πως μ αρεσει ο αυγουστος

με τις παχιες τις μυγες

το νου σου, ρεμαλι.

ειναι 1 και 19 πμ και ακουω τζιτζικια.

στις ειδησεις λεγανε νωριτερα, οτι θα κανει πολλη ζεστη να προσεχουμε. επισης λεγανε για τη γριπη, απο σεπτεμβρη, να προσεχουμε μπορει να παρει διαστασεις πανδημιας. περιμενω ν ακουσω οτι τα χριστουγεννα θα μας βιασει ο αη βασιλης, την ανοιξη θα μας καταπιει κανενα πρασινο λιβαδι και παει λεγοντας.

our world is fine, by the ocean

ακουσε το.
ξερω θα μου πεις ποιος ωκεανος, που ζεις. (που μεγαλωνεις, που ειναι το σπιτι σου)καλα.
σκεψου τοτε οτι πατας πανω στο βραχακι εκει στα δικαστικα ας πουμε,
και δεν μπορεις να παζαρεψεις, δεν θα βουτηξεις λιγο το ποδι σου δεν θα βρεξεις λιγο τα χερια σου οχι, θα πεσεις ή δεν θα πεσεις. και φυσικα θα διαλεξεις το πρωτο. δεν εχει γαλαζοπρασινα νερα. εχει μπλε. και μετα βγαινεις καθεσαι λιγο να στεγνωσεις γλυφεις τον ωμο σου και νιωθεις νοστιμη.
δεν σου αρεσουν τα δικαστικα; ενταξει. μηπως στην τηνο; οι απιστοι λενε πως ειναι παρεξηγημενο νησι. οπως λενε οι αρχιτεκτονες οτι ειναι παρεξηγημενο υλικο το μπετον.(νταξει ασχετο αλλά σαματις και διαπραγματευομαστε τη θεωρια της σχετικοτητας δω μεσα;) εισαι μεσα στη θαλασσα λοιπον και βλεπουν περιστερωνες τα ματακια σου. και μετα γυρνας τη πλατη και βλεπεις θαλασσα. και ειναι ωραια. μα που εισαι;
ακομα στο γραφειο; φυγε φυγε γρηγορα απο κει.

επιλογος

ή
the whole point of no return.

οπου σταθω κι οπου βρεθω γραφω ποστ, νοερα στο μυαλο μου. σημερα εκει που καθομουν και περιμενα ν αρχισει η συναυλια σκεφτηκα και τι δε σκεφτηκα. ερχομαι εδω ομως και δεν. φοβαμαι οτι γραφω βλακειες. φοβαμαι την εκθεση. ιδεων και εαυτου. φοβαμαι μη πεσει ο ουρανος στο κεφαλι μου.και με ολα αυτα τα φοβικα λεω να πεσω για υπνο.μπορει να ξυπνησω αυριο. μπορει και σε εκατο χρονια. χα. τουλαχιστον δεν ειπα ποτέ.καπου υπαρχει κρυμμενη αισιοδοξια μεσα μου.να και κατι που δεν φοβαμαι. σιγουρα θα βρω ενα τροπο να τη πατησω κατω.

εδω το ποστ, εκει το ποστ, που ειναι το ποστ;

χωμενο μεσα σε ενα σχολιο


.,..το συνηθίζω, ειδικά όταν περνώ αιφνιδίως σε κατάσταση λεξιλαγνικής διάρροιας, προκειμένου να μην διαταράξω την “κένωση”.Βέβαια, όχι σπάνια, αυτή μου η συνήθεια, με έχει βάλει σε πολλούς μπελάδες. Θυμάμαι, κάποτε βρήκα μέσα στην κατάψυξη, ένα μικρό χαρτάκι που έγραφε: “να πλ τη δε”. Αυτό. Μόνο. Με μπλε στυλό σε ένα τετράγωνο, κίτρινο χαρτί. Στη κατάψυξη, κάτω από ένα πεθαμένο κουνέλι. Επί μέρες έσπαγα το κεφάλι μου προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το κρυφό νόημα της φράσης, να επαναφέρω στις όχθες της μνήμης μου τα χαμένα κομμάτια, τις αγνοούμενες συλλαβές, τους άγνωστους πια φθόγγους, που κάποτε συνέθεταν αυτή την, χωρίς αμφιβολία, σημαντική πρόταση.“Να πλημμυρίσω τη δεξαμενή”, “να πληγώσω τη δέσμευση”, “να πλησιάσω τη Δευτέρα”… Ένα πλήθος πιθανοτήτων ξεπηδούσε ώρα με την ώρα, από την μυστηριωδώς κουτσουρεμένη φράση, επιφορτίζοντάς με, με ολοένα περισσότερες, ολοένα και πιο απίθανες αποστολές. “Να πλημμυρίσω τη δεξίωση”, “να πλάσω τη δεσμίδα”… Ο εφιάλτης δεν είχε τέλος, τα προβλήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, οι μηνύσεις το ίδιο… Μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε λοιπόν, τι έγινε, όταν, κατά την τελευταία μου απόπειρα αποκρυπτογράφησης και πνιγμένος πια στην απόγνωση, μάζεψα όλο μου το κουράγιο, και με ένα σφουγγάρι, το αφρόλουτρο και μια χούφτα σαμπουάν, κατέβηκα στον δεύτερο όπου έμενε η Λένα, μια 20χρονη φοιτήτρια αρχιτεκτονικής, με σαφή πρόθεση να “πλύνω τη δεσποινίδα”…

