διακοπες

η γκρινια θα συνεχιστει απο το νησι. τι ποια γκρινια; κατι θα βρω.
τι γιατι και εκει γκρινια; γιατι το χω στην ουγια μου το χω στα χουγια μου και πως να το αλλαξω.

καλες διακοπες και να προσεχετε τους παχινους.
(υπαρχουν, πως δεν υπαρχουν. πρωτη φορα γι αυτους, ειχα διαβασει σε ποστ του old boy)

θα μιλησω για το σκοτεινο χωριο.δεν θελω να ειμαι αγνωμων. κατι χρωσταω κι εδω. την πρωτη φορα που ηρθα ηταν το 95 χωματοδρομοι και οικοπεδα με θεα. κατι ταβερνες απο αυτες που εβλεπες στις ελληνικες ταινιες. οχτω χρονια αργοτερα κουρασμενη και καθολου ευχαριστημενη ηρθα να μεινω για παντα. δεν μου αρεσε. ηταν εφτα το απογευμα και μιλαγαμε σιγα. ενιωθα οτι ενοχλουσα. σκοταδι επαρχιας. τσιμπλιαρικα φωτα, ψυχη ανθρωπου εξω πουθενα, μονο σπιτια απο αυτα τα κακογουστα, σομον τοιχοι, κηπακια με λέιλαντ, τζιπ παρκαρισμενα στα πεζοδρομια, στολες γουιντσερφινγκ κρεμασμενες στα μπαλκονια. φανταστειτε να φυσαει ενα αερακι και να σηκωνει βιογραφικα στελεχων επιχειρησεων. κοτοπουλα χωρις πετσα, εναλλακτικες μεθοδους σε οτι χρειαζεται μεθοδικοτητα, οικολογικη συνειδηση ανεπτυγμενη, εφτανες στον καδο ανακυκλωσης με την προσωπικη σου σακουλα ανακυκλωσης, ολα υπο ελεγχο, ολα ταχτοποιημενα. ορκιζομαι ειχα το βλεμμα στραμμενο αλλου, οχι απαραιτητα σε καμια ουσια κανενος πραγματος. απλα αλλου.

παλι μαυρα γραφω. φτου. κανονικα τωρα θα πρεπε να φτιαχνω κουτες. να τις γεμιζω με τα απαραιτητα. αποφασισμενη πια να μη κουβαλησω στο καινουργιο σπιτι οτι μικρο-μεγαλο μαλακια μαζευω. ετσι ειχα πει και την προηγουμενη φορα και πεταγα πεταγα για να βρεθω αργοτερα να τρεχω με τις παντοφλες στα σκουπιδια να ψαχνω μαυρες σακουλες και να βγαζω κουτακια που ειχαν μεσα κατι, κατι τι.


αλλαγη διαθεσης.
ετσι ειμαστε εμεις εδω. λιγο παλαβουτσικοι. ακουω στο ραδιοφωνο Chuck Berry στο Havana Moon. εχω να το ακουσω χρονια. τι ωραιο. παω να το βρω στο γιουτιουμπ να το κολλησω σε αυτο το ποστακι μπας και το σωσω απο την μαυριλα του.

Im a barbie girl in the barbie world

πριν ενα χρονο εγραφα τετοια μερα με τη ψυχη σε κωμα.

να προσθεσω φετος, ακομα. βεβαια κανει ωραιοτατη ριμα και με το δωμα με το πωμα, σωμα, πτωμα. α και με το χωμα.

δηλαδη σημερα το μπλογκ μου κλεινει ενα χρονο. αυτο δεν εχει καμια σημασια βεβαια για κανεναν.για μενα ομως εχει. διαβαζω αυτα που εχω γραψει και βλεπω πραγματα που και ο καλυτερος ψυχολογος να μου τα λεγε ή ο καλυτερος και πιο εμπιστος φιλος μπορει και να μην ακουγα.

ας πουμε εδω ο κοσμος καιγεται κι εγω εκει στον μικροκοσμο μου. ουτε βημα παραεξω, δεν με απασχολει τιποτα, παρα μονο εγω.

