τσιχλοπεμπτη

123 περιπου

η προσκληση απο την http://ymeli.blogspot.com/

"Ενα καλο μελτεμι μου εφερνε στοργικους στοχασμους, οταν ηρθαν και καθισαν λιγο παραπερα, μια νεα γυναικα με διαφανο φουστανι, που αφηνε να ζωγραφιζεται το κορμι της, λιγνο και θεληματικο σα ζαρκαδιου, κι ενας σιωπηλος αντρας που,μια οργια μακρια της ,την κοιταζε στα ματια. Μιλουσαν μια γλωσσα που δεν καταλαβαινα. Τον εφωναζε Τζιμ. Τα λογια τους ομως δεν ειχαν κανενα βαρος και οι ματιες τους σωφιλιασμενες και ακινητες αφηναν τα ματια τους τυφλα. Τους συλλογιζομαι παντα γιατι ειναι οι μονοι ανθρωποι, που ειδα στη ζωη μου να μην εχουν το αρπαχτικο ή το κυνηγημενο υφος που γνωρισα σ ολους τους αλλους. Το υφος εκεινο που τους κανει ν ανηκουν στο κοπαδι των λυκων ή στο κοπαδι των αρνιων."

σεφερης.

ποιηματα

εκδοσεις ικαρος

καλω την ου μινγκ αν θελει να παιξει.

αυτοεκπληρούμενη προφητεια

περηφανια και προκαταληψη

0-1

στο απειρο κι ακομα παραπερα

Μπηκε με ολη τη φορα των δεκαπεντε χρονων της, και πιστεψε το ηταν μεγαλη. Καθισε, εβγαλε ταυτοχρονα απο τις τσεπες της κινητο, τσιγαρα, αναπτηρα, τ αραδιασε πανω στο τραπεζακι, αυτο το γυαλινο κιτσατο τραπεζακι της καφετεριας, και αρχισε να λεει στις κολλητες της χωρις προλογους και πολλα πολλα τι ακριβως εγινε με τον λακη.
Τελειωνοντας, αναψε τσιγαρο, πινοντας μια γουλια καφε απο το ποτηρι της μαιρουλας που τη κοιταζε εκθαμβη.
Τον φιλησες; τον φιλησες; ρωτησανε ολες μαζι με τα ματακια τους να γυαλιζουν, μαλλον επειδη ειχαν ξεχασει να τα ανοιγοκλεισουν οσην ωρα ελεγε την ιστορια της.
ωχ. το ξεχασα.

να κοιτα,αυτο ακριβως εννοω

Ουτε που θυμοταν πότε ξεκινησε αυτο, μπορει να γεννηθηκε ετσι, ποιος ξερει δεν ηθελε και να το ψαξει,εφτανε που το κουβαλουσε ολα αυτα τα χρονια, βαρος τεραστιο, την ειχε τσακισει, φορες σκεφτοταν οτι επρεπε να σταματησει καποτε αυτο, να πει : δεν παει αλλο.
Ισως αν το λεγε, τα πραγματα να γινοντουσαν αυτοματως απλα.Ενα χαμογελο απο δω,ενα -γεια ,πως παει; απο κει, πολυ θελει ο ανθρωπος; οχι, δεν θελει πολυ.

ημασταν μια ωραια ατμοσφαιρα

καντε το κοπο να διαβασετε αυτο.

πως μπορω να σας πεισω;

"...αντιστεκόμενος στις συναιρέσεις, υπερασπίζεσαι τη νοσταλγία για το σύμπαν του νοήματος, όπου μία φορά κι έναν καιρό βασίλευε η διάκριση, η μητριά της ανθρώπινης σκέψης.
..............

...Ομακαρίτης Χρήστος Βακαλόπουλος επέμενε ότι πρέπει να βάζουμε διαρκώς νερό στο κρασί μας, όχι μόνον προκειμένου να πάμε κόντρα στο γελοίο ανακλαστικό του lifestyle απέναντι στα ελεγμένα πιστοποιητικά των επώνυμων αποχρώσεων, που δεν ήταν άλλωστε παρά ένας φτηνός αντιπερισπασμός στην έλλειψη γνησιότητας του γεγονότος αλλά, έστω, μόνον και μόνον επειδή το νερωμένο κρασί, άπαξ και ανοίξει η αυλαία του δειλινού, είναι ο πιο μειλίχιος σύμβουλος. Ο πατέρας μου το εφάρμοζε πού και πού, ψεκάζοντας παράλληλα τη ρετσίνα, στο ποτηράκι του, με σταγονίδια απ' τη διπλωμένη φλούδα ενός μανταρινιού.

