Les Favoris de la Lune

Περιμεναν να σκοτεινιασει για τα καλα, να σιγουρευτουν πρωτα οτι ολοι κοιμηθηκαν, οτι κανεις δεν θα τους αναζητησει.
Περιμεναν πως και πως να φτασει η στιγμη και τοτε γλυστρουσαν εξω. Σχεδον χωρις να ακουμπανε οι πατουσες τους στο εδαφος, πηγαιναν στο μυστικο τους μερος. Δεν ειχε σημασια ποιος θα εφτανε πρωτος, φυσικα δεν ειχε, ουτε αγωνιουσε ουτε στεναχωριοταν απλως περιμενε τον αγαπημενο του. Με το που ερχοταν βαζαν μπροστα στο ανοιγμα μια παλετα που την ειχαν μαζεψει απ τα σκουπιδια και κατι παλιοεφημεριδες.
Εκει στην ησυχια τους, χωρις να ανταλλασσουν ουτε μια κουβεντα τρωγανε τα νυχια τους και φτυναν μισοφεγγαρα. Τα ματια τους ελαμπαν.
Μετα αφου τελειωναν εσκυβαν και παρατηρουσαν το βουναλακι απο τα φαγωμενα μισοφεγγαρα.
Οι ανασες τους ηταν γρηγορες, επιτηδες πλησιαζαν πολυ κοντα τα προσωπα τους και η ζεστασια των χνωτων, τους εκανε να νιωθουν ασφαλεις.

Στο δρομο της επιστροφης λιγο πριν χωρισουν, εριχναν μια τελευταια ματια ο ενας στον αλλον. Και με αυτο το τροπο κανονιζαν την επομενη συναντηση.

The incredibles

αν εχεις διαθεσεις για τελεσιγραφα ή να θεσεις στοχους, να ξεκινησεις διαιτες, να δεσμευτεις τελος παντων. το ειδα στο μπλογκ του ibloglive το ειχα δει και εξω απο την ΕΡΤ τοτε με τους ολυμπιακους αγωνες. εχει μιαν αγωνια ολο αυτο, μετραει μετραει κι αγχωνεσαι,μετραει και μετραει και περιμενεις, δεν μπορω δεν προλαβαινω σου ρχεται να πεις, ή ετσι νομιζω. γιατι τα λεω ολα αυτα και γιατι τα κανω; για αντιπερισπασμο. ακουω μουσικη ειμαι στον υπολογιστη + εχω κι ενα μικρο φωτακι στο δωματιο. δηλαδη δεν εχω κλεισει τα φωτα οχι δεν συμμετεχω στη διαθεση να σωσω τον πλανητη σημερα, ειμαι σκατανθρωπος, τι να κανουμε.

Επετειακο

Μπαινει η μικρη θ. στο σπιτι βαθια προβληματισμενη.
-τι εγινε;
-μαμα, μου λεει, το ξερεις πως σουβλισανε τον Αθανασιο Διακο;
-κατι εχει παρει τ αφτι μου,
κουναει το κεφαλακι της και παει να παιξει, την ακουω να σιγοτραγουδαει ο Κολοκοτρωνης μπηκε στο τηγανι κι εσπασε τ αυγα γιατι Κολοκοτρωνη μπηκες στο τηγανι κι εσπασες τ αυγα; και σκεφτομαι οτι σε αυτη την οικογενεια ειναι λαθος που εχω εγω μπλογκ.

οδηγιες

θα παω μια βολτα. θα παω να περπατησω στον πεζοδρομο και θα καταληξω στο θησειο. θα πιω καφε, θα φαω γλυκο, θα μιλαω αλλά θα ακουω κιολας, θα γελαω, θα χαζευω τους περαστικους, θα ντυθω ζεστα,θα καπνισω.μετα θα γυρισω σπιτι μου, θα διαβασω την εφημεριδα μου. μετα θα ξαπλωσω και θα κοιμηθω.

