μικροαστικα αν-ιερα ποστακια μερος πρωτο,μαλλον και τελευταιο

το σπιτι μου. ποιο σπιτι μου; παλια σπιτι μου ηταν η τσαντα μου. δηλαδη εβαζα μεσα τα απολυτως απαραιτητα και μπορουσα να κοιμηθω οπουδηποτε. σιγα σιγα μεγαλωνοντας τα απαραιτητα πηραν διαστασεις τετοιες που δεν χωρουσαν ουτε σε βαλιτσα κι ετσι σπιτι μου αρχισα να θεωρω πια αυτο που θεωρει ολος ο κοσμος. σαλοτραπεζαρια, κουζινα, μπανιο,
βε-σε, κρεββατοκαμαρα-ες.
μεγαλωσα σε μονοκατοικια και η ζηλια που οι περισσοτεροι φιλοι-φιλες εμεναν σε πολυκατοικια που μπαινοβγαιναν διαφοροι, με ασανσερ οπου εκρυβαν τα τσιγαρα-εβαζαν οσο κραγιον και μασκαρα ηθελαν σηκωναν φουστες μια στροφη γυρω απο τη μεση και μπορουσαν να τσεκαρουν το αποτελεσμα στον καθρεφτη με εκανε να νιωθω ενα δεος. βεβαια το γεγονος οτι εγω δεν βαφομουν ποτέ ουτε φουστα φοραγα ποτέ και τα τσιγαρα μου, οκ, παντα υπηρχε ενα κρυφο σημειο και στο δικο μου σπιτι να μην τα βρω ουτε εγω η ιδια που λεει ο λογος, δεν ειχε καμια απολυτως σημασια. εγω ζηλευα. ο πατερας μου ειχε παντα μια αισθηση υπεροχης και ελεγε δειχνοντας τον τοιχο -εχεσε ο διπλα, εννοωντας οτι στις πολυκατοικιες ακουγονται ολα, αρα, και το καζανακι, αρα ξερουμε λεπτομερειες, λες κι εμεις στο δικο μας σπιτι δεν χεζαμε και αν καμια φορα πεφταμε σε τετοιου ειδους ατοπηματα το κραταγαμε επτασφραγιστο μυστικο.
οταν πια εμεινα σε πολυκατοικια, το ανσανσερ το χρησιμοποιουσα μονο για να τσεκαρω στον καθρεφτη αν ταιριαζουν αυτα που φοραω, γιατι στο σπιτι μεσα υπηρχε μονο ο καθρεφτης του μπανιου. κατα τα αλλα ανεβοκατεβαινα τις σκαλες καθημερινα, εμενα και στο πρωτο βεβαια, μην δημιουργω και λαθος εντυπωσεις.
κι υστερα ηρθαν τα χτισιματα. να μην ειμαστε σαν τα περιστερια, να ακουμπαμε γη, να βαλουμε ενα δεντρο. δυνατο επιχειρημα. στο πατρικο ειχαμε δυο λεμονιες, ακομα και σημερα οταν παω λαικη και φτανω στο παγκο με τα λεμονια ,λες και περναει η ξυνιλα τους στα μουτρα μου, τα διαλεγω ενα ενα λες και τους κανω χαρη, ακομα δεν μπορω να συνηθισω οτι δεν θ ανεβω στη λεμονια να κοψω ενα λεμονι, αλλα θα το αγορασω, αρρωστα πραματα, σαχλα, τι να πω, να τανε μονο αυτα, καλα θα τανε.
κι υστερα ολα αυτα σταματησαν να εχουν σημασια γιατι ολη η προσοχη δοθηκε στις αντοχες.
δεν υπηρχαν αλλες ουτε για δειγμα.οποτε πανε οι φωλιες παν τα κοτσιφοπουλα.
πρεπει να εχεις συνεχεια το νου σου (οχι εσυ,εγω). δηλαδη αν αφεθω με πιανει ενα συναισθημα του τυπου, ωχ αμαν το σπιτι μου παει και τι κριμα και μηπως δεν ειναι σωστο. και μετα με ψυχραιμια λες (οχι εσυ,εγω) και τι εγινε, σπιτι σου γινεται το μερος που ειναι αυτοι που αγαπας, ή το μερος που βρισκεται το πιστολακι που στεγνωνεις τα μαλλια σου.
μια διαρκης παλη ειναι. θες να προχωρησεις (κι εσυ; κι εγω) αλλά σε κρατανε διαφορα. ο τροπος που εχεις μεγαλωσει και πως να ξεφυγεις απο αυτο. καπου ειχα διαβασει για το παρελθον οτι ειναι ομφαλιος λωρος-αλυσιδες δεσμευτικες δε θυμαμαι τι ακριβως ελεγε δεν θυμαμαι που ακριβως το διαβασα μπορει και στον καζαμια. μπορει.