Γράφω σήμερα αυτή τη σελίδα επειδή νιώθω πως η παραληρηματική διάδοση της υψηλής γευσιγνωσίας, που έχει κυριεύσει τα έντυπα, καθημερινά, εβδομαδιαία και μηνιαία, οσονδήποτε εκλεπτυσμένη και αν είναι, οσονδήποτε λυρική, απλώς κηδεύει τη διαμεσολαβητική ιδέα του ποτού, προ πολλού νεκρή όσο κι εκείνη του φαγητού. Εν ολίγοις η πρόσφατη εισβολή του μεταφορικού λεξιλογίου των οινολόγων στην περιοχή των ποτών υψηλής αλκοολικής βαθμολόγησης αναπληρώνει εκείνο που χάθηκε, την αυθόρμητη και συγκινημένη συντροφικότητα της παρέας. Εν είδει αποζημιώσεως, αξιοποιείται τώρα ένα ολόκληρο φάσμα επί μέρους νεκροτομικών διεισδύσεων στα χημικά και αισθαντικά μυστήρια του ουρανίσκου, λες και ο ουρανίσκος ή ο λάρυγγας θα μπορούσαν ποτέ να πίνουν από μόνοι τους, ερήμην της καρδιάς. Κι ένα παιδάκι, που λέει ο λόγος, ξέρει ότι, στην τράπουλα, τις καρδιές τις λέμε κούπες.
...........................................

Αυτή η παραίσθηση της αθώας, σχεδόν ρομαντικής παλινδρόμησης στις καθηλώσεις του στοματικού σταδίου, όπου το γαλλικό φιλί γίνεται θέατρο συναισθηματικών αψιμαχιών και βολιδοσκοπήσεων, εγκαινιάζεται μέσα μου αυτόματα, καθώς διαβάζω το εξής: «Φινετσάτη οσμή, που ξεκινάει από τα βότανα και εξελίσσεται σε πιο κρεμώδη αρώματα, με κυρίαρχο το μπισκότο. Στο στόμα, γίνεται σταδιακά γλυκόπικρο και με υφή σαν εκείνη του βούτυρου. Επονται συγχορδίες αχλαδιού και ροδάκινου. Στο τέλος, αφήνει μιαν ηχώ μεστή και πιπεράτη...» Και θυμάμαι το φιλί μας, πριν αμέτρητα χρόνια, με μια λιγομίλητη μελαχρινή, ξακουστή για τα υπερευλύγιστα πλοκάμια της κι εκείνη την ινδιάνικη πινελιά στις γωνίες του προσώπου, ένα φιλί που θα πρέπει να διήρκεσε όχι 45 δευτερόλεπτα, όπως ισχυρίζονται οι ειδήμονες της στατιστικής, αλλά είκοσι λεπτά. Ετσι, σπούδασα γευσιγνώστης μια κι έξω. Φιλί πλούσιο σε πρωτεΐνες, το τέλειο συμπλήρωμα διατροφής..."
.........................................................................................................

Ωραιο κειμενο,σιγουρα. Δεν ξερω γιατι μου εκανε τοση εντυπωση.

Αποκλεισμενη εδω στη γειτονια,κανοντας βολτες πατωντας πανω στο αφρατο χιονι
για να παω μεχρι το ψιλικατζιδικο να παρω τσιγαρα και εφημεριδα.

πινοντας και μασουλωντας οτι να ναι.

ταξιδι μιας μεγαλης νυχτας μεσα στη μερα

Αν μπορουσα να επιλεξω, σιγουρα και χωρις δευτερη σκεψη θα επελεγα τη νυχτα. Για την ησυχια της,μονο γι αυτο.

