Βασίλη πούθε έρχεσαι και πούθε κατεβαίνεις,
Εγώ απ' τα ξένα έρχομαι και στους δικούς μου πάω.
Βασίλη ξέρεις γράμματα, πες μας την αλφαβήττα
Και κόψε μας την πίτα.
31.12.08
26.12.08
24.12.08
για μενα ειναι μια μερα. για τα παιδια ειναι μια μερα ξεχωριστη.μικρη το σπιτι μου μυριζε μελομακαρονα και ζαχαρη αχνη, στη τηλεοραση ειχε επιτελους παιδικα εργα και το ασημι-πρασινο-εντελως ψευτικο δεντρο μας, εστεκε στη γωνια του σαλονιου.
ημουν ευτυχισμενη. μια χαρα δηλαδη.
και μονο η αναμνηση των χριστουγεννων των παιδικων μου χρονων ειναι ικανη να με κανει να θελω να πω καλα χριστουγεννα σε ολους και σε ακομα πιο πολλους :)
16.12.08
Θα θελα να γραψω αλλά δεν μου βγαινει, δεν εχω και κανενα κληρονομικο χαρισμα οποτε τα πραγματα ειναι μαλλον δυσκολα για απλα μπλογκ σαν αυτο. Θα πω μονο οτι σημερα για πρωτη φορα μετα απο παρα πολλα χρονια, νομιζω οτι τελευταια φορα ηταν οταν πηγαινα σχολειο, ηθελα να παω κι εγω να καθισω εκει που καθεται ο κοσμος αυτες τις μερες για να δειξει την δυσαρεσκεια του. Μπηκα λοιπον στο τραμ και κατεβηκα στο συνταγμα, διαφοροι πρωτομαστορες ταχτοποιουσαν το δεντρο, μια μπαλιτσα εδω, λιγο ακομα πρασιναδα εκει, κατα τα αλλα ησυχια. Προχωρησα προς τα προπυλαια σιγουρη οτι εκει κατι θα γινεται.
Με την φιλη Α. περασαμε απο το σημειο που σκοτωσαν το παιδι. Λουλουδια, πολλα λουλουδια και γραμματα και σημειωματα και κοσμος να καθεται εκει. Κι ενας κομπος να καθεται στο λαιμο μου και να μη λεει να φυγει. Σκεφτομαι τη μανα του. Ολο τη μανα του σκεφτομαι. Εχω δυο παιδια σε μερικα χρονια η κορη μου θα μου πει, μαμα βγαινω, μην αργησεις θα της πω και θα τρεμω. Γιατι το χουν οι μανες αυτο. Τρεμουν. Φτερνιζονται και τρεμεις, κλαινε και θελεις να γαμησεις αυτο(ν) που εφερε σε αυτη τη θεση το μικρο χαριτωμενο σου, ακουγονται παρανοικα αυτα, αλλα ετσι ειναι οι μανες απο καταβολης κοσμου, και τελικα ποσο φυσιολογικα μου φαινονται αυτα, τα παιδια να γελανε με τους γονεις και τις υπερβολες τους, οι γονεις να λενε μεταξυ τους ποσο κακομαθημενα ειναι τα σκατοπαιδα και οσο υπαρχει αυτο το χασμα το ευλογημενο, τοσο θα ειναι ολα φυσιολογικα, αρκει να μην ερχεται ενας αρρωστος σιχαμενος που πληρωνεται κιολας για να παραμενει αρρωστος και σιχαμενος και να στα σκοτωνει.
Εξω απο το τμημα κατοικοι των εξαρχειων και ενα σωρο πιτσιρικια, οι κατοικοι μιλανε μεταξυ τους, τα πιτσιρικια φωναζουν συνθηματα. Δεν φωναζω, δεν λεω ουστ στους μπατσους ειμαι πολυ γρια να φωναζω ισως ειμαι πολυ γρια να ειμαι εκει, ετσι νιωθω ομως, και δεν νιωθω ασχημα για αυτο.
Κατηφοριζοντας προς το συνταγμα να παρω το τραμ για να γυρισω σπιτι ακουω πυροτεχνηματα(;), ετσι οπως ειναι η κατασταση μου περναει απο το μυαλο οτι καπου γυρω γινονται φασαριες, φτανοντας ομως στην πλατεια βλεπω το σκοτεινο μεχρι πριν λιγο δεντρο να ειναι φωταγωγημενο. Ποσο ακομψο μου φανηκε ολο αυτο.
