επιτελους

βρέχει.

ασταμάτητα.

will and skill

Ίδια διαδρομή, με τα ίδια λάθη, πάντα στρίβω στο ίδιο στενό για να αποφύγω τη κίνηση, πάντα όλοι κάνουν την ίδια σκέψη, και να μαστε στη σειρά χωρίς να κουνιέται φύλλο. τι λέω χωρίς να κουνιέται ρόδα. ρόδα είναι και δεν γυρίζει. πάλι τι λέω. δε ξέρω. αηδιαστικές κάμπιες στη σειρά σαν αυτές που πέφτουν απ τα δέντρα τέτοια εποχή. αυτή η εποχή ποτέ δε μ άρεσε. η φύση οργιάζει, ναι αλλά εγώ δεν ανήκω στη φύση. εκτός κι αν είμαι παπαρούνα. που δεν είμαι.
Τόσα νέα χτες, και κάθε μέρα, στις ειδήσεις, συγκρατώ μόνο την αλλαγή ώρας. να μη ξεχάσω να γυρίσω το ρολόι μια ώρα μπροστά ή μια ώρα πίσω. όχι αυτό δεν το θυμάμαι. τι πρέπει να κάνω. δεν έχει σημασία.
Τίποτα δεν έχει σημασία.

τα πεθαμενα αντανακλαστικα

η αγαπημενη της συνηθεια ηταν να μπαινει στην σκοτεινη αιθουσα λιγο προτου πεσουν οι τιτλοι του τελους.χαζευε την γραμματοσειρα, διαβαζε προσεκτικα ποιοι παιξαν και ποιοι βοηθησαν να γυριστει αυτη η ταινια, κουναγε ρυθμικα το ποδι με τη μουσικη, καθοταν εκει μεχρι που να βγει και ο τελευταιος ανθρωπος .
μετα.
μετα, επαιρνε το δρομο της επιστροφης.

hope-hope

με μικρα, προσεκτικα, βηματα.
καλα,το πιστεψες; με συγκινει που το πιστευεις.
ουτε μικρα,ουτε προσεκτικα.
γιατι ετσι.

sweet movie

ανοιγω τη πορτα του αυτοκινητου και ξεφορτωνω.
πορτοκαλια, μηλα, χορτα, περιεργα σοκολατακια. για τη μανα μου καθε σοκολατακι που εχει γεμιση ειναι περιεργο, εζησε στην εποχη της μαργαριτας. κανω την εξυπνη τωρα, αλλά θυμαμαι απειρες νυχτες, να μπαινω κρυφα στο σαλονι και πανω στο μαρμαρινο τραπεζακι μεσα σε αυτο το γυαλινο βαζο να βρισκονται στριμωγμενες σοκολατενιες μαργαριτες.
μετα γρηγορα στο δωματιο, να τσακιζω τα πεταλακια τους.

πηγαινοντας μια βολτα με τα ποδια,

εσκεφτηκα, πως θα ταν η ζωη

αν ημουνα αντι για νοσηρη,

χαρουμενη και γελαστη

οπως τα βοδια

.

εσωτερικος διαλογος.εικονογραφημενος

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.τι άλλο θες; τα παιδακια σου ειναι μια χαρα, δουλεια εχεις, σπιτι εχεις, φιλοι, συγγενεις, διπλα σου, στις χαρες και στις λυπες, μια χαρα εισαι, την υγειά σου την εχεις.τι σκατα θελεις πια για να βγεις μια φορα εξω απο τη ρημαδοπορτα σου το πρωι και να κοιταξεις μπροστα, αντε αριστερα ή δεξια, και οχι κατω, πιο κατω και απο το κατω.τι σου λειπει;

μα ετσι οπως με πηρα απο τα μουτρα τι να απαντησω,καλυτερα να μην απαντησω

τιποτα.

μικρα ασχετα ποστ.

τσακισμενα λουλουδια.
Σαν σκηνικο . Δυο καρεκλες κι ενα τραπεζι διπλα σε ενα αφιλοξενο καναπε, απο αυτους που συναντουσες στα εξοχικα τοτε στην εφηβεια, που γινεται και κρεββατι και παρακαλεις βαθια μεσα σου να μη σου πεσει ο κληρος να κοιμηθεις εσυ.
Αφιλοξενος χωρος, το ματι δεν ειχε να πιαστει απο τιποτα, οποτε εστιασε εκει που επρεπε.
Σ' αυτον.Ομορφος. Παντα ομορφος, 50 χρονια τωρα.
ο γνωστος αγνωστος.
Δεν μπορουμε να σταθουμε σε μια μερια να πουμε μια κουβεντα σαν ανθρωποι.εχουμε ολη τη καλη διαθεση αλλα δεν μπορουμε να σταθουμε, πως γινεται αυτο δε ξερω.
Θελει να μου δειξει κατι,θελω κι εγω να το δω.
Φωτογραφιες και σημειωματα. Πολλα σημειωματα και γραμματα.Να κατι που δεν το εχουν τα μειλ. Δεν προλαβαινουν να κιτρινισουν. Ισως γιατι δεν χωρανε σε καμια μνημη κανενος υπολογιστη. Μα και να κρατησεις κανενα, οταν το ανοιξεις στεκει εκει φρεσκο στο λευκο του μπακραουντ, εχεις την αισθηση οτι συνεβη χτες τ απογευμα ,προσγειωνεσαι μονο αμα δεις την ημερομηνια,αλλιως ορεξη να χεις να φαντασιωνεις.Το χαρτι δεν σου βαζει τετοιες λανθασμενες ιδεες στο μυαλο.
φιλια για το σπιτι Μ.
Θυμαμαι να γυριζω σπιτι και προτου κοιμηθω να ψαχνω σε ολες τις τσεπες μου, γιατι ηξερα πως καπου θα υπηρχε παραχωμενο ενα χαρτακι. Καθως σκεφτομαι αυτο, παει το χερι μου στο κινητο να δω αν εχω μηνυμα. Οχι δεν εχω.

