κατοπιν ωριμου σκεψεως

Καλωστην ηθελε να πει, περασε μεσα να ζεσταθεις. Ελα, θα σε παρω αγκαλια να σε τριψω.,ηθελε να πει.
Δεν μπορεσε να πει κουβεντα.
Παλι καλα που ανοιξε τη πορτα, γιατι δεν το 'χε σε τιποτα να την αφησει εξω να χτυπαει το κουδουνι με τις ωρες.Τη γουσταρε. Αυτος επεμενε να ερθει. Αυτη, ολο θα δουμε και ισως και αμα ητανε, αλλα τετοια ηταν η καυλα του γι αυτην που πια δεν ηξερε τι αλλο να πει και τι αλλο να κανει αφου ολα τα ειχε πει και ολα τα ειχε κανει μεσα στο μυαλο του αμετρητες φορες.
Την αφησε να βολευτει στον καναπε και πηγε και κλειδωθηκε στο μπανιο.Μια στιγμη, της λεει, ερχομαι.
Μετα απο μια ωρα και δωδεκα λεπτα ακουσε τη πορτα της εξοδου να ανοιγει και μετα να κλεινει απαλα.
Βγηκε απο το μπανιο, πηγε στο παραθυρο.Τι υπεροχη κοπελα σκεφτηκε.Τι υπομονη, τι διακριτικοτητα και τι ωραιος κωλος.Θα την αγαπω για ολη μου τη ζωη.

τι θέλεις;

τι θέλεις;

παιδια μαλαμα

Βραζω μακαρονια νουμερο παστιτσιου γιατι αυτο το πακετο ειναι ανοιγμενο.Ο χρονος βρασιματος ειναι τυχαιος, ας πουμε οσο κραταει ενα τσιγαρο.Τα βουτυρωνω,τριβω τυρι και τα συνοδευω με νερο βρυσης.Αυτη η συνταγη λεγεται μακαροναδα του σαββατοκυριακου και ειναι μετα απο πολυ ψαξιμο του φιλου μου του Α. που ακριβως πριν τρια χρονια μετακομισε σε τοπο μακρινο και δεν βρισκομαστε πια.Δηλαδη καποτε θα ξαναβρεθουμε, υπαρχει και αυτη η αποψη, αλλα ας πουμε οτι καλο θα ηταν για μενα αυτο να γινει μετα απο πολλα πολλα χρονια στα πολυ βαθια μου γεραματα αφου θα χω ζησει πολλα (και αποκλειστικα) ωραια πραγματα και αυτος δεν θα με ρωταει λεπτομερειες γιατι κατα την ιδια αποψη θα τα χει δει ολα απο κει που ειναι.Απλα θα περιμενει να του λυσω αποριες, γιατι ας πουμε το εκανα αυτο ετσι και οχι αλλιως (σιγα μην του τις λυσω ) και θα μιλαμε στον αιωνα τον απαντα, γιατι ετσι τα δειχνουν οι σκηνοθετες ετσι τα λενε οι πνευματικοι και δεν ειναι ωρα μετα απο τετοιο ξενυχτι που τραβηξα χτες να αμφισβητω το οτιδηποτε.
Ειμαι λοιπον μεσα σε αυτο το μαγαζι, αν και μας ειπε ο κυριος στη πορτα οτι ειναι γεματο αλλα για μας θα κανει μια εξαιρεση,την ιδια που εκανε και σε αλλους εκατο γιατι μπαινοτας μεσα ημασταν ολοι εκει, κανονες και φωτεινες εξαιρεσεις ειχαμε γινει ενα.
Η Μ. ενθουσιασμενη, αρχιζει και τραγουδαει, χαιρεται και μου φτιαχνει τη διαθεση την αγαπαω τοσο και δεν της το λεω συχνα ετσι οπως κουνιεται παω και τη φιλαω με κοιταζει και γελαει.
Αυτη τη μουσικη θελω να την ακουω σπιτι μου.Μετα απο λιγο βαριεμαι και με κουραζει ολος αυτος ο κοσμος θα ηθελα να φυγω αλλα εννοειται οτι δεν το κουναω, πινω και χαμογελω στη Μ. που την εχει καταβρει, χαζευω τον κοσμο και μου αρεσει που βλεπω απο πιτσιρικια μεχρι ζευγαρια ας πουμε στην ηλικια των γονιων τους,να τραγουδανε ολους τους στιχους δυνατα να φωναζουν "Σωκρατη σε αγαπαμε"
και καλα κανουν δηλαδη, γιατι οσο μπορω να κρινω απο αυτο που βλεπω, αυτος ο ανθρωπος
που ειναι εκει πανω στη σκηνη οτι λεει και οτι τραγουδαει ειναι απο καρδιας,και πως να μην εκτιμας εναν ανθρωπο που ειναι ετσι .
Μετα κανουμε κι ενα περασμα απο το μπαρ που παντα το ελεγα μπλακμαν επιτηδες, γιατι παντα με εκνευριζε αλλα αρεσε στον Δ. κι οφειλα να ακολουθησω,βεβαια χτες δεν ειχα κανενα λογο να παω αλλα ηταν σχεδον δίπλα, ειχα να παω χρονια, ηθελα να δω πως ειναι τωρα εκει.Ε μου λυθηκε η απορια. Πως να ηταν, ιδια και χειροτερα. Η αφισα του Ρηγα ακομα εκει.Tα ψαγμενα ουισκια στη σειρα talisker- oban -lagavoulin μαζι με τα αλλα τα απλα,γυρω γυρω κορνιζαρισμενα αποκομματα απο περιοδικα και εφημεριδες με αναφορες στο μαγαζι. Εντυπωσιαστηκα γιατι ειχε προλαβει να κορνιζαρει και καποιο που μολις την Πεμπτη βγηκε στη κυκλοφορια ,μα ποτε προλαβε;Σε ολα μεσα αυτο το μαγαζι.(ναι, μπορειτε να με πειτε και στριμμενη)
Κι εκει το 'χουν χουι να τραγουδανε δυνατα ολους τους στιχους, αλλα ας πουμε οτι εβγαινε παραφωνια. (και ξινη να με πειτε ,καταλαβαινω)
Βγαινοντας το αποχαιρετησα για παντα.
Χωρις κανενα κομπο στο λαιμο, φυσικα.