σκεφτηκα κατι που μου φανηκε σωστο και χρησιμο για τη ζωη μου,να μη ξεχασω να το γραψω.

εγραψα κατι που μου βγηκε μαυρο,δεν πρεπει να το διαβασει κανεις,να μη ξεχασω να το καψω.

εκαψα κατι, γιατι παντα κατι θυσιαζεις για να πας παρακατω,να μη ξεχασω να το κλαψω.

one -two- free και βγαινω

ηρθε η στιγμη ν αποφασισω τι θα λεω και τι θ αφησω. απειρες φορες εχω σκεφτει να μη το πω αυτο ή να μην απαντησω ετσι σε εκεινο.

επιτηδες, αλλες φορες επιμενω να λεω άλλα απο μια αρνηση που μου βγαινει να παραδεχτω οτι για αλλου κινησα και αλλου με παει, άλλα εγω δεν θελω να παει αλλου και στηλωνω τα ποδια μου στο πατωμα ε..χμ τα χερια μου στο πληκτρολογιο ε..χμ τη σκεψη μου εκει που θα θελα ,αλλα δυστυχως δεν.

δεν. δεν. δεν.

(οχι hdd345f, δεν αφορα εσενα αν και θεωρω το ονομα που εδωσες στο μπλογκ σου απο τα καλυτερα)

υπαρχει ζωη στον αρη;

ζουμε ιστορικες στιγμες ειπε η κυρια τρεμη στο δελτιο των οχτω. μα τι λεει; σκεφτηκα. αφου τις εχουμε ζησει ηδη. αμεσως ετρεξα στη βιβλιοθηκη βρηκα το επιστημονικο αρθρο και οριστε να το για να μην νομιζετε δηλαδη οτι το βγαλα απο το μυαλο μου

Ενα φτυαρι στον Αρη

του Ε. Τριβιζα

τρεις αστροναυτες, τρια παιδια,

πηγανε στον αρη μια φορα,

για να τον εξερευνησουν,

κι αν τους αρεσε αρκετα,

ισως να τον κατακτησουν.

αλλα δυστυχως, τι συμφορα,

ο ενας αρρωστησε με ιλαρα

και γεμισαν με κοκκινα σπυρακια

και τα δύο μαγουλα του.

ο αλλος νοσταλγησε το παστιτσιο,

που μαγειρευε η μαμα του,

και της αποστολης ο αρχηγος,

ενας αφηρημενος σμηναγος,

θυμηθηκε οτι στο σπιτι του στη γη

ξεχασε τη βρυση ανοιχτη.

αφησανε λοιπον ενα πρωι

στη μεση την αποστολη,

μαζεψανε τα πραγματα τους ολα,

τα οπλα τα ακτινοβολα,

την πυξιδα και τα μπρικια,

την αλοιφη για τα μπιμπικια,

την κουνουπιερα, το τηγανι,

και τα ανταλλακτικα τα κρανη,

τα σουπερ τελειοποιημενα,

τα φορτωσανε ενα ενα

στης ρουκετας το αμπαρι,

με μεγαλη προσοχη,

αποχαιρετησανε τον αρη

κι επιστρεψανε στη γη.