Τι θελει να πει ο ποιητης; Οτι σε πεισμα των δυσκολων καιρων οι γιορτες θα ερθουν στην μικρη μας πολη;
ποιος χαιρεται;
Ζω και κινουμαι απο συνηθεια αυτο το καιρο σχεδον μηχανικα, συμβαινουν αυτα και αντιμετωπιζονται, δεν σκαμε για τετοια, το πολυ πολυ κανεις ενα acting out και μετα ξανα μεσα στο λαγουμι. Ομως αυτος ο κομπος στο λαιμο δεν περναει. Επειτα θυμαμαι οτι φευγοντας απο τα εξαρχεια σε μια γωνια καθοντουσαν ακινητοι με αυτες τις στολες που δεν μενει τιποτα ακαλυπτο κατι αλλοι πιτσιρικαδες λιγο μεγαλυτεροι, κρατωντας τις ασπιδες τους, σαν να ειναι παιχνιδια πλειμομπιλ και επειδη δεν εχω κανενα φοβο οτι θα μου κανουν κακο δεν ανηκω στο target group τους, ειμαι πολυ πανω απο 15, τους κοιταξα και τους λυπηθηκα,
ενιωσα βαθια λυπη για αυτους τους νεους ανθρωπους που διαλεξαν αυτο το επαγγελμα.
Στην επιστροφη για το σπιτι σκεφτομουν οτι οσο υπαρχουν νεοι που μοιραζουν χαστουκια και τρωνε κιολας, που καθονται με τις ωρες στις πλατειες πινοντας μπυρες ,που κατεβαινουν στα νησια με τις σκηνες τους ή μενουν στα δωματια ολοι μαζι, που ερωτευονται για παντα και το ξεχνανε το αλλο πρωι που ποτέ δεν θα κανουν τουτο ή εκεινο που επισης το ξεχνανε -αντε το μεθεπομενο πρωι, και τους αφησουμε ησυχους, ε τοτε να αναψει το χριστουγεννιατικο δεντρο, γιατι τοτε θα ειναι ενα χαρουμενο γεγονος για τη μικρη μας πολη.
Με την φιλη Α. περασαμε απο το σημειο που σκοτωσαν το παιδι. Λουλουδια, πολλα λουλουδια και γραμματα και σημειωματα και κοσμος να καθεται εκει. Κι ενας κομπος να καθεται στο λαιμο μου και να μη λεει να φυγει. Σκεφτομαι τη μανα του. Ολο τη μανα του σκεφτομαι. Εχω δυο παιδια σε μερικα χρονια η κορη μου θα μου πει, μαμα βγαινω, μην αργησεις θα της πω και θα τρεμω. Γιατι το χουν οι μανες αυτο. Τρεμουν. Φτερνιζονται και τρεμεις, κλαινε και θελεις να γαμησεις αυτο(ν) που εφερε σε αυτη τη θεση το μικρο χαριτωμενο σου, ακουγονται παρανοικα αυτα, αλλα ετσι ειναι οι μανες απο καταβολης κοσμου, και τελικα ποσο φυσιολογικα μου φαινονται αυτα, τα παιδια να γελανε με τους γονεις και τις υπερβολες τους, οι γονεις να λενε μεταξυ τους ποσο κακομαθημενα ειναι τα σκατοπαιδα και οσο υπαρχει αυτο το χασμα το ευλογημενο, τοσο θα ειναι ολα φυσιολογικα, αρκει να μην ερχεται ενας αρρωστος σιχαμενος που πληρωνεται κιολας για να παραμενει αρρωστος και σιχαμενος και να στα σκοτωνει.
Εξω απο το τμημα κατοικοι των εξαρχειων και ενα σωρο πιτσιρικια, οι κατοικοι μιλανε μεταξυ τους, τα πιτσιρικια φωναζουν συνθηματα. Δεν φωναζω, δεν λεω ουστ στους μπατσους ειμαι πολυ γρια να φωναζω ισως ειμαι πολυ γρια να ειμαι εκει, ετσι νιωθω ομως, και δεν νιωθω ασχημα για αυτο.
Κατηφοριζοντας προς το συνταγμα να παρω το τραμ για να γυρισω σπιτι ακουω πυροτεχνηματα(;), ετσι οπως ειναι η κατασταση μου περναει απο το μυαλο οτι καπου γυρω γινονται φασαριες, φτανοντας ομως στην πλατεια βλεπω το σκοτεινο μεχρι πριν λιγο δεντρο να ειναι φωταγωγημενο. Ποσο ακομψο μου φανηκε ολο αυτο.