ΤΟ ΥΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΤΩΝ

Σσσς... πια τίποτε· τίποτε άσπρο ή λείο πια τίποτε
Μεθυστικό, μελωδικό, τίποτε· κανένα φωτισμένο από το πίσω
μέρος
Νέφος ή συντροφιά του ανθρώπου έστω
Κάτι πένθιμο, λιποθυμιστικό, ύστερα που η μέρα των Παθών
Πήρε να γέρνει με το πλάι αργά και να βυθίζεται

Ποια ψυχή να φεύγει και μυρίζει
Τόσο δυνατά ο αέρας κι άλλο δεν αντέχω

Σσσς... μέσα στα σκοτεινά κανείς δεν ξέρει· παρεχτός
Καταπάνου στις κροκάλες, άκου, γδούποι απόκοσμοι όπως των
ψαράδων ή
Σωμάτων που εισχωρούν το ένα στο άλλο ενώ τρέμει όλος ψυχή
Ο αιθέρας
κι ένα αστέρι αδόκητα βρίσκει το θάρρος με το μέτωπό σου
ν'αγγιχτεί

Όλος λάθη φεύγω· φιλιά που επάνω μου έμειναν
Και τι ωραία στο ύψωμα τα κυπαρίσσια

Τι ωραία και πάλι ν' αποχτούν αρχίζουν υπόσταση άλλη
Τα ουράνια γεγονότα. Των άστρων τα διατσέντα, οι λύπες, οι
ευωδιές
Κι οι άλλες που απώλεσες παλαιές αισθήσεις επάνω στ' ουρανού
την ύλη
Να 'τες τώρα που διαγράφονται: ο λίθος και το μνήμα κι ο
στρατιώτης
Οι λευκές των γυναικών καλύπτρες κι η μακρά
Συνοδεία των αδικοχαμένων

Καιροί που πριν πολύ από τους γονιούς μου
Μ' ορφανέψατε κι αποκούμπι αλλού δε βρήκα

Σσσς... μα κανείς, κανείς δεν ξέρει. Μήτε αέρας καν
Αν είναι αυτός που όταν στοχάζεσαι, τρελαίνει. Πιστευτός γίνεσαι
από μόνου σου
Επειδή
τα χέρια σου ήταν μαθημένα σε δεντρόκηπους όπου
Η θάλασσα εισχωρεί και τραβιέται γεμίζοντας μικρά λουλούδια
Φυσάει, φυσάει και λιγοστεύει ο κόσμος. Φυσάει
Φυσάει και μεγαλώνει ο άλλος· ο θάνατος ο πόντος ο γλαυκός
κι ατελεύτητος
Ο θάνατος ο ήλιος ο χωρίς βασιλέματα.

Ελυτης.
εκδοσεις ΙΚΑΡΟΣ

ας τους να λενε

λενε,λενε για τα μπλογκς χιλια δυο κακα και υποτιμητικα και δεν πειραζει, ας λενε. για μενα που εχω υπαρξει μεγαλη αναγνωστρια μικρη σχολιαστρια και μικροτατη μπλογκερ, θελω να πω οτι πολυ τα αγαπαω οτι κανουν καλο, εξαφανιζουν τη λυπη (και τα λιπη γιατι οχι; αν δεν υπηρχαν αυτα θα ημουν χωμενη στη μοναδικη συσκευη που εχει ενδιαφερον μεσα σ ενα σπιτι -μετα το πλυντηριο- το ψυγειο).
τα μπλογκς ειναι καλα.
διαδωστε το.

