δεν ξερω πως αρχιζουν τα πραγματα καθε φορα και φυσικα δεν ξερω πως τελειωνουν. σιγουρα μπορουμε να το συζητησουμε αλλά κι αυτο μου φαινεται τοσο κουραστικο.κουβεντες.
μπα.
καλυτερα να μη πουμε τιποτα να καθισουμε ο καθενας στο μερος που του αρεσει, ή που τελος παντων νιωθει ανετα, οικεια, κι εκει προστατευμενος να περιμενει οχι κατι θεαματικο να γινει, να περιμενει απλως. δεν χρειαζεται να εξηγησω δεν χρειαζεται να ακουσω εξηγησεις,δεν χρειαζεται τιποτα γιατι ξερω ξερεις ξερει,οτι αυτο που πραγματικα χρειαζεται, δεν θα ειπωθει.
υπαρχει αυτη η δυσκολια. οποιος εχει βρει την ακρη ειναι τυχερος. οποιος δεν, ενταξει δεν εγινε και τιποτα, καπως καπου καποτε θα τη βρει.
παντως η αποφαση του κυριου (δεν μπορουσα να ξεκολλησω το βλεμμα μου απο πανω του) με το καπελο-που-δεν-εβγαλε-ποτε, να φυγει, χωρις οχι δευτερη κουβεντα μα ουτε καν πρωτη, ηταν σοφη. παιρνοντας μαθηματα συμπεριφορας υφους και ηθους απο κατι τετοια που αρχικα δεν γεμιζουν το ματι (κατι ανοητων σαν του λογου μου, που αδυνατουν να διαβαζουν ψιλα γραμματα) λεω να σταματησω εδω γιατι το 'χεσα στην ασυναρτησια, ομως εμενα πολυ με βοηθαει, γιατι οταν το ξαναδιαβασω θα θυμηθω τι πρεπει να κανω και τι οχι οταν σε δεδομενη στιγμη δω τα σκουρα.