μια βολτα

(κανε κλικ)

- (ν) Ξ *

Θελω τωρα που θα βγω απ το ακινητο,

να γινει κατι που τη διαθεση μου να αλλαξει.

Δεν εννοω να με πατησει αυτοκινητο,

ουτε να δω μια κληση στο δικο μου αμαξι.

Θελω να γινει κατι ανεξηγητο,

που στη καρδια να δωσει ωθηση να υπαρξει.

Να δωσει ρευμα.

Να τιναχθει σαν αγιο πνευμα,

οπως θα ελεγε κι η Μπελλου αμα ζουσε,

αν και αυτη τα τυχερα παιχνιδια απομυζουσε

*πληξη
οπου ν τεινει στο απειρο

σε καποιο μακρινο σημειο του μυαλου

καπου μεσα και ζεστα. καλυτερα κατω απο παπλωματα.μικρο πορτατιφακι με φως ισα-ισα να πεφτει πανω στις σελιδες του βιβλιου,ουτε μουσικη,ουτε κουβεντες.τσαγια ή καφεδες.

τσαγια και καφεδες.

μ αλλα λογια

αν και περπατουσε βιαστικα ,οπου εβρισκε λακουβα με νερο, εχωνε με δυναμη το ποδι της μεσα για να ακουστει αυτο το πλατς .οχι τιποτ αλλο, ηθελε ν αποδειξει οτι καλα εκανε και εδωσε μια μικρη περιουσια για αυτα τα γαλοτσακια -ποσο χρησιμα ειναι- ηθελε να πει σε οσους την κοιταζαν αλλα δεν το λεγε, προτιμουσε να τσαλαβουταει ετσι στα νερα.σιγα μην εξηγουσε,και ποιος θα καταλαβαινε; κανεις. καλυτερα οι πραξεις απ τα λογια. λογια, λογια, θεωριες και του ειπα και μου ειπε και τι ωραια που τα ειπαμε και να τα ξαναπουμε.

