4.3.09

ο βιολιστης στην ακαταλληλη στεγη

Πριν αρκετες μερες ειχε ερθει αυτο το μειλ, δεν το ειχα ανοιξει μεχρι σημερα. Μπορει να το ξερουν ολοι αλλά εμενα μου εκανε εντυπωση και λεω να το βαλω εδω. Λεει λοιπον:

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους. Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν - έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση. Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό! Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»



Τον Joshua Bell δεν τον ηξερα, εψαξα στο γκουγκλ και βρηκα μεταξυ αλλων και αυτο το βιντεο.

6 comments:

Flonsavardu said...

καταπληκτικό πραγματικά.

ζέλιγκ said...

πολύ ωραία ιστορία.

solomantzaros said...

Tα ξέρω κι εγώ αυτά τα αποτελέσματα. Τα βιώνω καθημερινά.
Η λίστα αναμονής όμως για το Λούβρο είναι σαν την επετηρίδα των Μαθηματικών (προ ΑΣΕΠ)

ε said...

Flonsavardu
μαλλον
καταθλιπτικο πραγματικα :)
καλως ηλθατε απο το κηπακι

ζελινγκ
κι εμενα μου εκανε εντυπωση. βεβαια αν ηταν η μαντονα θα την αναγνωριζε και ο καθε βιαστικοτατος πικραμενος

solomantzaros
λοιπον θα σας πω μια ιστορια, καποτε βρεθηκα στο παρισι μονο για μια μερα. προτιμησα να κανω βολτες να πιω καφεδες κλπκλπ, στο Λουβρο πηγα μονο για τουαλετα.

υ.γ.
δεν εχετε αναγκη εσεις απο λιστες αναμονης :)

solomantzaros said...

Όχι αλλά έχω ανάγκη απο κείνα τα δολλάρια, ευρώ , ότι να΄ναι.

x-ray said...

Πριν κάποιες μέρες (μπορεί και βδομάδες) διάβασα την ίδια ιστορία σε ένα μπλογκ που πρωτομπήκα, μου άρεσε αλλά δεν έδωσα σημασία. Σήμερα στο δικό σας (που μπαίνω συχνά) σταμάτησα, άκουσα τη μουσική, άφησα και σχόλιο. Θα μου πείτε, σήμερα κυριακή, δεν τρέχω. Είμαι και σε γνώριμο περιβάλλον.
Το τι μας αρέσει και σε τι δίνουμε προτεραιότητα με έβαλε σε σκέψεις.