δεν ειναι στιγμες να γραφω ουτε τα ψωνια της εβδομαδας, ουτε τα υπερ υγειας και υπερ αναπαυσεως, ουτε τιποτα. αλλά δεν μου παει να μην μου ευχηθω γιατι ειμαι ανθρωπος με ευαισθησια και στη τελικη γιατι να το κρυψω; με λατρευω.

μεσημερι ,ησυχια ,ανοιχτα παραθυρα ,κατεβασμενα πατζουρια μεχρι τη μεση, κουρτινες ακινητες. με τα ματια κλειστα κανεις νευματα στη βρωμομυγα ή ετσι καταλαβαινει αυτη τουλαχιστον.σηκωνεσαι ζαλισμενος πινεις νερο απο το μπουκαλι παιρνεις το τεραστιο μπολ καθεσαι στο τραπεζι της κουζινας.

ζέστη, ζέστη ειναι το μονο που σκεφτεσαι.

24.7.07

το γραφω χτες και δεν το δημοσιευω. μπαινω σημερα στο μπλογκ του κ.κ.μ. και διαβαζω για 

"τη μυρωδια απο το αναμμενο κερι μεσα στο καρπουζι-φαναρι"

αφιερωμενο εξαιρετικα  στον κ.κ.μ. 

ο θιασος

απο τη πρωτη στιγμη δεν σου γεμιζαν το ματι, εχαναν ευκαιριες ετσι, αφου κανεις δεν ειχε τη πολυτελεια χρονου να ριξει και μια δευτερη ματια.
αυτοι δεν το βαζαν κατω. θεωρουσαν εαυτους το καλυτερο ντουετακι απο καταβολης αρτου και θεαματος. το δουλευαν πολυ. δεν αφηναν τιποτα στη τυχη. αυτη ειχε παρει το ρολο της ενοχικης και αυτος του αδιαφορου για ολα εφταιγε αυτη και αυτος δεν εδινε δυαρα. ετσι μαθαν, ετσι αναδειχτηκαν, ετσι συνεχισαν να πορευονται. δεν ηταν εποχη για καινοτομιες η ανεργια θεριζε. ομως να που η κριση ακουμπησε και τους δικους τους ρολους.
θες να κανω εγω την αδιαφορη κι εσυ τον ενοχικο; του ειπε.
-μπα. δεν θα χει επιτυχια.
-θες να κανω εγω την γυναικα καριερας κι εσυ τον αντρα που πινει μπυρες
με φιλους στο μπαλκονι;
-οχι.
-ε τι θες, να πινω εγω μπυρες στο μπαλκονι; θα γινω τεραστια.
-οχι.
-τι θες;
-τιποτα.
-ε πως τιποτα. και πως θα ζησουμε;
-δεν θα ζησουμε.
-τι θες να πεις. με τρομαζεις. με τρομαζεις λεω.
-ε;
-δεν ακους που σου μιλαω
-ναι ναι πως, κατι σκεφτομουν
-για μας;
-οχι
-γιατι δεν σκεφτεσαι για μας
-τι να σκεφτω;
-μα δεν σε νοιαζει; δε σε νοιαζω;
δεν φταις εσυ, εχεις δικιο. εχω πεσει πολυ με τα χρονια δεν μπορω να σου κεντρισω το ενδιαφερον οπως τοτε.. εγω φταιω να το ξερεις
-ε;
-εγω φταιω λεω.
-ε ναι ναι. τι εχει να φαμε;
-τιποτα
-καλα. να παραγγειλουμε απ εξω τοτε.
-οκ.

η προσφορα του καλοκαιριου.

λεω να μην ξαναπατησω τα δαχτυλακια μου στο πληκτρολογιο. παρτε κι ενα απεραντο γαλαζιο. δεν το εβαλα απο καλοσυνη.
το εβαλα για να μη φαινονται τα προηγουμενα ποστ.
κανω κολπα.

say cheeese

ανοιγει τη πορτα και κανει στην ακρη να περασω πρωτη, μπαινω σε ενα σαλονι και παρολο που ειναι τεταρτος οροφος φαινεται το πευκο των απενατι. καλο αυτο, μου αρεσει. μου φτανει και μου περισσευει για να μπορεσω να το υποστηριξω οπου χρειαστει. καθομαι για λιγο στο στενο μπαλκονι και κοιταζω. παντου υπαρχουν πολυκατοικιες κι ομως δεν νιωθω ασφυκτικα αλλη μια αποδειξη οτι τερμα ειμαι παιδι της πολης. μου αρεσει.