τιποτε δεν ξεχασανε στον αρη,

τιποτα απολυτως.

εκτος απο ενα φτυαρι

που δεν ειχε τιποτα το ιδιαιτερο.

ηταν ενα φτυαρι

συνηθισμενο και ουδετερο.

.................................................

........... απο τοτε

απορουν οι αρειανοι.

το εξεταζουν με επιμονη,

τις κεραιες τους ξυνουν

κι απο τα ματια τους

στιγμη δεν το αφηνουν.

και με απορια

καθε λιγο ρωτανε:

τι να ναι τουτο δω

το μαραφετι

βρε παιδια; τι να ναι;

.................................... κλπκλπ

και συνεχιζω με αλλα θεματα αναλαφρα κι ευχαριστα.

τον τελευταιο καιρο δεν υπαρχω. δεν ξερω τι γινεται στον αρη, αλλά για μενα θα παιρνα ορκο πως δεν υπαρχω.

saturday night live

στα παιδικα τα παρτι οι περισσοτεροι πινουν. εγω τρωω. πολυ. συνηθως τρωω και των παιδιων μου. σιγα μη φανε αυτα. αφου περνανε υπεροχα.

συζητησαμε προτερηματα και ελλατωματα,του δημοσιου σχολειου,καλοσυνες και κακοσυνες του διευθυντη, πως γεννησαμε - αν θα ξαναγεννησουμε, τα παιδια να τσιροκοπανε γυρω τριγυρω και μετα να μπαινεις στο αμαξι, αυτα ξεθεωμενα στο πισω καθισμα και για πρωτη φορα σημερα ,να νιωθεις ευγνωμοσυνη για αυτο το μισαωρο διαδρομης που εχεις μπροστα σου.

ε;

''as queer as a clockwork orange''

κολλασ

Με τα χρονια ειχε εξελιξει το τροπο που επαιρνε αυτό που ηθελε. Ανοιγε τη ντουλαπα περναγε το χερι του πανω από τις στολες, εβγαζε αυτή που θα τον εκανε αορατο στα ματια του κοσμου και ντυνοταν με αργες κινησεις. Προσεχε και την παραμικρη λεπτομερεια. Εδινε ας πουμε μεγαλη σημασια στα αξεσουαρ.

Οταν ηταν η στιγμη να αγορασει το αντρικο περιοδικο φοραγε κοστουμι σε γκρι αποχρωσεις, γραβατα και κουβαλαγε δερματινη τσαντα, όταν ηταν να παρει το γυναικειο φοραγε τα τζην με κεινο το μακο όταν ηταν να παρει το παιδικο απαραιτητως διαλεγε ένα καρο πουκαμισο και περναγε το σακιδιο στον ωμο.

Μετα διαλεγε περιοχες. Το βραδυ πια, αφου ειχε μαζεψει οτι του ηταν απαραιτητο, εβγαζε τα γελοια ρουχα, καθοταν οκλαδον στο μαλακο στρωμα του κρεβατιου του κι αρχιζε να ξεφυλλιζει, να κοβει ,να συνθετει. Τα κολλαγε συνηθως σε κανσον χρωματιστα. Πολλες φορες το αποτελεσμα δεν του πολυαρεσε, το παιδι παραηταν μελαχρινο η γυναικα παραηταν λεπτεπιλεπτη, ο αντρας παραηταν δυναμικος. Τοτε για μια βδομαδα, οσο κρατουσε αυτό το καδρο κρεμασμενο στον τοιχο, ηταν σκυθρωπος και λιγομιλητος στη δουλεια και στα επαγγελματικα δειπνα, -εχει προβληματα στο σπιτι- υπεθεταν οι συνεργατες. Τις φορες όμως που πετυχαινε το κολαζ, γινοταν άλλος ανθρωπος, κερναγε κιολας, τοτε ολοι τον θαυμαζανε και στα ψουψουρισματα στο γραφειο ολο κατι ζηλοφθονιες ακουγες για οικογενειακη γαληνη, κατανοηση -αμα εχεις κοινους στοχους και αξιες.
Μερικες φορες αν επαιρνε το αυτι του αυτά τα λογια ,κοκκινιζε κι εσκυβε το κεφαλι, καθοταν στη σεμνη σταση, ακριβως τον χρονο που εδινε το περιοδικο σε αυτά τα αρθρα για τη συνεση και την ολοκληρωμενη προσωπικοτητα.