Τη νυχτα δεν χρειαζεται να φωναζεις, καμια φορα δεν χρειαζεται καν να μιλας, ουτε εξηγησεις εχεις να δωσεις, γιατι κανείς δεν θα ρωτησει γιατι και πως, δεν εχει αποριες.

Εχεις μονο μικρες διαδρομες, να πιασεις το βιβλιο, να πας να πιεις ενα ποτηρι νερο, η κουβερτα που βρισκεται παντα εκει στον καναπε.

Βαζεις ραδιοφωνο στη πιο χαμηλη ενταση και ακους καθαρα.

Βγαινεις να παρεις ενα μηλο απο το μπαλκονι και μπορεις να δεις το κοκκινο χρωμα του να γυαλιζει.Η γευση του ειναι κανονικη, μηλου κι ας λενε οτι εχουν χαθει οι γευσεις ,τιποτα δεν εχει χαθει.

Τη νυχτα δεν περνανε σκεψεις βιαστικες, δεν βρισκεσαι σε αδιεξοδα.

Αφηνεις να στοιχειωσει τη σκεψη σου η αγαπημενη σου εμμονη ,της δινεις οσο χρονο, ολο τον χρονο που χρειαζεται να πει μεχρι την τελευταια της ατακα, για να γυρισει πισω στη θεση της, εκει στο πιο μακρινο σημειο του μυαλου, χορτασμενη, πληρως ικανοποιημενη.

Ειναι ομορφα τη νυχτα.Το πατωμα που τριζει λες και τεντωνεται να ξεπιαστει, η λαμπα με το καπελο της να γερνει, που τη μερα, ολοι μες το σπιτι πανε και το ισιωνουν απο φοβο μηπως πεσει,

τη νυχτα, επιτελους γερνει οσο θελει και αληθεια σας λεω δεν εχει πεσει ουτε μια φορα.

μπουφ

Ο καρακατσάνης μπήκε στο τηγάνι
κι έσπασε τ΄ αυγά.
αυγά τηγανητά;
Γιατί καρακατσάνη μπήκες στο τηγάνι
κι έσπασες τ΄ αυγά.
αυγά τηγανητά;

χικ

Μαλιστα.
Mπορει να ειναι τοσο απλο,δε ξερω.Aνοιγω τον υπολογιστη και χωρις να το πολυσκεφτω παταω νιου ποστ. Γιατι θελω να ειμαι εδω και να πω κατι οτι να 'ναι. Τα λεω αυτα γιατι εδω και κατι μερες, μετα απο κατι βολτες σε αγαπημενα μπλογκ σκεφτηκα τι νοημα εχει να ειμαι εγω εδω,κανενα. Μα κανενα.
Οχι οτι τωρα το λυσα αυτο το θεμα (του λογου υπαρξης) αλλα ετσι ειναι, αμα μπεκρουλιαζεις, μετα γυριζεις σπιτι και ολα σου φαινονται απο υποφερτα εως υπεροχα, μεχρι που να πεσεις στο κρεββατι σαν τουβλακι και το πρωι εχει ο θεος ,τοσα χρονια μανα μπορω να φτιαξω πρωινο και με κλειστα ματια,
α ν ε τ α.
Τι λεγαμε; Α ναι.
Δυσκολες μερες περασαν και πηγαν. Δεν ξερω αμα συμβαινει σε αλλους αυτο, αλλα αν δεν ειμαι καλα δεν μπορω να πω κουβεντα. Δηλαδη πρεπει να μου δωσεις μασημενη τροφη αλλιως δεν γινεται. Να πεις πως ειμαι αγενης; οχι δεν ειμαι. Αδιαφορη; ποτέ. Μπλαζε τυπος; οχιοχιοχι
Τα λεω αυτα γιατι δεν μπορουσα να απαντησω στα σχολια απο μια τρομερη αδυναμια να πω κατι, οτι να 'ναι.
Να τωρα που νιωθω καλυτερα, λεω τα οτι να 'ναι μου μια χαρα.

λοιπον,τα νεα σου

αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μη μας πει κανένα

Ατιτλο.

