η αρχη και το τελος μιας ανυπαρκτης ιστοριας

καποτε, σε μια οχι και τοσο μακρινη εποχη, ηταν ενας αδειος ανθρωπος που δεν ειχε τιποτα να πει και τιποτα να κανει.

γραφω σε χαρτι. παντα μου ηταν πιο ευκολο. σημερα μπηκα στο σπιτι και αμεσως καθισα και εγραψα γιατι θελω να θυμαμαι. η πρωτη (ενδεχομενως και η μοναδικη αναγνωστρια) των γραφομενων μου ειμαι εγω, αυτο δεν με χαλαει, ισα ισα με χαλαγε μικρη ας πουμε που η μανα μου ολο εψαχνε εψαχνε να βρει τι κανει το παιδι της, και αντι να το ρωτησει, εψαχνε το δωματιο, τα συρταρια. ακουγε τηλεφωνα. την υποτιμουσα βαθεια, το ηξερα, οχι παντα, απο τη στιγμη που το υποψιαστηκα ομως εβαζα σημαδια και ηξερα οτι ειχε κανει το περασμα της. τελος παντων το πληρωνω αυτο τωρα οταν νομιζω οτι ειμαι πιο εξυπνη απο ενα δεκαχρονο και ανοιγω ημερολογια που βρισκω αφελως ( η αφελης) κατω απο κρεβατια που λενε -αχ μακαρι να ειχα ενα mp3 και τρεχω ο μαλακας μην και νιωσει στερημενο το καημενο.



που λες ναι, ας τα πουμε ολα με τη μια, ευκαιρια ειναι, το τελευταιο καιρο βρισκομαι σε κατασταση καταστολης, δεν εχω ορεξη, που να εξηγω αφου σημερα κατι οι μεγαλοι ελληνες, κατι που συναντησα μια μεγαλη ελληνιδα μετα απο (ντροπη δεν θυμαμαι, ομως καποια στιγμη εκτος απο το γιο μιλησε και για μια κορη 16 χρονων τωρα αρα. αρα ειναι πανω απο) 17 χρονια που δεν ειχαμε συναντηθει, θα πω κατι εδω που ευτυχως δεν θα καταλαβει κανεις. οποτε περναγα απο το μαγαζι του πατερα της παντα κοιταζα να δω αν ειναι ανοιχτο συνηθως ηταν, ακομα και μετα το θανατο του.



το ραντεβου.
πηγα ενα τεταρτο νωριτερα. ειχα κοιταξει απο το σπιτι το χαρτη.
μπαινω σε αεροπλανα και βαπορια και ειμαι σιγουρη οτι βλεπω παντου γνωστους. η κυρια που καθεται στην απεναντη θεση στο μετρο, ο κυριος που περπαταει διπλα μου στο δρομο. εχω ξεχασει αν ειναι το τριτο ή το τεταρτο στενο, δε θυμαμαι. στη γωνια λειπει η ταμπελα, ομως υπαρχει μια τραπεζα, εξω καθεται ο φυλακας τον πλησιαζω, καλημερα του λεω σας παρακαλω μου λετε το ονομα του δρομου, με κοιταζει σα χαμενος και μου λεει δεν ξερω, καλυτερα ρωτηστε διπλα στο ψιλικατζιδικο. ευχαριστω του λεω και καθως απομακρυνομαι σκεφτομαι οτι γινεται ληστεια οι κλεφτες φευγουν φορτωμενοι κι αυτος καθεται με το γνωστο χαμενο βλεμμα να αναρωτιεται οχι ΤΙ ηταν αυτο που τους βρηκε παναγιτσα τους , αλλά ΠΟΥ συνεβει αυτο που τους βρηκε.. τον φανταζομαι να λεει μεγαλε αρχηγε δεχτηκαμε επιθεση -τι που ειμαστε, αθηνα, διπλα απο ενα ψιλικατζιδικο απεναντι απο ενα μαγαζι με ρουχα, μπροστα εχουμε μια δυο τρεις τεσσερις -ναι επιβεβαιωνω- τεσσερις νερατζιες.
φτανω που λες ενα τεταρτο νωριτερα, καθομαι στο μπαλκονι να καπνισω. εχω ξαναρθει εδω πριν πολλα χρονια, με ρωτανε αν θελω καφε νερο πορτοκαλαδα, ολοι λενε καλημερα μ αρεσει εδω, παντα μ αρεσε.