Το πειραμα ειχε ως εξης. Μεχρι να πιασει πατο. Δεν μπορει, σκεφτηκε, αν φτασω στο τελευταιο σκαλι εκει που δεν εχει αλλο, τι μενει; Μενει να ανεβω. Ετσι το ειχε φανταστει. Κακη φαντασια, γιατι στο τελευταιο σκαλι ο γδουπος που ακουστηκε ηταν υποκωφος, τοσο βαθυς σαν να μην υπηρχε γυρισμος. Πηγε να φοβηθει, ηταν και μαυρο σκοταδι, πολυ θελει ο ανθρωπος; σκεφτηκε. Ο ανθρωπος οχι, δεν θελει πολυ, μπορει να θελει πολλα, αλλα στο πολυ δειχνει συνεση. Μπορει και με το ελαχιστο, ο ανθρωπος παντα. Μα για μισο λεπτο, εδω δεν εχουμε να κανουμε με ανθρωπινη υπαρξη.
Αρχισε να αυτοψηλαφιζεται, μετα απο λιγο σιγουρευτηκε. Οπωσδηποτε δεν εχουμε να κανουμε με το γνωστο αγνωστο ειδος που εχει δερμα τριχες εστω χνουδι, ματια μυτη στομα, ολο και κατι εχει ξεμεινει δηλαδη, αλλά σιγουρα δεν ειναι αυτο που βλεπουμε στις φωτογραφιες σχολικον ενθυμιον ή αμοργος '89 ή πασχα στο χωριο με κραταει ο παππους ο γέρος , οχι οχι σιγουρα οχι. Αρχισε να εχει παλι τον ελεγχο. Εφυγε ο πανικος, κανενα αγχος. Αποφασισε να καθισει εκει οσο χρειαστει. Δεν θα τον αναζητουσε κανεις, αλλωστε ποιος θα αναζητησει καποιον αν δεν μπορει τουλαχιστον να τον περιγραψει.
Ησυχασε, εγινε ενα με το χωμα. Δεν ειχε σκοπο να το κουνησει απο εκει.
Νομιζω οτι αρχισε να το απολαμβανει κιολας.

παρε ματι την ευτυχια

μαμα ακου μου λεει, και αρχιζει να χορευει. το μικρο φερεφωνο ακολουθει, αρχιζουν και χοροπηδανε σα τα κατσικια πανω σε κρεβατια και καναπεδες.
ξαφνικα τα 528 κιλα μου αρχιζουν να κουνιουνται, χορευουμε, το μικρο, λες και εχει γουοκμαν στ αφτια με άλλη μουσικη, αλλά οκ, το χει, και ξαφνικα τα 528 κιλα γινονται 520 400 200 100 50 40 20 5 4 κατεβαινουν στη κατηγορια φτερου
και καπου εκει τελειωνει το τραγουδι.

μετα τα γνωστα. το γαλα πολυ ζεστο ή πολυ κρυο, τα κορν φλεικς λαθος μαρκα, το ζαμπον πολυ χοντρα κομμενο, ομως η κατηγορια φτερου ακομα κραταει, δεν ακουω, τα φτερα δεν εχουν αφτια λεω καλα,καλα, ναι μωρε, ωχου, σιγα, ε και.

και γελαω.

λεπτομερεια απο την ανοιξη του εσκετουε
και ποιος ειναι ο botticelli δηλαδη
μπα
σιγα
ε και;

ωραιο μου πλυντηριο

ποσο τ αγαπαω τ ακριβο μου
ειναι το πολυτιμο μου
ετσι οπως γυριζει
σα να μουρμουριζει
"ολα θα τα σβησω
δεν θα αφησω τιποτα
ακομα και τ ανειπωτα"

σταματα για λιγο και κοιταζει
επειτα προσταζει
αρχιζει να γυριζει
και με υπνωτιζει
ποσο μου αρεσει το ακριβο μου
ειναι το πολυτιμο μου,

ο βιολιστης στην ακαταλληλη στεγη

Πριν αρκετες μερες ειχε ερθει αυτο το μειλ, δεν το ειχα ανοιξει μεχρι σημερα. Μπορει να το ξερουν ολοι αλλά εμενα μου εκανε εντυπωση και λεω να το βαλω εδω. Λεει λοιπον:

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους. Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν - έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση. Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό! Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

Τον Joshua Bell δεν τον ηξερα, εψαξα στο γκουγκλ και βρηκα μεταξυ αλλων και αυτο το βιντεο.