do you know the answer my friend

καμια φορα,μπαινοντας στο αυτοκινητο για να κανω μια μεγαλουτσικη διαδρομη, φοραω ζωνη, διορθωνω λιγο τους καθρεφτες, βαζω ραδιοφωνο και ξεκιναω. φτιαχνω μια ιστορια στο μυαλο μου συνηθως υπεραισιοδοξη. δεν αφηνω ουτε μισο εμποδιο να με πτοησει, για ολα βρισκω λυσεις. ολα φαινονται ευκολα κι απλα, χαμογελαω και οι οδηγοι των διπλανων αυτοκινητων το παιρνουν προσωπικα, μου χαμογελουν κι αυτοι. ολα γινονται
αυτοματως ωραια και καλα, η σκατουρα εξαφανιζεται κι εγω λεω τα τρα λα λα μου ή τα τρι λι λι μου μπορει να ειμαι και τριληλιθια μπορει, αλλά frankly my dear I don't give a damn, για τετοια ειμαστε τωρα, αν νιωσω κι ενα νανοσεκοντ καλα κανω ενα μικρο παρτι μεσα μου, εξω μου, γυρω μου.
ξημερωνει και δευτερα, λεω να το γραψω αυτο για να το δω αυριο το πρωι μπας και μου φανει συμπαθητικη η μερα.
μαλλον απιθανο,αλλά ποτέ δεν ξερεις.

σ αγαπω, δεν μπορω τιποτ' αλλο να πω.

περιμενοντας την α. οπως καθε τεταρτη.καθομαι σε ενα καφενειο. η κοπελα που σερβιρει με λεει συνεχεια αγαπη της.
μπορω να κατσω εκει;
ναι αγαπη μου.
εχετε παγωτο;
οχι αγαπη μου.
θα μου φερετε ενα τσαι ;
ναι αγαπη μου.
σκεφτομαι οτι αν τη χαστουκισω, θα με κοιταξει εκπληκτη και θα μου πει "αγαπη μου! αυτο πονεσε". νομιζω οτι σε αυτο το σημειο θα σπασω κι εγω πια, και θα της πω "μωρο μου δεν το θελα. συγνωμη"

μ αρεσει αυτο το τραγουδι,αλλά βλεπω το βιντεο και θελω να γελασω.δεν ειναι κακο αυτο,βεβαια.
εχει και τα καλα του το γιουτιουμπ.

sitting bull said: γιατι απο το shopping και fucking προτιμω το blogging

βγαινω στο μπαλκονι να καπνισω και βρεχει διακριτικα.

μου αρεσει αυτη η λεπτοτητα του καιρου. νομιζω οτι αυτης της εποχης, της παει γαντι.

και τελος παντων θα γινω το μπλογκ της ενημερωσης του καιρου.

ενω ολοι ξερουμε. τον καιρο τον φτιαχνουμε εμεις.

εχω πει τη λεξη καιρος τρεις φορες μεσα σε τρεις προτασεις για να μην πω τεσσερις.θα τη θεωρησω σημαδιακη και θα πω, ας προχωρησουμε.καιρος να προχωρησουμε.ωχ νατη παλι. μα τι γινεται; ακολουθει καθε μου σκεψη; ε τοτε σιγουρα ειναι καιρ ωχ. να ξανα.