φτανοντας στο γραφειο κανονικα θα επρεπε να πει τις καλημερες.αλλα δεν το κανε αρχισε να χαμογελαει αριστερα και δεξια και να κουναει το κεφαλι της ,καταλαβανε, ειπε μεσα της,σιγουρα καταλαβανε.καθισε στο γραφειο της αρχισε να ταχτοποιει τα χαρτια και τους φακελους και αρχισε να βαζει υπογραφες και ημερομηνιες ετσι, χωρις να λεει κουβεντα σε κανενα γιατι οτι ηταν να πει το ειχε πει και πια δεν ηθελε να ξανανοιξει το στομα της ουτε

για να φαει που λεει ο λογος

ALL THE THINGS YOU ARE

I Say A Little Pray For You

Σχεδον χωνομαι μεσα στο σβηστο τζακι για να καπνισω το τελευταιο τσιγαρο της ημερας. Εχω να καπνισω κανονικα σαν ανθρωπος δεκα χρονια , στον καναπε ας πουμε, βλεποντας τηλεοραση.Παντα πηγαινα κοντα σε ανοιχτα παραθυρα, το χερι εξω να παγωνει, ουτε στο πατρικο σπιτι ετσι .Οταν εμαθα οτι το καλυτερο ειναι μπροστα στο τζακι ακομα και χωρις φωτια, εφτιαξε η ζωη μου και ναι αυτο που μολις ειπα ειναι υπερβολη.Παντως δεν ξαναπαγωσε το χερι μου.
Καθομαι λοιπον σε αυτη τη περιεργη σταση και φυσαω τον καπνο μεσα στη καμιναδα σαν να προσευχομαι μεσα σ ενα τεραστιο χωνι που πηγαινει κατευθειαν στο αυτι του θεου και σκεφτομαι κατι καλο, αλλα μεσα σε δεκα δευτερολεπτα του αλλαζω τα φωτα, το κανω σκουπιδι.Γιατι το κανω αυτο δεν ξερω.Λες και ειναι απαγορευμενο να σκεφτω μεχρι το τελος κατι καλο.Κι ας μη γινει ποτε, ας το φτιαξω στο μυαλο μου ετσι, ας εχει διαρκεια μεχρι να ξαπλωσω και να κοιμηθω.Δεν το επιτρεπω στον εαυτο μου για λογους αγνωστους.

σκεψεις και πραξεις

Ειμαι πανω στο διαδρομο του γυμναστηριου και αυτο το πραγμα, που ενω γραφω χιλιομετρα (ενταξει, χιλιομετρο),στην ουσια βλεπω τον απεναντι τοιχο, μου θυμιζει κατι απο τη ζωη μου. Τρεχω, τρεχω και ολο την ιδια εικονα εχω μπροστα μου και γυρω μου δηλαδη.Βεβαια το καλο με το διαδρομο ειναι οτι πρεπει να εισαι αφοσιωμενος εκει, γιατι λιγο να το χασεις σε παιρνει πισω και βρισκεσαι πανω στον ανθρωπο που κανει ραχιαιους στο αλλο μηχανημα, θα μου πεις ετσι μπορει να ξεκινησει μια απιθανη ιστορια αγαπης. Ναι αμα εισαι εικοσι, στα σαραντα το πιο πιθανο ειναι να ξεκινησει ενας γερος καυγας και τελος παντων, προσεχουμε λοιπον, πανω σε αυτο το μαραφετι και δεν χαζευουμε και αναπολουμε, πραγμα που εχει τα καλα του γιατι το μυαλο αδειαζει (μπορει να μη γεμιζει με ομορφιες της φυσης αν περπαταγες αυτο το χιλιομετρο στη πεντελη ας πουμε), καλο ειναι να αδειαζει και απο τα ασχημα και απο τα ομορφα.
Ειχα δισταγμους να παω σ ενα τετοιο μερος να γυμναστω. Παντα οταν περναγα απ εξω μου φαινοντουσαν οι ανθρωποι εκει μεσα τοσο θλιβεροι, με αυτο το βλεμμα το απλανες ειναι και ο χωρος ψυχρος, η μουσικη, αηδια.Μετα σκεφτηκα τα ιδια χαμενα βλεμματα ειναι και μεσα σ ενα μπαρ, σ ενα παρτυ, στο δρομο. Θεωρησα καλο να παρω αποφαση οτι τη θλιψη αν την εχεις, την κουβαλας παντου και μπηκα μεσα και γραφτηκα.