μου λεει καλα εκανες και ηρθες χαρηκα πολυ που σε ειδα. κι εγω χαρηκα ,της λεω, αλλά ντρεπομουν μετα απο τοσα χρονια, νομιζα οτι δεν θα με θυμοσουν. τι να μη σε θυμομουν βρε π. μου λεει, αυτες ειναι σχεσεις ζωης . εχω ενα κομπο στο λαιμο επιτρεπω να καθισει εκει λιγο, τον καταπινω (αγαπημενη συνηθεια) και μετα φευγω. θελω να μπω σε ταξι να γυρισω σπιτι γρηγορα κανει ζεστη εχω ιδρωσει μαζευω τα μαλλια μου.

συνεση

Πηγε και κρυφτηκε αναμεσα σε ομοιους. και βεβαια ηξερε οτι κανενας δεν ειναι ιδιος με κανεναν αλλά τετοιες ωρες δεν κοιταζε τετοιου ειδους λεπτομερειες, του εφτανε να καθισει εκει αναμεσα, για λογους ασφαλειας.

Ακινητος, κρατωντας μεχρι και την αναπνοη του καλου κακου, για να μη δωσει στοχο, κοιταζε το απολυτο κενο περιμενοντας να περασει η ωρα η μερα ο αιωνας. δεν σκεφτοταν τιποτα ουτε ευχαριστο ουτε δυσαρεστο, ειχε αφησει τα σεναρια για αργοτερα, εαν και εφοσον, παλι για λογους ασφαλειας.

Η παραμικρη κινηση, ηξερε απο προηγουμενη εμπειρια, μπορουσε να τα τιναξει ολα στον αερα, δεν του αρεσε καθολου η ιδεα να μαζευει παλι και να συναρμολογει, χαμενους κοπους.

logodiary

δεν νομιζω να εχει κανεις απορια εγω παντως εχω, τι κανω; που χαθηκα; καλα ειμαι; καλα. ξυπναω στις επτα μαγειρευω ξυπναω τα παιδια ετοιμαζω πρωινα οχτω τα αφηνω στο σχολειο οχτω και δεκα ειμαι στο κρεβατι μου κοιμαμαι μεχρι τις εντεκα και μιση μετα δουλειες, λαικη σουπερμαρκετ περασμα απο β. τα ιδια -τα ιδια -τα ιδια, φευγω παω σπιτι ξαπλωνω μεχρι τις τρεισημιση παιρνω παιδια απο σχολειο ερχομαστε σπιτι ξαπλωνω επισημα πια για μεσημερι, καντε ησυχια, κανουν. μετα τρεχουμε με το αυτοκινητο στις δραστηριοτητες γυρναμε αργα το βραδυ ετοιμαζω βραδινα πεφτουν κοιμουνται κι εγω καθομαι. απλα καθομαι. δεν βλεπω τηλεοραση δεν κανω μπανιο να πασαλειφτω με κρεμες δεν κανω γιογκα ,πιλατες δεν φτιαχνω κοσμηματα δεν κανω ψηφιδωτο, αργαλειο δεν κανω τιποτα ουτε διαβαζω, αλλά αυτο, εδω και δυο μερες δεν ισχυει, διαβαζω και θα πω αμεσως τι, γιατι εχω ενθουσιαστει γιατι τον νιωθω αδελφο μου, ελπιζω να μη το μαθει ποτέ αυτο κι αν το μαθει να μη προσβληθει, διαβαζω βιβλια του Λενου Χρηστιδη και σχεδον σε καθε παραγραφο καπου ειμαι χωμενη κι εγω σε καποια λεξη σε καποιο κομμα, καθομαι εκει και δεν νιωθω ασχημα ουτε οτι ενοχλω γιατι το χω αυτο το χουι της διακριτικοτητας και ετσι θα παω μια μερα αδοξα, το σκεφτομουν αυτο προσφατα μεχρι και ποστ ειχα φτιαξει με τιτλο "η Δοξα και το αδοξο τελος της" η Δοξα θα ημουν εγω αλλά δεν ηθελα να το πω ετσι στα φανερα.
καλα. ας παρουμε μια ανασα.
και ας πουμε κατι ακομα.
δεν θυμαμαι ποτέ στη ζωη μου να μου αρεσει η ανοιξη. νομιζω οτι η πρωτη φορα ειναι φετος. σαν να ζεσταινομαι καλυτερα σαν να ειναι τα χρωματα πιο ζωηρα σαν να λεω μαλακιες ισως γιατι εχω χαρει τοσο με τα βιβλια που διαβαζω τωρα τελευταια, και αγορασα κι ενα πολυμηχανημα απο αυτα που σκαναρουν στελνουν φαξ και αντιγραφουν ειναι ενα γεγονος για το μικρο μας σπιτι αυτο. εντωμεταξυ ηθελα μονο εναν εκτυπωτη γιατι ολο και κατι χρειαζεται να τυπωνω,οπως ας πουμε ενα βιογραφικο. ποτε δεν ειχα βιογραφικο δεν χρειαστηκε και να που τωρα χρειαζεται αλλά δεν εχω τι να βαλω μεσα εκτος απ τ ονομα μου γιατι δεν εχω ecdl, επισης δεν εχω πιστοποιητικο γλωσσομαθειας Α1 Β2 Γ3. εμεις μαθαιναμε τα οξφορδιανα ,παιρναμε κανενα λοουερ, μεχρι εκει.
αυτα συμβαινουν μια στο τοσο, και νιωθω εκτος. πότε ο δονητης εγινε ντιλντο, το ιλουστρασιον χαρτι, γκλοσι και η γκουέρνικα γκερνίκα; τουλαχιστον εχει μεινει ακομα το μπετον να θεωρειται παρεξηγημενο υλικο, ακομα και μετα απο τοσα χρονια. ε, μερικες αξιες δεν αλλαζουν.
ας σταματησω εδω.κι ας συνεχισω αυριο.
δεν χανομαστε.
δεν χανομαστε, γιατι αγαπησαμε τη ζωη.
:)