αρχιζει και μου αρεσει εδω.πολυ

Σαν να

Λατρευε τις δευτερες της.
Το πρωινο ξυπνημα, την ουρα στο βενζιναδικο. Αυτον τον πελατη που περιμενε στην εισοδο για να δωσει και επιτοπου να παρει τη δουλεια του, μα φυσικα να τη παρει, αυτο αλλωστε εβλεπε στον υπνο του ολο το σ\κ αυτος, και με καποιο μαγικο τροπο (εδω ο σκηνοθετης ριχνει χρυσανθεμοπεταλα απο ψηλα, η σκηνη γυριζεται σλοου μοσιον, οποιοσδηποτε συνειρμος με αλλη ταινια ας μην σχολιαστει-δεν ειναι ευγενικο βρε αδερφε) το περασε και στο δικο της ονειρο.
Δηλαδη εχουμε και λεμε. Τα πουλακια τιτιβιζουν, τα ζουζουνια ζουζουνιζουν, μια νεα βδομαδα γεματη περιπετεια ξεκινησε
ε τι αλλο να θελει κανεις για να ειναι μες τη καλη χαρα ε;

ποστ που θα εξαφανιστει στις 10.30 το πρωι

σε μια ευθεια που χανεται στο βαθος του οριζοντα
σε βλεπω σαν μια τοση δα κουκιδα
λυπαμαι που δεν ακουσες τα λογια του γκαριζοντα
που φωναζε να παρεις μια πυξιδα

και εφυγες για να χαθεις





συνεχιζεται

τα γαλαζια μου γραμματα

πηγα να το κανω, δεν μου βγηκε,αρχισα τα κροπ.

μισες δουλειες..

μου αρεσε ομως η ιδεα.

θα ξαναπροσπαθησω, καποια άλλη στιγμη.

να μη ξεχασωhttp://autographcollectors.blogspot.com/

το προτεινω στην holy
στον στιχακια
στον σολωμαντζαρο

αν θελουν κι εχουν ορεξη.

κοπολοζο ευχαριστω αλλά μαλλον σε απογοητευσα

jazz upstairs

τα 39 σκαλοπατια..

ολοχρονις τα χτιζουμε

κι αυτα τα γαμημενα,

αντι να αλωνιζουνε

στεκονται μουδιασμενα.

μικρο προσωπικο ποστακι

σ ενα καφενειο περασα σημερα σχεδον ολη τη μερα μου. μιας απλης γειτονιας. με κοσμο τοσο οσο. πριν λιγο καιρο ειχα παει στου ψυρρη και δεν αντεξα ουτε μια ωρα. ηταν ασφυκτικα.
σημερα ηταν αλλιως. προς το απογευμα περπατησαμε λιγακι και φτασαμε στα πετρινα. λες και ησουν χιλιομετρα εκτος αθηνων. αυτο μου θυμισε πως οταν ημουν μικρη μετα την επιστροφη απο τις καλοκαιρινες διακοπες ,οι πρωτες βολτες ηταν παντα στ αναφιωτικα. ειχα μαλιστα και κατι φιλους που εμεναν εκει και καθομουν καμια φορα στη μικρη αυλη τους. περναγαν οι τουριστες και μας κοιταζαν με συμπαθεια, εμας τους ιθαγενεις .
κι εμεις γελαγαμε.

mayday mayday mayday

διαβαζω τις μαλακιες παυλα ασυναρτησιες που γραφω και χαμογελω πικρα.για να χω το θαρρος (ή το θρασος) να τις δημοσιευω δειχνει μια καποια γενναιοτητα απο μερους μου.
μακαρι αυτη η γενναιοτητα να μη περιοριζοταν στις λεξεις αλλά να ηταν σε πραξεις.
αλλά εστω αφου ειναι σε λεξεις τουλαχιστον ας ειναι στις σωστες.

λειπεις.