kite

ριαλ ταιμ

καθομαι σε ενα σκαμπουδακι παιδικο,ακουμπαω τους αγκωνες μου πισω στο κρεβατι εχω μετακομισει τον υπολογιστη απο το βολικο του σημειο πανω σε ενα μικροτατο τραπεζι στο υπνοδωματιο γιατι ηταν πιο κοντα σε ενισχυτες για το παρτι του παιδιου μου.αδικος κοπος βεβαια γιατι ενω περασαμε 5.000 τραγουδια τα πιτσιρικια σε αγελες, πηγαιναν μια στο μπανιο, μια στο δωματιο, μια στη κουζινα, δεν χορεψαν δεν εδωσαν και πολλη σημασια στη μουσικη, μονο πετουσαν ποπ κορν και νομιζω καποια στιγμη επαιξαν μπουκαλα,οχι δεν ειμαι υπερανω και χαλαρη αλλά ενταξει εντεκαχρονα ειναι ακουνε σακη και χατζηγιαννη (οταν ακουνε) αυτο αμεσως σε βγαζει απο σκεψεις.
ο υπολογιστης ξεμεινε εδω, γιατι δεν εχω τι να πω και τι να γραψω μπαινω ελαχιστα καμια φορα βαζω μουσικη και το αφηνω να παιζει κοιμαμαι ετσι οπως οταν ημουν μικρη με ραδιοφωνο τοτε, δευτερο προγραμμα ή φοβερους πειρατικους σταθμους
και αυτο
και τελος.
πριν τρια χρονια (με αηδιαζει αυτη η εκφραση αλλά ελα που δεν εχω και καλυτερη) περνουσε κρισαρα η σχεση, ο εαυτος, (μπα, αυτο μαλλον επαιζε παιδιοθεν) και επειδη δεν ειμαι του σουηδικου προτυπου εστω και τελευταια στιγμη ειπα μπας και το σωσω (ημουν μικρη και αθωα) ξεκινησα να πεταω σακουλες σκουπιδιων με οτι ειχα γραψει, φυσικα ημερολογιακου τυπου κυριως, μεχρι και αστυνομικο μυθιστορημα καπου βρηκα(ντόινγκ) εγραφα, εγραφα και ετσι οπως τα παραχωνα ξανα μεσα στη σακουλα ειχα αηδιασει, απο οχτω μεχρι τριανταοχτω δεν υπηρχε μερα και στιγμη που να μην εγραφα μιζεριες. μερικες στιγμες τις θυμομουν, μια χαρα ηταν δηλαδη, τωρα εγω γιατι ποτέ δεν ειδα τα καλα ειναι ενα θεμα, ας το βαλουμε στην ακρη, εκει στην ντανα με τα προς μελετη (να μη ξεχασω να αγορασω ανταλλακτικα σουιφερ)
τα πεταξα ολα, μαλιστα τα εσκισα κιολας απο ανασφαλεια μηπως τα βρει καποιος και τα διαβασει ( δεν μου αρεσε καθολου αυτο που συνεβει σε εκεινο το βιβλιο, νομιζω λεγοταν "η αλικη στην χωρα του ελ ες ντι" που βγαλανε στη φορα ολα τα προσωπικα εκεινου του κοριτσιου)

διαλειμμα για τσιγαρο κατω απο τον απορροφητηρα (άλλο χωνι αυτο, δεν φτανει στο αυτι του θεου, χτυπαει στον απεναντι τοιχο)
τι εχουμε τωρα;
αυτο:
" Το μυστικο στο κλαμα ειναι να σταματας πριν γινεις σαχλος και γλυκαναλατος. Το μυστικο στη θλιψη ειναι να την κοβεις οσο ειναι ακομα ειλικρινης και εντιμη, οσο εξακολουθει να σημαινει κατι. Επειδη σε τετοιες καταστασεις ειναι πολυ ευκολο να παρασυρθεις: αφηνεις τον εαυτο σου κι αρχιζεις τη διηγηση σου με λυγμους ή αρχιζεις να μιλας για τους Χουιλερ μ ενα μελαγχολικο συναισθηματικο χαμογελο και να λες οτι ο Φρανκ ηταν θαραλλεος και μετα που στο διαβολο καταληγεις;"