Χτες πηγα σε αυτα τα τραπεζια που κανουν οι γονεις.Σε αυτα που εχω υποτιμησει κατ επαναληψη, που ολα λεγονται δια της πλαγιας οδου, που το φαε- τη- σουπα- σου- πριν- κρυωσει- αντικαθιστα το "σκασε" ή το "αυτο δεν το θιγουμε τωρα γιατι ποναει".Ομως καμια φορα μπαινεις μεσα αργοπορημενος επιτηδες (οτι γλυτωνεις καλο ειναι) και αυτη η ζεστασια ερχεται και σε τυλιγει, οχι ασφυκτικα, αλλα ετσι οπως πρεπει.Το φαι σου ειναι σκεπασμενο με αλλο πιατο γιατι σ εχουν υπολογισει και αυτο ειναι φροντιδα και η φροντιδα ειναι καλο πραμα.
Σηκωνεις το ποτηρι και ευχεσαι κι εσυ, αν και ολα ειναι ισοπεδωμενα μεσα σου, ευτυχως κατι τετοια σε συγκινουν ακομα, τα σεβεσαι τελος παντων. Λες, μα πως αντεξατε πενηντα χρονια μαζι; σας ευχομαι αλλα πενηντα και γελατε ολοι με το υφος αααχ.. η καρδουλα μου το ξερει τι υπομονη εχω κανει, αλλα απο το βλεμμα τους το γεματο ξερεις οτι δεν χρειαστηκε καμια τεραστια προσπαθεια, ισως το δικο τους συμβολαιο ειχε πιο λιγες απαιτησεις, πιο πολλα παραθυρακια, ισως να ταν τυχη.

Γυμναστηρια και τραπεζωματα πως τα βαζω μαζι δεν ξερω, αλλα με το καλλιγραμμο κορμι που θα αποχτησω νομιζω οτι θα χαρω τοσο που η πιθανοτητα να ειμαι πανχαζη δεν θα εχει καμια σημασια και τελος παντων φαε- τη -σουπα- σου- γιατι- θα- κρυωσει.

Round Midnight

κουβεντες που θα θελα ν ακουσω σημερα

Οταν εισαι ετοιμη.
Με το πασο σου.
Δεν βιαζομαστε.
Εχουμε ολο το καιρο μπροστα μας.

καθαρος πια

Καιρο ειχα να τον ακουσω να μιλαει για αυτα, πανε δεκαοχτω χρονια. Στην αρχη ολο γι αυτο μιλαγε, σαν να ενιωθε υποχρεωμενος να απολογηθει σε ολους.Στις δουλειες τις καινουργιες,στις κοπελες του, ακομα και μια απλη γνωριμια να ξεκιναγε, επρεπε να ξεκινησει ετσι: με λενε Π. και ειμαι πρωην. Σπανιως δεν καταλαβαίνανε -πρωην τι; -πρωην χρηστης. -πρωην χρηστης; -Ναι. Ετρωγα ναρκωτικα και δεν εδινα μπουκια. -Αααα(αμηχανια).
Μη τα λεω τραγικα, συνηθως τον βλεπανε με δεος, ειχε ενα πρεστιζ, ειναι αστειο αλλα σε βλεπουν καπως σαν να εχεις καταφερει το ακατορθωτο.Στην αρχη το ελεγε με υπερηφανια, αλλωστε ηταν απο τα μοναδικα πραγματα που ειχε καταφερει να ολοκληρωσει, σιγα σιγα καταλαβε οτι στο μηδεν ειναι, δεν εγινε και τιποτα . Μετα το ξεχασε.Αληθεια.Το ξεχασε.
Δεν ντραπηκε ποτε γι αυτο απλα δεν ειχε πια καμια σημασια.Αρχισαν τα χρονια που ηταν καθαρος να ειναι περισσοτερα απο τα χρονια της χρησης ,θεωρησε οτι εγινε αποσβεση και σταματησε να μιλαει γι αυτο.