το μονον της ζωης του ποτηριον

το ποτηρι του.αυτο το παιδικο με την ηλιθια ζωγραφια, που του ειχε φτιαξει η μανα του οταν ηταν μικρος, ενα καραβακι με καπνο, (χωρις καν μια καμιναδα) να αιωρειται πανω απο το πανι. οταν ηταν μικρος βεβαια, του φαινοταν απιθανη αυτη η ζωγραφια και ηθελε να πινει γαλα, πορτοκαλαδες και νερο μονο απο αυτο. συνηθεια που του εμεινε μεγαλωνοντας (το αγαπουσε, παντα το αγαπουσε το ποτηρι του) εκει πρωτοειπιε κοκακολα, ενα μωβ λικερ που ειχανε στο σπιτι να κερνανε τους επισκεπτες, και τωρα πια ουισκι ον δη ροκς.
ηταν σε ολα του κυριος και δεν ελεγε κακη κουβεντα για κανεναν ουτε ελεγε πολλα πολλα ,γι αυτο και τον ενοχλουσε οταν στα μπαρ τον κοιταζαν εκπληκτα και περιπαιχτικα οταν εβγαζε απο την δερματινη τσαντα το ποτηρι του.
το βραδυ, εκει που περιμενε το λεωφορειο ειδε ενα μικρο σκουλικι να τεντωνεται και να διπλωνει βιαστικο πανω στο τσιγκινο παγκακι της στασης και σκεφτηκε οτι αν το εβαζε στο ποτηρι του και μετα το γεμιζε με ουσκι και το επινε, θα ηταν οχι απλως ενας καλος μεζες, οχι βεβαια, δεν ειχε χασει τα λογικα του, αλλά θα ηταν ισως, οπως ειχε διαβασει σε εκεινο το βιβλιο. θα ηταν για ωρα μεσα σε οραμματα για τη ζωη του και το μελλον του.μετα σκεφτηκε πως ισως αμα ειχε οραμματα για τη ζωη του και το μελλον του, να γινοταν οπως ειχε διαβασει σ ενα αλλο βιβλιο, να συνωμοτησει το συμπαν ολο για να βγουν αληθινα.
θα το ρισκαρω σκεφτηκε. ποτέ δεν ξερεις με τη λογοτεχνια.
το αρπαξε, ανοιξε τη τσαντα, επιασε το ποτηρι, εχωσε μεσα τη τελευταια του ελπιδα και με γρηγορες κοφτες ματιες ειδε το μαγαζι που θα εκανε το μεθυσι της ζωης του.

τριλληματα.μια ταινια μια συζητηση.

να μεινω εδω;
να κατηφορισω στα πατρια;
να παω αλλου; ετσι στο ασχετο;
ας το συζητησουμε κι εδω,γιατι οχι.
φανταστειτε ( πως αυτη η κιμωλια ειναι ενα δοντι, χαχ )
σαχλες. σταματαω, τις.
τι εννοω. θα σας πω ευθυς αμεσως.
ερχεται λοιπον η στιγμη που βλεπεις οτι ετσι δεν παει αλλο.τρωγεσαι με τα ρουχα -σου -του -των.
ερχεται το δεκαχρονο σου λεει δεν μπορω παλι μετακομιση.ερχεται ο πατερας του δεκαχρονου και του αλλου του μικρου-χαριτωμενου σου λεει "σου παραχωρω" . αυτη η λεξη.. τι παραχωρει ακριβως ,σε ποιον και γιατι τοση καλοσυνη.
εγω παλι δεν ερχομαι αλλά μηπως, λεω μηπως, θα επρεπε.
φαινεται ευκολο και βολικο να καθεσαι σε μια γωνια και να παιζεις τη μικρη ελενη.σιγα μη δε σε παιξουνε οι φι-λεναδες-σου.
ομως ξημερωνει μια μερα που ολα σου φταινε και ξερεις καλα οτι αυτο δεν ειναι ευθυνη κανενος. η ευθυνη ειναι ολη δικη σου.κοβεις τις κλαψες και τα μουδιασματα και λες να πας σιγα σιγα .
που ομως;