εχω χιλιαδες πραγματα στο μυαλο μου, κυκλοφορω σαν τον μαστορα μ ενα μετρο στη τσεπη και ολα τα μετραω ολα τα υπολογιζω, αλλά σκεφτομαι και το μπλογκ λεω να βαλω φωτογραφιες, οπως στις διαφημισεις το πριν και το μετα.

δεν θα το κανω.

ενω μου αρεσει πολυ να βλεπω φωτογραφιες, ποτε δεν μου αρεσε να τραβανε εμενα, ουτε εγω δηλαδη μου αρεσει να βγαζω εκτος απο εκεινη το φορα στο παρισι που ειχα λυσσαξει και ολη μερα γυρναγα σαν αυθεντικος τουριστας και γυρισα στην αθηνα με τρια φιλμ και με μηχανη απο τις παλιες παρακαλω. (ευχαριστω)

δηλαδη τα εκανα ολα μονη μου δεν υπηρξε ουτε μισος αυτοματισμος. πρωτη και τελευταια φορα στη ζωη μου.

δεν βγαζω φωτογραφιες ομως εχω τον τροπο μου να θυμαμαι ακριβως οπως ητανε αυτο που με ενδιαφερει και δεν το ξεχναω ποτέ και αμα θελω γινομαι view (yes)master, ανοιγοκλεινω τα βλεφαρα και πεφτουν εικονες, ανοιγοκλεινω τα βλεφαρα και βλεπω ταινιες αν και αυτο το τελευταιο προσπαθω να το σταματησω. την προηγουμενη βδομαδα διαβαζα το εντιτοριαλ του γεωργελε, εγραφε προς το τελος του κειμενου οτι λεει αγρια στον εαυτο του να κοψει τις ταινιες. φωτισε το προσωπο μου λες και διαβασα κι εγω δε ξερω τι, με κοιταζαν κι οι διπλανοι φανταζομαι οτι μετα που εφυγα θα ειπαν στη κοπελα που σερβιρε, θελουμε απο αυτο που πηρε η κυρια οπως σε κεινη τη ταινια με τον ψευτικο οργασμο της μεγκ ράιαν (ουπς παλι ταινιες) να το ξεκαθαρισω, δεν πειραζει να βλεπω ταινιες αλλονων, αρκει να μη φταχνω δικες μου.

φωτογραφιες, ταινιες, μετρησεις αποστασεων σε cm και σε λεπτα, να κοιτα α. το σχολειο σου θα ειναι δυο λεπτα δρομος, να κοιτα θ. στη παιδικη χαρα θα ειμαστε σε πεντε, εδω θα μπει ο καναπες και διπλα το τραπεζι, με κοιτανε ενθουσιασμενα γιατι ο,τι λεω το λεω με γελαστα ματια και αυτο οφειλεται σε κεινη τη νοερη φωτογραφια με το δεντρο που φαινεται ακομα και στον τεταρτο οροφο απο το πεζοδρομιο των απεναντι .

βαμπιρ στο ναδιρ

ζω εφηβικες στιγμες και αυτο δεν ειναι απαραιτητα καλο.ολο το πρωι σερνομαι στο γραφειο με ματια που καινε και παρακαλαω να ερθει η στιγμη που θα πεσω σαν τουβλακι στο κρεββατι μου ομως με το που νυχτωνει αυτο το βλεμμα το θολο ξαστερωνει και ουτε που του περναει απο το μυαλο (για το ματι μιλαμε παντα) να κλεισει. ουτε για αστειο.

street song

ψαχνω αυτο το τραγουδι μερες, τελικα το βρισκω εδω (καντε κλικ)
δεν μου πολυαρεσει σε αυτη την εκτελεση και σκεφτομαι οτι αχ η αγαπη, ολα τα ελπιζει ,ολα τα υπομενει.
δεν δινω σημασια λοιπον σε περιεργους ηλεκτρονικους ηχους και το ακουω και χαιρομαι.