μπομπ ο μαστορας που ολο μαστορευει
ειναι καμποσος καιρος τωρα που δεν εχω τι να πω, οτι γινεται σαν να αδυνατω να το περασω απο οποιοδηποτε φιλτρο, αδυνατω να το καταταξω καπου. Και πανω που λεω οτι αυτο δεν ειναι καλο και φυσιολογικο να συμβαινει, μετα σκεφτομαι που το εχω δει γραμμενο αυτο, οτι παντα πρεπει να ξερεις τι σου γινεται και να εισαι ετοιμος να παρεμβεις, δυναμικα κιολας, να αλλαξεις οτι χρειαστει.


τιποτα για την μητερα μου
Σ' ενα αλλο σκηνικο παλι, εγω και η μητερα μου μαζι στο αυτοκινητο να παμε βολτα. Για πρωτη φορα στη ζωη μας, εγω κι αυτη. θελω να ευχαριστηθει, ετσι οι επιλογες ειναι: φυση-εκκλησια. Μονή Πεντελης που συνδυαζει και τα δυο.
Δεν υπηρχε ενταση, αρα επρεπε να περασουμε καλα,παντα νομιζα οτι αυτο εφταιγε με τη μανα. Οι κουβεντες που ελεγε.
Κι ομως. Ολα εγιναν αβιαστα και με τις καλυτερες προθεσεις αλλά δεν τα καταφεραμε να γυρισουμε κουρασμενες και ευχαριστημενες σαν επιλογος παιδικης εκθεσης. Νομιζω πως οταν δεν λες στον αλλον αυτο που πραγματικα εχεις στο μυαλο σου το πιθανοτερο ειναι να γυρισεις σπιτι σου με πονοκεφαλο τρομερο που θα περασει με ντεπον και υπνο.


Χτες το βραδυ αν δεν ειχα αυτο το τρομερο πονοκεφαλο θα εκανα μια τεραστια βολτα στο διαδικτυο. Δεν μπορω να σταθω με ανθρωπο στον ιδιο χωρο αλλά μπορω να σταθω ωρες μεσα σ ενα μπλογκ απο αυτα που μου αρεσουν. Ακομα κι ενα βιντεο να ποσταρει ας μη γραψει τιποτα απο κατω εμενα μου φτανει. Ουτε καφεδες, ουτε ποτα και τσιγαρα, ουτε παστες με πορτοκαλαδες, ουτε καναπεδες απο σουηδικο ξυλο βαμμενο ρουστικ ,ουτε τα ταπεινα χαμομηλια, ουτε ανθισμενες αμυγδαλιες ουτε τιποτα, τιποτα, τιποτα.
Με βλεπω να μενω εδω μονιμα.

Σε κάθε στοπ και φανάρι είμαι έτοιμη να στρίψω όχι εκεί που πρέπει αλλά εκεί που θα ήθελα να πάω, δηλαδή όπου να ναι αρκεί να μην είναι στη δουλειά. Ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν την δύναμη να το κάνουν αυτό. Ζηλεύω όλους τους ανθρώπους που κάνουν αυτό που επιθυμούν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Γιατί είναι έτσι η φτιαξιά τους.
Ζηλεύω όλους αυτούς που δεν αφήνουν τις ενοχές τους να τους πάνε στα μέρη που πρέπει. Που μεγαλώνουν παίρνοντας την ευθύνη του εαυτού τους με χαρά και όχι σαν να κουβαλούν το σταυρό του Ιησού .
Νιώθω αγνή καθαρή ζήλια για οτιδήποτε ζει και αναπνέει ελευθέρα.

οι γιγαντες των ονειρων και οι νανοι των φοβων

Καθομαστε λοιπον στα τραπεζακια εξω, με αυτες τις σομπες να στεκονται αναμεσα μας . Στην φλογα τους θα μπορουσες να τηγανισεις μια τεραστια ομελετα.
Πινουμε ρακομελα στα πιο μικρα ποτηρακια του κοσμου .
Τετοια χαζα ελεγα και ξενερωνα τους παντες γιατι θα τη πω την αμαρτια μου,
δεν μ αρεσουν τα ρακομελα .
Πολυ γλυκο για το τιποτα.