της γνωσης το φως

μαζευω και τα τελευταια κομματακια απο τα καινουργια παιχνιδια της μικρης θ. που μεχρι χτες αμα τη ρωτουσες ποσο χρονων ειναι, σου λεγε πεντε παρα. σημερα ολη μερα ρωταγε μαμα ειμαι πεντε πια ε; τι να πω, γυριζω το κεφαλι μου στο πλαι και τη βλεπω νεογνακι μετα κοιταζω μπροστα μου και ειναι πεντε. ποτε περασε αυτο το διαστημα δε καταλαβα. ναι εισαι πεντε σημερα,της λεω και η χαρα της ειναι τεραστια γιατι θα φαει τουρτα. το λεει και το ξαναλεει για τη τουρτα. αφου ξερω, δηλαδη και αυτη το ξερει πως θα καταληξει στις νουτελες με πτι μπερ γιατι ειναι παιδι μου, φτυστη σε ολα της εγω.

σκονταφτε,επεφτε,σηκωνοταν.

σκονταφτε,επεφτε,σηκωνοταν. αποφασισε να μην κανει βημα. θα καθοταν ακινητος ωσπου να περασει αυτη η ατυχια. ατυχια το θεωρουσε γιατι πως αλλιως να το ονομασει; απροσεξια; αφηρημαδα ; δεν μπορουσε να βρει την αιτια, εδω δεν μπορουσε να κανει δευτερο βημα σιγα μην καταφερνε να κανει δευτερη σκεψη.

καθισε κατω εκλαψε, προσευχηθηκε, παρακαλεσε ν αλλαξει αυτη η ατυχια. περασε ετσι ωρες μερες μηνες χρονια. τα μαλλια του μακρυναν, μπλεχτηκαν με τα γενια. φαινοταν φουντωτος και ογκωδης, ηταν σαν αυτες τις γατες ρατσας που ενω φαινονται παχιες αν σου ερθει να τις χαιδεψεις πιανεις ραχοκοκαλια και την κοιλια τους με τα δαχτυλα του ενος χεριου.
μια μερα συρθηκε προς το παραθυρο το ανοιξε, σταθηκε εκει στο περβαζι. φυσηξε ενα αερακι, ανατριχιασε
του αρεσε .

σηκωθηκε, εκλεισε τα ματια και πεταξε σα τον κλεφτη.

ωχ. μια μυγα.

ασυναρτησιες

εχει πλακα . ή ετσι φαινεται σε μενα. αυτη τη στιγμη που και εχω πιει δροσιστικα ποτα και το παρακανα δηλαδη. καθομαι στην γωνιτσα ενος γραφειου που δεν ειναι δικο μου, ομως νιωθω ανετα εδω ακουω και ωραια μουσικη και μακαρι καποτε να μπορω ταυτοχρονα με ενα κλικ- βζντουπ- κρακαταου ξερω γω με τι, αμεσως να βαζω ποια μουσικη ακουω ή αμεσως ποια εικονα ειχα σκοπο να βαλω.


και συνεχιζουμε.
μαλιστα.
συνεχιζουμε.
δεν διακοπτουμε. δεν κανουμε τετοιου ειδους παιχνιδια εδω. αν, και εδω που τα λεμε και να διακοπταμε δεν θα φαινοταν περιεργο, ειναι η καταλληλη εποχη για διακοπες.

τι ειναι μπλογκ;
μην ειναι να γραφω οτι μου κατεβει στο κεφαλι;
μην ειναι οτι δεν μπορω να πω στον διπλανο;
μην ειναι οτι δεν μπορω να πω στον εαυτο;

αυτα τα δροσιστικα ποτα ειναι μεγαλη παγιδα.

lost and found highway

ειναι κατι νυχτες που οδηγω και εχω μια διαθεση λες κι αυτες τις ασπρες διαχωριστικες γραμμες στη λεωφορο δεν τις αγγιζω με τις ροδες, τις ρουφαω απο τη μυτη.(ετσι δειχνουν στις ταινιες, ετσι λεω) ο δρομος ειναι ανοιχτος και τα φαναρια πρασινα, ακουω μουσικη, καπνιζω και κουναω το κεφαλι μου σαν τις αγελαδιτσες που βαζαν παλια καποιοι στ αυτοκινητα τους. δηλαδη μια χαρα ολα,(ετσι κανουν στις ταινιες ετσι λεω)
και ερχεται διπλαμου ο δ. γυρναω να του μιλησω αλλα πρωτα επιβεβαιωνω οτι ειναι μονος του. ελα επιτελους, μου λεει. κοιτα, του λεω, το οτι δεν τη παταω κατω ειναι γιατι την αγαπας.(ετσι γινεται στις ταινιες ετσι λεω)
και με αυτη τη κριση μεγαλοψυχιας λεω να παω για υπνο.

Summer in the city

θαυμαστικα! αποσιωπητικα.. και άλλα;

Αβυσσος, αβυσσος.
Εχω ένα στατ καουντερ που αναθεμα κι αν καταλαβαινω τις λεπτομερειες του. Mε καλυπτει αυτό το ποσοι μπαινουν. Ποιοι και απο που δεν εχει σημασια, χαιρομαι που βλεπω οτι ολο και καποιος μπαινει. Mερικες φορες τo λινκ ειναι ξεκαθαρο, άλλες όχι.
Γιατι τα λεω αυτά .
Χτες το βραδυ μπηκα στον μετρητη και ειδα ασυνηθιστη κινηση για το κηπακι. Eιχε μπει ένα σωρο κοσμος απο ενα λινκ που λεγεται Akazoo. Mου εκανε εντυπωση και εκανα κλικ πανω και βγηκα σε ένα σαιτ που κανουν τσατ. Kαι εκει είναι καποια-καποιος που εδωσε την διευθυνση του μπλογκ μου λεγοντας ότι είναι δικο του.
Αντε καλα. Δηλαδη με πειραξε τρομερα, αλλά τι να πεις.
Μετα κοιταζω λιγο τι είναι ολο αυτό και υπαρχει καποιος ανωνυμος-η που εχει κανει κοπι-πέιστ καναδυο ποστακια μου, τα χει γεμισει και θαυμαστικα! και αποσιωπητικα ...
Η σειρα μου τωρα για θαυμαστικα !!!! πολλα!!!!
Και λεω, βρε παιδι μου να πεις ότι γραφω τρομερες φιλοσοφιες, αντε καλα, ή κειμενα αξιοζηλευτα παλι αντε καλα.
Με στεναχωρεσε ολο αυτό. Τι λογους εχει ενας ανθρωπος να καθεται να αντιγραφει οτι βρισκει.
Σκεφτηκα στην αρχη να μην πω τιποτα, ουτως ή αλλιως ετσι είναι το ιντερνετ. Κι εγω εδώ που τα λεμε μπαινω στο γκουγκλ και κατεβαζω οτι εικονα μου αρεσει χωρις να ρωτησω και χωρις να γραψω απο που τη πηρα, ή αμα κολλαω κανενα στιχο από τραγουδι θεωρω αυτονοητο ότι ολοι ξερουμε τον σαββοπουλο πχ ή τους πινκ φλόιντ .
Το γραφω λοιπον εδω γιατι ισως ειναι ο μονος τροπος να το διαβασει και αυτος-οι που το κανουν.
Αν θελουν ας μη το κανουν πια.