οι ησυχες μερες του ιουλη

ξυπναω αργα,υπαρχει μια ησυχια λες και ειναι κυριακη μπαινω στο αυτοκινητο για να παω στο χαλανδρι παρκαρω ευκολα ολα αυτα δειχνουν οτι ειναι καλοκαιρι.ο πρωτος καφες στο βιβλιοπωλειο, παγωμενος. χαζευω εφημεριδες. διαβαζω κατι που μ αρεσει πολλα χρονια πριν θα το εσκιζα να το βαλω στον φελλο που ειχα καρφωμενο στο τοιχο του δωματιου μου.οτι μου αρεσε ή μου εκανε εντυπωση το καρφιτσωνα εκει, με τα χρονια ο φελλος μεταφερθηκε απο το υπνοδωματιο στη κουζινα η διασταση απο 50χ70 εγινε μεγεθους Α4, τωρα εχει πανω λογαριασμους, οχι ανοιχτους λογαριασμους τους αλλους τους κανονικους ΔΕΗ ΟΤΕ ΕΥΔΑΠ.
ξαναμπαινω στο σπιτι και σερνομαι απο καναπε σε κρεββατι.μα τι ποστ ειναι αυτο μα τι γραφω μα μηπως να μη γραφω καλυτερα.

runnιng shoes

οταν στεναχωριεμαι και δεν υπαρχει περιπτωση η στεναχωρια μου να περασει, ανοιγω το κουτι και βγαζω τα runnιng shoes μου. καθομαι εκει στην ακρη του κρεββατιου, εξω εξω γιατι λιγο πιο αναπαυτικα να καθισω θα βουλιαξω σε αυτο το τρομερης ποιοτητας στρωμα-παγιδα.
ανοιγω το κουτι τα βγαζω και τα φοραω και τοτε διαφορα ανεξηγητα πραγματα συμβαινουν.πρωτον δεν ακουω ομιλιες παρα μονο μουσικες. μπασο, πιανο, ντραμς κρατανε το ρυθμο. ηδη σκαω το πρωτο χαμογελο. κατεβαινω τις σκαλες ανοιγω τη πορτα και αρχιζω να περπαταω βιαστικα. μεχρι να φτασω στη γωνια στο σπιτι με τον τεραστιο κηπο εχω αρχισει να τρεχω. και τα ανεξηγητα συνεχιζονται. δεν ειμαι στη λεωφορο, τρεχω στην παραλια στο νησι. καθαρος ουρανος καθαρη ατμοσφαιρα, σχεδον φαινεται η αναφη. τα μαγαζακια δεν βγαζουν κιχ.μονο καθονται ανθρωποι και πινουν αναψυκτικα χωρις να χορευουν πανω στα τραπεζια, βλεπουν αυτους που παιζουν στην παραλια βολεϊ αλλά δεν ακουγεται καμια φασαρια, μονο μουσικες ειπαμε. στριβω σ ενα δρομακι και ειναι γεματο (κι άλλα κολπα διακτινισμου, πως τα λατρευω τα runnιng shoes μου) με πευκα. χωρις αυτη την αρρωστια, ειναι υγιη και πρασινα, το πεζοδρομιο ειναι φαρδυ χωρανε ποδηλατες που κανουν τα ζιγκζαγκ τους και οτι αλλο ζογκλερικο τους κατεβει στο κεφαλι.
λυνω τα μαλλια μου, ειναι η μονη στιγμη που δεν με ενοχλει να ακουμπανε στους ωμους, και
γινομαι αυτο που εχω τοση αναγκη. χαρουμενη.
αμα ειμαι στεναχωρημενη και δεν περναει με τιποτα-μα με τιποτα, η μονη λυση ειναι αυτα τα υπεροχα τα μαγικα παπουτσια που επειδη δεν ειναι για χορταση τα εχω κρυψει για τις πραγματικα δυσκολες ωρες.
αντε.παω να τα βγαλω.

μια κυριακη στην εξοχη

ειχα αποφασισει να μη ξαναγραψω μιζεριες παυλα γκρινιες εδω περα γιατι αρχιζει να με ενοχλει κι εμενα την ιδια αλλα κοβεται το χουι ετσι ευκολα; οχι δεν κοβεται αμεσως θα απαντησω, γιατι ετσι ειμαστε εμεις εδω, δεν αφηνουμε αποριες αλυτες για ολα εχουμε μια μικρη σκατουλια να απαντησουμε για να πεσουμε για υπνο χωρις περιεργα ερωτηματικα να αιωρουνται στο συννεφακι πανω απο το κεφαλι. μονο προβατακια που πηδανε μαντρακια και οπου να ναι θα ξερασω με ολα αυτα τα υποκοριστικα που δινω απλοχερα σε καθε λεξη.

