εδω το ποστ, εκει το ποστ, που ειναι το ποστ;

χωμενο μεσα σε ενα σχολιο


.,..το συνηθίζω, ειδικά όταν περνώ αιφνιδίως σε κατάσταση λεξιλαγνικής διάρροιας, προκειμένου να μην διαταράξω την “κένωση”.Βέβαια, όχι σπάνια, αυτή μου η συνήθεια, με έχει βάλει σε πολλούς μπελάδες. Θυμάμαι, κάποτε βρήκα μέσα στην κατάψυξη, ένα μικρό χαρτάκι που έγραφε: “να πλ τη δε”. Αυτό. Μόνο. Με μπλε στυλό σε ένα τετράγωνο, κίτρινο χαρτί. Στη κατάψυξη, κάτω από ένα πεθαμένο κουνέλι. Επί μέρες έσπαγα το κεφάλι μου προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το κρυφό νόημα της φράσης, να επαναφέρω στις όχθες της μνήμης μου τα χαμένα κομμάτια, τις αγνοούμενες συλλαβές, τους άγνωστους πια φθόγγους, που κάποτε συνέθεταν αυτή την, χωρίς αμφιβολία, σημαντική πρόταση.“Να πλημμυρίσω τη δεξαμενή”, “να πληγώσω τη δέσμευση”, “να πλησιάσω τη Δευτέρα”… Ένα πλήθος πιθανοτήτων ξεπηδούσε ώρα με την ώρα, από την μυστηριωδώς κουτσουρεμένη φράση, επιφορτίζοντάς με, με ολοένα περισσότερες, ολοένα και πιο απίθανες αποστολές. “Να πλημμυρίσω τη δεξίωση”, “να πλάσω τη δεσμίδα”… Ο εφιάλτης δεν είχε τέλος, τα προβλήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, οι μηνύσεις το ίδιο… Μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε λοιπόν, τι έγινε, όταν, κατά την τελευταία μου απόπειρα αποκρυπτογράφησης και πνιγμένος πια στην απόγνωση, μάζεψα όλο μου το κουράγιο, και με ένα σφουγγάρι, το αφρόλουτρο και μια χούφτα σαμπουάν, κατέβηκα στον δεύτερο όπου έμενε η Λένα, μια 20χρονη φοιτήτρια αρχιτεκτονικής, με σαφή πρόθεση να “πλύνω τη δεσποινίδα”…

κοπολοζος

Antony ο ξωτικος κυριος

λιγες μερες πριν.

μ αρεσει αυτος ο ανθρωπος. ο τροπος που λεει ευχαριστω μετα απο καθε τραγουδι, οι αναφορες που κανει πριν αρχισει το επομενο, που φοραει το καλο του φουστανι.

βυθιζομαι στο καθισμα στο σκοταδι στη μουσικη και αρχιζω να κλαιω.οχι με αναφιλητα,ρουφηγμα μυτης και τα λοιπα.οχι. καθομαι και δακρυα τρεχουν, δεν θελω να το αναλυσω, δεν θελω και να μη το γραψω ομως. νιωθω ανετα.νιωθει ανετα, μου το μεταδιδει.

ο michael στη neverland.οριστικο.

λιγες μερες πιο πριν.

δεν ημουν ποτέ φαν, ωστοσο ειναι κομματι απο τη παιδικη μου ηλικια.ειδα ξανα MTV μετα απο εικοσι χρονια,ειχε αφιερωμα. σπουδαιος χορευτης. ειναι ο μοναδικος που του συγχωρω να πιανει το πουλι του εν ειδει χορευτικης φιγουρας. (τελεία.).

σημερα το πρωι πηγα στη δουλεια και εκανα αυτα που κανω καθε μερα δηλαδη καποιες καλημερες για αρχη μετα ανοιξα τον υπολογιστη διαβασα τις σημειωσεις εφτιαξα καφε και αναψα τσιγαρο. κι εκει που καπνιζα αμεριμνα συνειδητοποιησα οτι σημερα ειναι πρωτη ιουλιου. επειδη ειμαι καινουργια σε αυτη την εταιρεια,μολις δεκαπεντε ημερων και ψαρωμενη, καλου κακου κοιταξα γυρω να δω τι κανουν οι αλλοι. ολοι καπνιζαν κανονικα στα γραφεια τους. σε αυτο το σημειο να τονισω οτι το μπλογκ μου ειναι σιγκαρετ φρεντλι. καπνιζουμε εδω.