εμψυχο υλικο

Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη. θα πω καλημερα, θα πεις μετα εσυ, θα ρωτησω αν θυμασαι -καλο ειναι εδω να απαντησεις αμεσως ναι,καταλαβαινεις οτι ειναι ερωτηση παγιδα,μπορει να χουμε γκρινιες, δεν το θελουμε αυτο ε;
και μετα
.
.
και μετα
.
.
δε ξερω. θα αυτοσχεδιασουμε.

μπαρ γκουρου μπαρ

μιλαω στο τηλεφωνο μ ενα φιλο και μεσα στ' αλλα μου λεει το guru εκλεισε, μα λεω ηταν γεματο καθε φορα ηταν γεματο (και γαματο), μου ειπε οτι το διαβασε στη lifo, μπαινω διαβαζω , συμφωνω.
ποσο εχω χορεψει κατω,
ποσο εχω χειροκροτησει πανω, την πρωτη φορα που πηγα στο jazz upstairs, ημουν σιγουρη οτι ειχε γινει λαθος, ανεβαινα τις σκαλες και σκεφτομουν,μα τι μου ειπαν οτι παιζουν λαιβ σημερα εδω, και ενταξει παιζουν, αλλά που; ωσπου φτανοντας στη σκαλα την ακομα πιο πανω, μπηκα στο πιο ομορφο τζαζ μπαρ που ειχα δει στην αθηνα.
ε, δεν εχω κατι άλλο να πω.

«Πέρασαν καλά και εμείς καλύτερα» λεει τελειωνοντας το αρθρο στη lifo,
νομιζω οτι περασαμε ολοι καλυτερα. αυτο.

τσουπ

για να τιμησω το ονομα του μπλογκ
ας κανω μιαν αναρτηση
να ειναι σε συναρτηση.

χαρουμενη χρυση πρωτομαγια

με αγωνιστικους χαιρετισμους

εσκετοε

υγ.

εμαθα χτες οτι υπαρχουν πεντε διαφορετικα ειδη ορχιδεας στον Υμηττο, εγω σαν απιστος (και ασχετος) θωμας ελεγα οτι αποκλειεται.

ε λοιπον δεν αποκλειεται καθολου.πανεμορφες και αγριες με χρωματα που δεν μπορεις να φτιαξεις εκτος κι αν εισαι ο Van Gogh (που δεν εισαι) ή αν εχεις το χαρισμα της Σεραφίν(που δεν το χεις)