Κλεινοντας το τηλεφωνο, μου ειπε τι μ επιασε σημερα και τα θυμηθηκα ολα αυτα,ειπαμε να βρεθουμε αν και ξερουμε και οι δυο οτι δεν.Για τον απλο λογο οτι οι ζωες μας τωρα ειναι γεματες απο την καθημερινοτητα, των παιδιων, της δουλειας, της πραγματικοτητας τελος παντων που εχουμε επιλεξει ο καθενας, αλλα το λεμε κι ας μη γινει, δε πειραζει, δινει ενα ειδος ασφαλειας αυτο το ναβρεθουμε που το χουμε αναγκη και οι δυο.

Am I the same girl? (yes I am ,yes I am)

Αφου τα ξερω αυτα τα τιποτα,ηρεμα,ομορφα.Ειναι πανω πανω. Αμα ξυσεις λιγο με το νυχι μιαν ακρουλα, τους ιδιους φοβους θα βρεις. Λοιπον. Εχουμε περασει δυσκολες στιγμες σε μαυρο, μετα σε καφε, σε πρασινο, τωρα και σε ασπρο φοντο. Στο ασπρο δεν πολυφαινεται κιολας.
Τι σου ειναι τα χρωματα.

τιποτα.

τιποτα.δεν εχω να πω τιποτα.αλλα ανοιγω το μπλογκ, παω και κανω βολτες αλλου και αυτη ειναι μια στιγμη που μου αρεσει και γι αυτο τη γραφω.μια αγαπημενη μερα γραφω μια ευχαριστη σκεψη.μα, κοιτα με.
ενας ανθρωπος στο σπιτι του καθεται ησυχα ,ακουει μουσικη, τρωει, πινει, καπνιζει, ξαπλωνει, σηκωνεται και χαζευει εξω απο το παραθυρο.
συνηθως οταν λες τιποτα δεν ακουγεται καλο.λες και πρεπει να ειναι παντα κατι.
ε λοιπον,μπα.
τιποτα.


χτες ηταν μια παραξενη μερα.απο το πρωι που ξυπνησα ηταν σαν να μην ξυπνησα.αν με ρωτησεις τι εκανα τι ειπα τι σκεφτηκα θα ελεγα τιποτα.ετσι κυλησε ολη η μερα,το βραδυ πηγα να τρομαξω, λεω, που να το πω αυτο, που να το πω;

και ξαφνικα (δηλαδη ,τι ξαφνικα ,αυτα δεν γινονται ξαφνικα) αν με ρωτησεις τι γινεται; θα σου πω χωρις ιχνος ντροπης:
τιποτα.δεν γινεται τιποτα.
ωραια ε;

always

μπαινω μεσα στο γραφειο,ξανα.
σκοτεινα που ειναι.

always the sun

βγαινω εξω να κανω ενα τσιγαρο, κανει κρυο, αλλα εχει εναν ηλιο λαμπερο. κλεινω τα ματια κοιταζω προς το μερος του και στα βλεφαρα μου εχω αυτο το χρωμα περιπου.

ωραια που ειναι.

ενα ποστ γεματο πανανθρωπινα μηνυματα

καταλαβες,ετσι παει.να το παρω αποφαση ετσι ειναι η ζωη.ζεστη κρυο, μεσα εξω, παρε δωσε, πανω κατω, αλλα ντ αλλων. η κυρια Β. ελεγε, δουναι και λαβειν. "ναι" ελεγα εγω "αυτο το παρε δωσε..." δουναι και λαβειν, επεμενε αυτη διακοπτοντας με ευγενικά, δεν εδινα σημασια γιατι ηθελα να πω αυτα που ηθελα να πω, νομιζα οτι ηταν απο παραξενια της.καποια στιγμη καταλαβα τι ηθελε να πει.
μεσες ακρες.