κοπολοζος

Antony ο ξωτικος κυριος

λιγες μερες πριν.

μ αρεσει αυτος ο ανθρωπος. ο τροπος που λεει ευχαριστω μετα απο καθε τραγουδι, οι αναφορες που κανει πριν αρχισει το επομενο, που φοραει το καλο του φουστανι.

βυθιζομαι στο καθισμα στο σκοταδι στη μουσικη και αρχιζω να κλαιω.οχι με αναφιλητα,ρουφηγμα μυτης και τα λοιπα.οχι. καθομαι και δακρυα τρεχουν, δεν θελω να το αναλυσω, δεν θελω και να μη το γραψω ομως. νιωθω ανετα.νιωθει ανετα, μου το μεταδιδει.

ο michael στη neverland.οριστικο.

λιγες μερες πιο πριν.

δεν ημουν ποτέ φαν, ωστοσο ειναι κομματι απο τη παιδικη μου ηλικια.ειδα ξανα MTV μετα απο εικοσι χρονια,ειχε αφιερωμα. σπουδαιος χορευτης. ειναι ο μοναδικος που του συγχωρω να πιανει το πουλι του εν ειδει χορευτικης φιγουρας. (τελεία.).

σημερα το πρωι πηγα στη δουλεια και εκανα αυτα που κανω καθε μερα δηλαδη καποιες καλημερες για αρχη μετα ανοιξα τον υπολογιστη διαβασα τις σημειωσεις εφτιαξα καφε και αναψα τσιγαρο. κι εκει που καπνιζα αμεριμνα συνειδητοποιησα οτι σημερα ειναι πρωτη ιουλιου. επειδη ειμαι καινουργια σε αυτη την εταιρεια,μολις δεκαπεντε ημερων και ψαρωμενη, καλου κακου κοιταξα γυρω να δω τι κανουν οι αλλοι. ολοι καπνιζαν κανονικα στα γραφεια τους. σε αυτο το σημειο να τονισω οτι το μπλογκ μου ειναι σιγκαρετ φρεντλι. καπνιζουμε εδω.

*tips*tips*tips*tips*tips*tips*tips*tips*tips*

οποιος εχει λαπτοπ ας μη βγαζει ποτέ την μπαταρια. επισης να παει να αγορασει ενα πολυπριζο με σταθεροποιητη τασης. αν και κατι μου λεει πως ολοι μα ολοι αυτα τα ξερετε, εγω οφειλω να τα πω, γιατι πριν κατι μερες σε μια διακοπη ρευματος ο υπολογιστης μου πεθανε και σιχτιρισα την αμελεια μου. πλακα πλακα καθε χρονο αγοραζω κι εναν υπολογιστη, μια μπαινουν σπιτι και τον παιρνουν μια καιγονται τα σωθικα του ελπιζω να σταματησει εδω ολο αυτο. βεβαια αυτη τη φορα αγορασα εναν με 4 χρονια εγγυηση ακομα και να τον κλεψουν ειμαι καλυμμενη. εννοειται οτι εχω παρει πριζες και πριζολακια και ολα αυτα τα αξεσουαρ τα απαραιτητα.

αν πατε στη συναυλια του Paul Weller, και δειτε καποια κυρια να κλαιει ησυχα σε καμια γωνια, μη θορυβηθειτε και προπαντως μη το κανετε θεμα. εγω θα μαι και προφανως θα ναι το χουι του καλοκαιριου. ε αλλοι μαζευουν κοχυλια. καλυτερο ειναι αυτο; δε νομιζω.