεσει.

Ανεβαινω γρηγορα, μπαινω μεσα δινω το βραχιολι και αρχιζουμε τις καληνυχτες. Οχι δεν ειναι η τελευταια μας κουβεντα αυτη, μετα αρχιζει μια διαδικασια που μου αρεσει πολυ. η Α. παει στο μπανιο να κανει αυτα που της λεει η μαμα (τσισα -πλυσιμο δοντιων και μουριτσας) και μετα χωνεται στο κρεββατι της και γραφει στο ημερολογιο της. Η μικρη Θ. δεν θελει να κανει τιποτα απο αυτα και η μαμα δεν εχει επιχειρηματα ικανα να την πεισουν ή μπορει ετσι να κανουν οι μανες, να γαμανε τα πρωτα παιδια και στα δευτερα να ειναι πιο χαλαρες, και μετα κανω τη γραμματεα της μικρης Θ. Ειναι η καλυτερη δουλεια που εχω κανει στη μεχρι τωρα ζωη μου.

Εχει το μικρο τετραδιακι της κι επειδη δεν ξερει να γραφει βαζει εμενα (οχι την αδελφη της, κι αυτο ειναι τιμη μου) και λεει:

οταν αρχιζει η υγρασια δεν μπορω ν αναπνεψω και με τη φιλη μου την νικολεττα θεωρουμε ασκημο να το μυριζουμε και μας ερχονται να κανουμε εμετο.

ή

μια κυρια μου ειπε σουτ κι εγω πηγα να κλαψω δεν ενιωσα καλα επειδη μιλουσα κι αμα δεν μιλουσα θα στεναχωριομουνα.

Και μετα εγω γραφω ποστ.

μου αρεσει η οικογενεια μου.

γαμωτο πρεπει να πω και για τον καναρίνι γιαννακη. δεν κελαηδαει ποτε. μονο αυτα τα φρουιτ που κανει.

αλλα οκ.

καταλαβαινουμε.

ο καθενας μας εδω κανει οτι καλυτερο μπορει.

κι αυτο ειναι οχι απλως κατι.

αυτο ειναι ολο.

Round Midnight

// συμπαν

Εκει που καθομασταν λοιπον με την πρωην γειτονισσα και μιλαγαμε για τα παλια τα χρονια τα καλα στην ερημη πλατεια με την πυραμιδα απο τσιμεντο, γεμισε ο τοπος απο ανθρωπους με μπλεκοκκινα κασκολ. Ετσι ηταν παντα εδω, ο πολιουχος αυτης της γειτονιας ηταν η ομαδα. Αμα ειχε αγωνα, γυρω τριγυρω εβλεπες μονο γυναικοπαιδα τωρα ουτε κι αυτα γιατι πηγαινουν στα σχολεια και μοιραζουν εισιτηρια. Οι διπλανοι συζητανε το σκορ και μενω εκπληκτη οταν ακουω οτι εχει χασει, γιατι οι παιδικες μου μνημες ειναι οταν χανει η ομαδα να καιγεται ο μικροκοσμος και οχι να παραγγελνει σουβλακια.
Αυτα για την υποπτη ησυχια της χθεσινης νυχτας.
Για την ησυχια της σημερινης δεν θα πω κουβεντα.