που το θυμηθηκα,δε ξερω.ξυπνησα το πρωι και ηταν μεσα στο κεφαλι μου ολη την ωρα.τα ιπταμενα δελφινια δεν κολλανε πουθενα.

το δεντρο που πληγωναμε

αυτη η εικονα τωρα με ολα αυτα τα χριστουγεννιατικα δεντρα στα πεζοδρομια ειναι σκετη θλιψη πεσμενα κατω με κανενα στολιδι ξεχασμενο επανω τους σαν να εχουν λιποθυμησει επειδη ακουσαν τα δυσαρεστα, οτι λεει δεν θα τα χρειαστουν αλλο πια, ηταν μια υπεροχη συνεργασια, πολυ δεμενη ομαδα και τελος παντων εντ οφ σιζον ,νεξτ χαπι νιου γιαρ ετσετεραετσετερα.

ειμαι του μελοδραματικου τι να κανω; αλλαζουν τα χουγια του ανθρωπου, ειδικα τωρα στα γεραματα;

καλα μπορει και να αλλαζουν, δε βαριεσαι.

μαρουλι στα δοντια

Πας σπιτι σου ξαπλωνεις και λες χιλιες φορες σε μια οθονη μπροστα. Υπολογιστη , κινητου οτι να ναι. Εκει που τα χαμογελα ειναι ανω κατω τελειες και παρενθεσεις. Εκει που κανενα βλεμμα δεν μπορει να σε κανει να νιωσεις αμηχανα, που δεν χρειαζεται να δωσεις απαντησεις σε ολα αμεσως. Φυσικα διαψευδεσαι. Σαν πρωτη κινηση περνας τη γλωσσα πανω απ τα δοντια. Σε αυτο το σημειο παιρνεις αποφαση οτι αν ο αλλος θελει να σε κανει να νιωσεις σκατα ή τελος παντων αν δεν θελει να νιωσεις καλα, μπορει να το καταφερει και απο μακρια.

2.1.2008.

για να ερθω στη δουλεια θελω πεντε λεπτα. σημερα πρεπει να εκανα δυο.στη διαδρομη ημουν μονο εγω, το φαναρι εγινε κοκκινο μονο για μενα ετσι για να με βοηθησει να αναψω τσιγαρο.
μ αρεσει αυτη η ησυχια του γραφειου.

αυτες τις μερες φαγαμε, ευχηθηκαμε, γελασαμε, συγκινηθηκαμε και συγκινησαμε,με λογια και με πραξεις, καλο ειναι αυτο, τα λογια και οι πραξεις.

εκανα μικρες επισκεψεις σε ανθρωπους που πραγματικα ηθελα να δω,ποσο μου αρεσει αυτο, παντα μου αρεσε, να μπεις να πεις δυο κουβεντες και μετα εξω στους δρομους παλι.
το βραδυ της πρωτοχρονιας εκει γυρω στη μια μπηκα στο δανεικο αυτοκινητο να ξεκινησω να παω σπιτι, ειχε κινηση,αλλα δεν με πειραξε καθολου ακουγα μουσικη και δεν σκεφτομουν τιποτα παρα μονο γιατι δεν λενε τι ειναι αυτο που ακουμε ρε γαμωτο και πως θα το βρουμε αμα θελουμε δηλαδη.
αλλα ας μη το βρουμε, ετσι για να χουμε εξαρτηση απο το ραδιοφωνο,(να μια εξαρτηση που κανει καλο )και την επομενη φορα που θα το ξανακουσουμε θα το βαλουμε πιο δυνατα, θα αφησουμε κουβεντες στη μεση μ ενα "σσσσσσ.. ακου αυτο, κομματαρα ε;"