*tips*tips*tips*tips*tips*tips*tips*tips*tips*

οποιος εχει λαπτοπ ας μη βγαζει ποτέ την μπαταρια. επισης να παει να αγορασει ενα πολυπριζο με σταθεροποιητη τασης. αν και κατι μου λεει πως ολοι μα ολοι αυτα τα ξερετε, εγω οφειλω να τα πω, γιατι πριν κατι μερες σε μια διακοπη ρευματος ο υπολογιστης μου πεθανε και σιχτιρισα την αμελεια μου. πλακα πλακα καθε χρονο αγοραζω κι εναν υπολογιστη, μια μπαινουν σπιτι και τον παιρνουν μια καιγονται τα σωθικα του ελπιζω να σταματησει εδω ολο αυτο. βεβαια αυτη τη φορα αγορασα εναν με 4 χρονια εγγυηση ακομα και να τον κλεψουν ειμαι καλυμμενη. εννοειται οτι εχω παρει πριζες και πριζολακια και ολα αυτα τα αξεσουαρ τα απαραιτητα.

αν πατε στη συναυλια του Paul Weller, και δειτε καποια κυρια να κλαιει ησυχα σε καμια γωνια, μη θορυβηθειτε και προπαντως μη το κανετε θεμα. εγω θα μαι και προφανως θα ναι το χουι του καλοκαιριου. ε αλλοι μαζευουν κοχυλια. καλυτερο ειναι αυτο; δε νομιζω.

δεν ξερω πως αρχιζουν τα πραγματα καθε φορα και φυσικα δεν ξερω πως τελειωνουν. σιγουρα μπορουμε να το συζητησουμε αλλά κι αυτο μου φαινεται τοσο κουραστικο.

κουβεντες.

μπα.

καλυτερα να μη πουμε τιποτα να καθισουμε ο καθενας στο μερος που του αρεσει, ή που τελος παντων νιωθει ανετα, οικεια, κι εκει προστατευμενος να περιμενει οχι κατι θεαματικο να γινει, να περιμενει απλως. δεν χρειαζεται να εξηγησω δεν χρειαζεται να ακουσω εξηγησεις,δεν χρειαζεται τιποτα γιατι ξερω ξερεις ξερει,οτι αυτο που πραγματικα χρειαζεται, δεν θα ειπωθει.

υπαρχει αυτη η δυσκολια. οποιος εχει βρει την ακρη ειναι τυχερος. οποιος δεν, ενταξει δεν εγινε και τιποτα, καπως καπου καποτε θα τη βρει.

παντως η αποφαση του κυριου (δεν μπορουσα να ξεκολλησω το βλεμμα μου απο πανω του) με το καπελο-που-δεν-εβγαλε-ποτε, να φυγει, χωρις οχι δευτερη κουβεντα μα ουτε καν πρωτη, ηταν σοφη. παιρνοντας μαθηματα συμπεριφορας υφους και ηθους απο κατι τετοια που αρχικα δεν γεμιζουν το ματι (κατι ανοητων σαν του λογου μου, που αδυνατουν να διαβαζουν ψιλα γραμματα) λεω να σταματησω εδω γιατι το 'χεσα στην ασυναρτησια, ομως εμενα πολυ με βοηθαει, γιατι οταν το ξαναδιαβασω θα θυμηθω τι πρεπει να κανω και τι οχι οταν σε δεδομενη στιγμη δω τα σκουρα.

αμα κοιταξεις μεσα δεν υπαρχει τιποτα. αμα κοιταξεις εξω θα δεις τρυπιτσες πολλες μικρες.πως γινανε τοσες πολλες, τετοιες ωρες ευχεσαι να ησουν χταποδι αλλά και παλι, ειναι περισσοτερες.
τι μενει;
τιποτα.
ας κλεισουμε το υπεροχο τουτο ποστ με μιουζικαλ.

η αιωνια λιακαδα ενος καθαρου μυαλου

ψηφισα

η αρχη και το τελος μιας ανυπαρκτης ιστοριας

καποτε, σε μια οχι και τοσο μακρινη εποχη, ηταν ενας αδειος ανθρωπος που δεν ειχε τιποτα να πει και τιποτα να κανει.