Ας βαλω αυτο να μη βλεπω την κορνιζα. Σημερα κρατιεμαι με νυχια και με δοντια να ειμαι μεσα στα πραγματα. Σκεφτομαι να ζητησω να με σκουντανε καθε λιγο γιατι εχω ενα φοβο οτι κι αυτη η μερα θα παει ετσι δουλεια της.Δηλαδη θα περασει και δεν θα ξαναμιλησω ποτέ γι αυτην, δεν θα πω - θυμασαι εκεινη την πεμπτη τοτε που.. ή -μα στο ειπα την πεμπτη, που ηταν το μυαλο σου;
Αυτο, για να λεω και την αληθεια ,μου χει ξανασυμβει και μια δευτερα.
(και μια τριτη -τεταρτη- παρασκευη, οπωσδηποτε κι ενα σαββατο και ναι λοιπον, μια κυριακη πρωι)

πλαίσιο το [plésio] 1. ό, τι περιβάλλει, οριοθετεί κάτι ως περιθώριο: Τα αγγελτήρια θανάτου έχουν γύρω γύρω ένα μαύρο πλαίσιο. Γύρω από την τυπωμένη φωτογραφία υπάρχει συνήθως ένα λευκό πλαίσιο. 2. σκελετός (από ξύλο, μέταλλο κτλ. ) που περιβάλλει ή συγκρατεί κάτι για να το στερεώσει, να το προφυλάξει ή και να το στολίσει: Πλαίσιο πόρτας / παραθύρου.
Σκαλιστό / διακοσμητικό πλαίσιο. Πλαίσιο αυτοκινήτου / μοτοσικλέτας., ο σκελετός, το σα σί.
Πλαίσιο ζωγραφικού πίνακα / φωτογραφίας., κορνίζα, κάδρο. 3. (μτφ. ) τα (λίγο ή πολύ)καθορισμένα όρια, μέσα στα οποία υπάρχει ή συμβαίνει κάτι: Χρονικό / τοπικό / λογικό

πλαίσιο. Καθορισμένο / αυστηρό / χαλαρό πλαίσιο. Νόμιμα / κοινοβουλευτικά / δημοκρατικά / συνταγματικά πλαίσια. Κινείται μέσα στα πλαίσια της πραγματικότητας / της ευπρέπειας.
Κινείται / δρα εκτός πλαισίου.
Καθορίστηκε το πλαίσιο των συνομιλιών / των εκδηλώσεων / των διαπραγματεύσεων.
Σε γενικά πλαίσια, το αποτέλεσμα κρίνεται ως ικανοποιητικό., σε γενικές γραμμές.

εκ του ασφαλους

θελω να σου πω κατι, αλλα δεν θελω να το πεις που θε να.

τ ορκιζεσαι;

ωραια.

ακου λοιπον ειμαι χιλια πραγματα, οχι ενα, ακουγεται σχιζοφρενικο-τρομαζεις;μπα, δε νομιζω,μα γι αυτο το λεω σε σενα, γιατι ξερω οτι δεν θα τρομαξεις.ειμαι χιλια πραγματα λοιπον και μαθε οτι φυσικα και δεν τα καταφερνω και στα χιλια.δηλαδη ποια χιλια ουτε στα δεκα δεν τα καταφερνω δηλαδη ποια δεκα μπορει και σε κανενα.

μπορει σε λιγο να παω να κρυφτω ή να μαλωσω το παιδι μου,να φορεσω τα καλα μου ή να σερνομαι με τις παντοφλες στα πατωματα.ομως ετσι ειμαι,ετσι ειναι.

ακουγονται παλαβουτσικα αυτα,αλλα οταν (οπως τωρα καλη ωρα ) κανω ειρηνη με τον εαυτο,χαιρομαι τοσο που θελω να στο πω.

αλλα μην το κανεις θεμα ε;

καλυτερα να μεινει μεταξυ μας.

R.E.M.

Ξαπλωμενος και εντελως ακινητος.Αμα με ρωτησεις τι βλεπω αυτο θα σου πω. Τον κουναω λιγο με το δαχτυλο μου και για μια στιγμη νομιζω οτι εχω τη δυναμη σαν τον ΕΤ μονο με ενα αγγιγμα να του κανω καλο.

γαμημενη επιστημονικη φαντασια.

ποστ μοντερν