Τι θελει να πει ο ποιητης; Οτι σε πεισμα των δυσκολων καιρων οι γιορτες θα ερθουν στην μικρη μας πολη;
ποιος χαιρεται;
Ζω και κινουμαι απο συνηθεια αυτο το καιρο σχεδον μηχανικα, συμβαινουν αυτα και αντιμετωπιζονται, δεν σκαμε για τετοια, το πολυ πολυ κανεις ενα acting out και μετα ξανα μεσα στο λαγουμι. Ομως αυτος ο κομπος στο λαιμο δεν περναει. Επειτα θυμαμαι οτι φευγοντας απο τα εξαρχεια σε μια γωνια καθοντουσαν ακινητοι με αυτες τις στολες που δεν μενει τιποτα ακαλυπτο κατι αλλοι πιτσιρικαδες λιγο μεγαλυτεροι, κρατωντας τις ασπιδες τους, σαν να ειναι παιχνιδια πλειμομπιλ και επειδη δεν εχω κανενα φοβο οτι θα μου κανουν κακο δεν ανηκω στο target group τους, ειμαι πολυ πανω απο 15, τους κοιταξα και τους λυπηθηκα,
ενιωσα βαθια λυπη για αυτους τους νεους ανθρωπους που διαλεξαν αυτο το επαγγελμα.
Στην επιστροφη για το σπιτι σκεφτομουν οτι οσο υπαρχουν νεοι που μοιραζουν χαστουκια και τρωνε κιολας, που καθονται με τις ωρες στις πλατειες πινοντας μπυρες ,που κατεβαινουν στα νησια με τις σκηνες τους ή μενουν στα δωματια ολοι μαζι, που ερωτευονται για παντα και το ξεχνανε το αλλο πρωι που ποτέ δεν θα κανουν τουτο ή εκεινο που επισης το ξεχνανε -αντε το μεθεπομενο πρωι, και τους αφησουμε ησυχους, ε τοτε να αναψει το χριστουγεννιατικο δεντρο, γιατι τοτε θα ειναι ενα χαρουμενο γεγονος για τη μικρη μας πολη.
10.12.08
τζιφος
εψαξε κατω απο το κρεβατι,
στα ντουλαπια,
στα συρταρια,
σε καθε γωνια της μικρης αποθηκης,
μεσα στα βιβλια,
(στα ποιητικα εψαξε ακομα πιο προσεχτικα)
μεσα σε φακελους,
ξαναδιαβασε τα γραμματα,
μπας και,
εψαξε εψαξε εψαξε
μετα κουραστηκε.
και καθισε.
και εκλεισε τα ματια.
και δεν ειδε ονειρα καλα.
ουτε κακα.
δεν ειδε ονειρα καθολου.
8.12.08
χτυπαει το τηλεφωνο, ο δ. Ειδες τι γινεται μου λεει, μη πας πουθενα με τα παιδια. Μετα παιρνουν οι γονεις, ρωτανε αν ειμαστε καλα. Με παιρνει η θεια απο την αμερικη, θελει να μιλησει στην α. Βλεπω τηλεοραση και σηκωνω το τηλεφωνο, για αρκετη ωρα βλεπω και λεω τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια.
Ανοιγω τον υπολογιστη μπαινω σε εφημεριδες, μετα σε μπλογκ, παω στο μπαζ, ψηφιζω κειμενα.
διαβαζω και αυτο . δεν εχει σχεση με αυτο που γινεται δεν ειναι γραμμενο για αυτο, αλλά κολλαει το βλεμμα μου στον τιτλο:
ο εχθρος σου,ενα παιδι.
Ανοιγω τον υπολογιστη μπαινω σε εφημεριδες, μετα σε μπλογκ, παω στο μπαζ, ψηφιζω κειμενα.
διαβαζω και αυτο . δεν εχει σχεση με αυτο που γινεται δεν ειναι γραμμενο για αυτο, αλλά κολλαει το βλεμμα μου στον τιτλο:
ο εχθρος σου,ενα παιδι.
6.12.08
5.12.08
τζελα τζεση τζινα τζενη. τζουλια.
οποιαδηποτε δουλεια κι αν κανω μεσα στο σπιτι χρειαζεται απαραιτητως μετα να ξαπλωσω για κανενα πενταλεπτο, δεκαλεπτο, τεταρτο. ξαπλωνω στον καναπε και βλεπω εξω τον ηλιο να λαμπυριζει τα πουλακια να κελαηδανε και τιποτα να μη δειχνει οτι σκιαζει αυτο το γαλατικο χωριο. τιποτα; ε οχι και τιποτα. ειναι 5 δεκεμβρη, κανονικα θα πρεπε να ειμαστε τυλιγμενοι με τιποτα χοντρα πανωφορια και να ειμαστε βιαστικοι, γιατι ο βοριας τα αρνακια παγωνει.