ηταν μαλλον αστειο να βρισκομαι στη παραλια σημερα ολοι να ειναι με το μαγιο τους κι εγω δηλαδη, αλλα να μη βγαζω τη φουστα, σαν αυτες τις γριες στις παραλιες των παιδικων μου χρονων που κολυμπουσαν διπλα μου με τα εσωρουχα, με κατι μπεζ κομπινεζον και μετα τις εθαβαν οι λοιποι συγγενεις μεσα στην αμμο γιατι εκανε καλο στα αλατα ή δεν ξερω αν ηταν μια προβα γι αυτο που θα συνεβαινε καποια μαλλον συντομη στιγμη.
ενταξει εγω δεν χωθηκα στην αμμο ουτε ειχα μπεζ κομπινεζον, μια παλιοφουστα μονο αλλα δεν ειχα ορεξη καμια να μπω σε αυτη τη θαλασσα που ηταν βρωμικη με απειρο κοσμο και γκαζον ενα μετρο απο τη παραλια.
σε αυτο το γκαζον απλωσα την ψαθα μου και κοιμηθηκα ενω διπλα μου παιζανε ρακετες, μια κοπελα εκανε διαφορα χορευτικα με τον φιλο της και ενα σωρο μπαλες και μπαλακια φταναν μεχρι τα ποδια μας μη πω και μεχρι τη ποδια μας και νομιζετε πως ειμαι η λωξαντρα στο πιο κακοδιαθετο παυλα κακοριζικο.

τα καλαμαρακια ηταν υπεροχα.
και οι τηγανιτες πατατες αληθινες.
καλο ειναι να λεγονται κι αυτα .

της γνωσης το φως

μαζευω και τα τελευταια κομματακια απο τα καινουργια παιχνιδια της μικρης θ. που μεχρι χτες αμα τη ρωτουσες ποσο χρονων ειναι, σου λεγε πεντε παρα. σημερα ολη μερα ρωταγε μαμα ειμαι πεντε πια ε; τι να πω, γυριζω το κεφαλι μου στο πλαι και τη βλεπω νεογνακι μετα κοιταζω μπροστα μου και ειναι πεντε. ποτε περασε αυτο το διαστημα δε καταλαβα. ναι εισαι πεντε σημερα,της λεω και η χαρα της ειναι τεραστια γιατι θα φαει τουρτα. το λεει και το ξαναλεει για τη τουρτα. αφου ξερω, δηλαδη και αυτη το ξερει πως θα καταληξει στις νουτελες με πτι μπερ γιατι ειναι παιδι μου, φτυστη σε ολα της εγω.

σκονταφτε,επεφτε,σηκωνοταν.

σκονταφτε,επεφτε,σηκωνοταν. αποφασισε να μην κανει βημα. θα καθοταν ακινητος ωσπου να περασει αυτη η ατυχια. ατυχια το θεωρουσε γιατι πως αλλιως να το ονομασει; απροσεξια; αφηρημαδα ; δεν μπορουσε να βρει την αιτια, εδω δεν μπορουσε να κανει δευτερο βημα σιγα μην καταφερνε να κανει δευτερη σκεψη.

καθισε κατω εκλαψε, προσευχηθηκε, παρακαλεσε ν αλλαξει αυτη η ατυχια. περασε ετσι ωρες μερες μηνες χρονια. τα μαλλια του μακρυναν, μπλεχτηκαν με τα γενια. φαινοταν φουντωτος και ογκωδης, ηταν σαν αυτες τις γατες ρατσας που ενω φαινονται παχιες αν σου ερθει να τις χαιδεψεις πιανεις ραχοκοκαλια και την κοιλια τους με τα δαχτυλα του ενος χεριου.
μια μερα συρθηκε προς το παραθυρο το ανοιξε, σταθηκε εκει στο περβαζι. φυσηξε ενα αερακι, ανατριχιασε
του αρεσε .

σηκωθηκε, εκλεισε τα ματια και πεταξε σα τον κλεφτη.