τις προαλλες ξυπνησα το μεσημερι, ανοιξα να μπει φως και βλεπω ανθισμενο εναν βολβο που ηταν προγραμματισμενος απο τη φυση του, για την ανοιξη. κοιταζα το φυτο και σκεφτομουν οτι αυτο ακριβως ειναι η επιτομη του κακου ταιμινγκ. τι δουλεια ειχαμε εκει οι δυο μας; εγω να ξυπναω μεσημερι κι αυτο ν ανθιζει τον δεκεμβρη;
τωρα που δεν δουλευω, αντι να χαρω αυτες τις στιγμες που κινουμαι σε πιο ανθρωπινους ρυθμους, ειμαι βουτηγμενη στο τιποτα και με βρισκω καταντιπ αχρηστη. κακως που δεν ειχα απαντησει σε αυτο το ερωτηματολογιο για τα ιστολογια. θα εριχνα τον μεσο ορο. ρεμαλι, γυναικα, σαραντα.
κι υστερα ειναι αυτο το ερωτημα που πλαναται σε αρκετα μπλογκ: που παει ολο αυτο; στ αστεια, στα σοβαρα, με ολοκληρα ποστ, με μικρες παραγραφους. αρχιζω να αναρωτιεμαι κι εγω. που παει ολο αυτο;
κι εκει που παει (ωστε εκει παει αυτο) να εκραγει ο εγκεφαλος μου απο την υπερπροσπαθεια σκεφτομαι οτι αυτο δεν ηταν ενα ερωτημα δικο μου. οταν μπηκα εδω, δεν μπηκα για να με παει καπου. το εχω σκεφτει σε δουλειες, το εχω σκεφτει σε σχεσεις ερωτικες, δεν το εχω σκεφτει σε σχεσεις φιλικες, δεν το εχω σκεφτει για το μπλογκ. δεν θυμαμαι οταν γνωρισα τη β. τη μ. τον γ. να τους ρωτησα μετα απο δυο τρια χρονια, που παει ολο αυτο. δεν υπαρχουν τετοιου ειδους απαιτησεις με τους φιλους, ουτε με τους κηπους τους διαδικτυακους.
συνεχιζεται,δε συνεχιζεται
τις προαλλες ξυπνησα το μεσημερι, ανοιξα να μπει φως και βλεπω ανθισμενο εναν βολβο που ηταν προγραμματισμενος απο τη φυση του, για την ανοιξη. κοιταζα το φυτο και σκεφτομουν οτι αυτο ακριβως ειναι η επιτομη του κακου ταιμινγκ. τι δουλεια ειχαμε εκει οι δυο μας; εγω να ξυπναω μεσημερι κι αυτο ν ανθιζει τον δεκεμβρη;
τωρα που δεν δουλευω, αντι να χαρω αυτες τις στιγμες που κινουμαι σε πιο ανθρωπινους ρυθμους, ειμαι βουτηγμενη στο τιποτα και με βρισκω καταντιπ αχρηστη. κακως που δεν ειχα απαντησει σε αυτο το ερωτηματολογιο για τα ιστολογια. θα εριχνα τον μεσο ορο. ρεμαλι, γυναικα, σαραντα.
κι υστερα ειναι αυτο το ερωτημα που πλαναται σε αρκετα μπλογκ: που παει ολο αυτο; στ αστεια, στα σοβαρα, με ολοκληρα ποστ, με μικρες παραγραφους. αρχιζω να αναρωτιεμαι κι εγω. που παει ολο αυτο;
κι εκει που παει (ωστε εκει παει αυτο) να εκραγει ο εγκεφαλος μου απο την υπερπροσπαθεια σκεφτομαι οτι αυτο δεν ηταν ενα ερωτημα δικο μου. οταν μπηκα εδω, δεν μπηκα για να με παει καπου. το εχω σκεφτει σε δουλειες, το εχω σκεφτει σε σχεσεις ερωτικες, δεν το εχω σκεφτει σε σχεσεις φιλικες, δεν το εχω σκεφτει για το μπλογκ. δεν θυμαμαι οταν γνωρισα τη β. τη μ. τον γ. να τους ρωτησα μετα απο δυο τρια χρονια, που παει ολο αυτο. δεν υπαρχουν τετοιου ειδους απαιτησεις με τους φιλους, ουτε με τους κηπους τους διαδικτυακους.
συνεχιζεται,δε συνεχιζεται
2.12.08
1.12.08
Subscribe to:
Posts (Atom)